Chámalle aquel «amigo» ¡cousa rara!,
Qu’ antes «¡Vidal!» con sorna lle desía,
Y outro lle volve pracenteiro á cara
Que nantronte ó caris lle retorsía.
Tal miniña de velo se trubara,
Tal outra xunta dél se revolvía,
E seica non faltou quen lle dixera
Que feito com’ un santo se volvera.