Nas frías pedras do seu lar sentado
Tan váreo movemento contempraba
De negra soledade acompañado:
Naide â festa do porco ó convidaba.
Qu’ era probe Vidal y era olvidado,
Y á presença d’ un probe alí estorbaba;
Por eso entre suspiros repetía:
«¡Ay, quén fora riquiño un soyo día!»