Tal pó-las portas de Vidal entrara
Como en campo sedento farto río,
Aló de Cáis harencia qu’ envidiara
O máis encopetado señorío.
Ucha d’ ouro ôs seus ollos relumbrara
Dándolle desvareo, e risa, e frío,
Sendo tamaña á dicha que sentía,
Qu’ o coraçón con ela non podía.