Qu’ é triste ó rostro da mortal probeza
Qu’ entre ximidos e dolores nace,
Y hastra á hermosura ven cando riqueza
Có seu mirar risoño nos comprace,
Presta o diñeiro encanto e gentileza,
Y un Dios ó mesmo demo se tornara
Si tomando á figura de banqueiro
Remexése diñeiro e máis diñeiro.