Como ó ventiño da mañán pirmeiro
No seyo d’ as rosiñas se dormía,
E cal dempois toliño e rebuldeiro
Pó-lo espaço inmensísimo subía,
E volvendo á baixar murmuradeiro
Por enriba d’ as chouzas rebulía,
Nas aliñas levand’ ó fumo leve
Qu’ en trubias ondas á subir s’ atreve.
V
E como ô mediodía, fast’ o río
Brisas, aires, pradiños e arborado
Pousaban calorosos e sin brío
Cal viaxeiro sedento e fatigado;
E como da seran ó alento frío
De arrulos misteriosos impregnado
Con pasiño lixeiro s’ achegaba
Y aire, río e floriñas axitaba.