Mais c’ ó cocho Vidal soyo se encerra,
Mentras qu’ á xente aturrullada mira...
Cál se pasma, cál bufa, cál s’ aterra,
Que nunca tal n’ aquel lugar se vira,
Cal outro lle xurando eterna guerra,
Das voltas que dá ó mundo s’ adimira,
Pois que nunca en xamáis nengún veciño
Lle batera c’ á porta no fociño.