Dempois chorou, sorreu, bicou á terra
Inda pó lo seu pranto humedecida,
E canta dicha á humanidad’ encerra
Verteuse do seu peito escandecida.
Logo volvendo en sí, casi s’ aterra
De ver ventura tan sin par cumprida,
E postrado ante Dios fervente ora
Y ó seu misterio portentoso adora.