_Cantan os galos pr’ ó día,_
_Érguete, meu ben, e vaite._
_--¿Cómo m’ ei d’ ir, queridiña,_
_Cómo m’ ei d’ ir e deixarte?_
--D’ eses teus olliños negros
Como doas relumbrantes,
Hastr’ as nosas maus unidas
As vagoas ardentes caen.
¿Cómo m’ ei d’ ir si te quero?
¿Cómo m’ ei d’ ir e deixarte,
Si cá lengua me desvotas
E có coraçón me atraes?
N’ un corruncho do teu leito
Cariñosa m’ abrigaches;
Có teu manso caloriño
Os fríos pes me quentastes;
E d’ aquí xuntos miramos
Por antr’ ó verde ramaxe,
Cal iba correndo á lua
Por enriva dos pinares.
¿Cómo queres que te deixe
Cómo que de ti m’ aparte,
Si máis qu’ á mel eres dulce
E máis qu’ as froles soave?
--Meiguiño, meiguiño meigo,
Meigo que me namoraste,
Baite d’ onda min meiguiño
Antes qu’ ó sol se levante.
--Ainda dorme, queridiña,
Antr’ as ondiñas do mare,
Dorme por que m’ acariñes
E por qu’ amante me chames,
Que sol’ onde ti, meniña,
Podo contento folgare.
--Xa cantan os paxariños,
Érguete, meu ben, qu’ é tarde.
--Deixa que canten, Marica,
Marica, deixa que canten...
Si ti sintes que me vaya,
Eu relouco por quedarme.
--Conmigo, meu queridiño,
Mitá da noite pasaches.
--Mais en tanto ti dormías
Contenteime con mirarte,
Qu’ así sorind’ entre sonos
Coidaba qu’ eras un ánxel,
E non con tanta pureza
O pe d’ un ánxel velase.
--Así te quero, meu ben,
Com’ un santo dos altares;
Mais fuxe... qu’ ó sol dourado
Por riba dos montes saye.
--Irey, mais dame un biquiño
Antes que de ti m’ aparte;
Qu’ esos labiños de rosa
Inda non sei como saben.
--Con mil amores cho dera,
Mais teño que confesarme;
E moita vergonza fora
Ter un pecado tan grande.
--Pois confésate, Marica,
Que cando casar nos casen,
Non ch’ han de valer, meniña,
Ni confesores nin frades.
¡Adiós, cariña de rosa!
--¡Raparigo, Dios te garde!
V
_Miña Santiña,_
_Miña Santasa,_
_Miña cariña_
_De calabasa._
_Ei d’ emprestarbos_
_Os meus pendentes,_
_Ei d’ emprestarbos_
_O meu collar;_
_Ei d’ emprestarcho,_
_Cara bonita,_
_Si me deprendes_
_A puntear._
--Costureiriña
Comprimenteira,
Sacha no campo,
Malla na eira,
Lava no río,
Vay apañar
Toxiños secos
Antr’ ó pinar.
Así á meniña
Traballadora
Os punteados
Deprende ora.
--Miña santiña,
Mal me quixere
Quen m’ aconsella
Que tal fixere.
Mans de señora,
Mans fidalgueiras
Teñen todiñas
As costureiras;
Boca de reina,
Corpo de dama,
Comprell’ á seda,
Foxen d’ á lama.
--¡Ay rapaciña!
Ti tél-o teo:
¡¡¡Sed’ as que dormen
Antr’ ó centeo!!!
¡Fuxir d’ á lama
Quen naceu nela!
Dios cho perdone,
Probe Manuela.
Lama con honra
Non mancha nada,
Nin seda limpa
Honra emporcada.
--Santa Santasa
Non sós comprida,
Decindo cousas
Que fan ferida.
Falaime solo
D’ as muhiñeiras,
D’ aquelas voltas
Revirandeiras,
D’ aqueles puntos
Que fan agora,
D’ afora adentro,
D’ adentro afora.
--Costureiriña
D’ o carballal,
Colle unha agulla
Colle un dedal,
Cose os buratos
D’ ese teu cós,
Qu’ andar rachada
No manda Dios.
Cose, meniña,
Tantos furados,
Y ora non penses
Nos punteados.
--Miña Santasa,
Miña Santiña,
Nin teño agulla,
Nin teño liña,
Nin dedal teño,
Qu’ aló na feira
Rouboume un majo
Da faltriqueira,
Decindo: «As perdas
D’ os descoidados
Fan ó lotiño
D’ os apañados.»
--¡Costureiriña,
Qu’ á majos trata!
Alma de cobre,
Collar de prata.
Mocidá rindo,
Vellez chorando...
Anda, meniña,
Coida d’ o gando.
Coida d’ as erbas
D’ o teu erbal,
Terás agulla,
Terás dedal.
--Deixad’ as erbas,
Qu’ ó qu’ eu quería,
Era ir cal todas
A romería.
¡Y alí con aire
Dar cada volta!
Os ollos baixos,
A perna solta.
Pes lixeiriños,
Corpo direito;
¡Pero, Santiña...
Non lle dou xeito!
Non vos metades
Pedricadora,
Bailadoriña
Faceme agora.
Vos dend’ arriva
Andá correndo;
Faced’ os puntos,
Y eu adeprendo.
Andá que peno
Pó-los penares...
Miray qu’ ó pido
Chorando á mares.
--¡Ay da meniña!
¡Ay da que chora!
¡Ay, porque quere
Ser bailadora!
Que cando durma
No camposanto
Os enemigos
Faranlle espanto,
Bailando enriva
D’ as erbas mudas,
O son d’ a negra
Gaita de Xudas.
Y aquel corpiño
Que n’ outros días
Tanto truara
Nás romerías,
O son dos ventos
Máis desatados
Rolará logo
C’ os condenados.
Costureiriña,
N’ ei de ser, n’ ei,
Quen che deprenda
Tan mala ley.
--¡Ay que Santasa!
¡Ay que Santona!
Ollos de meiga,
Cara de mora,
Por n’ ei de porche
Os meus pendentes,
Por n’ ei de porche
O meu collar,
Xa que non queres,
Xa que non sabes
Adeprenderme
A puntear.