CONCORDIAE, Dec. Kal. Feb. A. D. MDCCCXL.
CARA SOROR,--Est magnus acervus nivis ad limina, et frigus
intolerabile intus. Coelum ipsum ruit, credo, et terram operit. Sero
stratum linquo et mature repeto; in fenestris multa pruina prospectum
absumit; et hic miser scribo, non currente calamo, nam digiti
mentesque torpescunt. Canerem cum Horatio, si vox non faucibus
haeserit,--
Vides ut alta stet nive candidum
Nawshawtuct, nec jam sustineant onus
Silvae laborantes, geluque
Flumina constiterint acuto?
Dissolve frigus, ligna super foco
Large reponens, etc.
Sed olim, Musa mutata, et laetiore plectro,
Neque jam stabulis gaudet pecus, aut arator igne,
Nec prata canis albicant pruinis;
Jam Cytherea choros ducit Venus imminente luna.
Quam turdus ferrugineus ver reduxerit, tu, spero, linques curas
scholasticas, et, negotio religato, desipere in loco audebis; aut
mecum inter sylvas, aut super scopulos Pulchri-Portus, aut in cymba
super lacum Waldensem, mulcens fluctus manu, aut speciem miratus sub
undas.
Bulwerius est mihi nomen incognitum,--unus ex ignobile vulgo, nec
refutandus nec laudandus. Certe alicui nonnullam honorem habeo qui
insanabili cacoethe scribendi teneatur.
Specie flagrantis Lexingtonis non somnia deturbat? At non Vulcanum
Neptunumque culpemus, cum superstitioso grege. Natura curat
animalculis aeque ac hominibus; cum serena, tum procellosa, amica est.
Si amas historiam et fortia facta heroum, non depone Rollin, precor;
ne Clio offendas nunc, nec illa det veniam olim. Quos libros Latinos
legis? legis, inquam, non studes. Beatus qui potest suos libellos
tractare, et saepe perlegere, sine metu domini urgentis! ab otio
injurioso procul est: suos amicos et vocare et dimittere quandocunque
velit, potest. Bonus liber opus nobilissimum hominis. Hinc ratio non
modo cur legeres, sed cur tu quoque scriberes; nec lectores carent;
ego sum. Si non librum meditaris, libellum certe. Nihil posteris
proderit te spirasse, et vitam nunc leniter nunc aspere egisse; sed
cogitasse praecipue et scripsisse. Vereor ne tibi pertaesum hujus
epistolae sit; necnon alma lux caret,
Majoresque cadunt altis de montibus umbrae.
Quamobrem vale,--imo valete, et requiescatis placide, Sorores.