I
Roxiña cal sol dourado,
Garrida cal fresca rosa,
Iba pó-lo monte hermosa
Có branco pe descalzado...
Copo de neve pousado,
Deslumbrando á luz do día,
Tan branco pe parecía.
—
As longas trenzas caídas,
Con quen os ventos xogaban,
Ondiñas d’ ouro formaban
Na branca espalda tendidas;
Apertadas e bruñidas
Qu’ espigas eran, coidara
O que de lonxe as mirara.
—
Tiñan os cores do mare,
Os seus olliños dormentes,
Máis doçes, máis transparentes,
Naide os poidera encontrare;
Naide velos sin amare
O coraçón sin falsía,
Que por antr’ eles se vía.
—
Levaba na frente á yalma,
Nos doçes labios á risa,
Auguiña que ó vento enrisa,
Pousaba no fondo en calma.
Tal como gallarda palma
Cimbrase con folgura
A delgadiña cintura.
—
Ó par da brisa temprada
Qu’ antr’ os salgueiros corría,
Ela correndo seguía
Unha veiriña encantada.
Qu’ alí mansa e sosegada
Manaba unha fresca fonte
Cabo da falda do monte.