De oude Germanen in het algemeen, en dus ook de oude Friezen, hadden in
hunnen heidenschen tijd eene voorstelling van de hel, van de plaats
waar de onzalige geesten of zielen verblijven, als van een duister,
koud en vochtig oord. Zij dachten zich deze plaats, deze hel (reeds
door hen aldus genoemd) als een groot hol ergens in het binnenste der
aarde, onder de wateren. Holen en spleten en kloven in bergen en
rotsen, geheimzinnige bronnen (in de bergachtige streken), of, in de
lage landen aan zee, gelijk Friesland er een is, diepe, schier
onpeilbare putten met water gevuld, diepe poelen of kleine meerkes, of
ook diepe kolken in stroom of zeegat, waar de golven bruisten en de
stormwind loeide, gaven, naar hunne meening, toegang tot het onzalige
oord. Dat waren de helsdeuren, en de randen van zulken put, de boorden
van zulken poel, waren de randen, de boorden van de hel.
Deze voorstelling uit het heidendom kon eerst langzamerhand door het
Christendom uit de gedachtenis der lieden verdrongen worden. Ja, nog
heden vindt men, overal in Germaansche landen, de sporen van die oude
voorstelling, de herinnering aan die heidensche denkwijze in de namen,
aan sommige plaatsen eigen. Ook in Friesland ontbreken die niet.
Het woord of de naam hel is toegepast geworden, in verloop van tijd, op
de putten, poelen, meertjes, stroomen, die oorspronkelijk slechts als
helsdeuren, als toegangen tot de eigenlijke hel beschouwd geweest
waren. En als later nevens zulk eene zoogenoemde hel een stins werd
gebouwd, eene sate gesticht, of ook eene buurt of zelfs wel een dorp
ontstond, dan ging die naam hel ook op die stins, die sate, die buurt,
dat dorp over. Zoo bestaat daar nog heden ten dage eene sate in het
Heidenschap onder Workum, die de Hel heet, en daar nevens eene andere,
de Lytse Hel, Kleine Hel genoemd. Oudtijds was daar nabij deze sate een
poel, gelijk daar nog heden zeer velen in die krite gevonden worden.
Aan dien poel, sedert drooggelegd, kwam van ouds en eigenlijk die
helnaam toe, als helsdeur of toegang tot de hel.
Opmerkelijk is het, dat deze oude hel of helsdeur juist in It
Heidenskip gevonden wordt, in die laag gelegene, waterrijke, weinig
vruchtbare en weinig bewoonde krite, die, ten Oosten van Workum zich
uitstrekkende, tot den zoogenoemden Klokslag, tot het oude Rechtsgebied
dier stad behoort, en van aanmerkelijken omvang is. Men mag veilig
aannemen, dat juist bij de bewoners van dit eenzame en afgelegene oord
het heidendom langer in stand gebleven is als in de naast bij gelegene
plaatsen Workum en Koudum, die reeds vroeg aanzienlijke Christenkerken
moeten gehad hebben; en dat de zonderlinge naam It Heidenskip aan die
omstandigheid zijnen oorsprong dankt. Ook bij Grouw, oostwaarts van het
dorp, over de Pikmeer, draagt zulk eene lage krite van magere
hooilanden, die lang woest gelegen heeft, dien naam van It Heidenskip.
Tevens is daar zulk eene krite, met gehucht, het Heidenschap, bij het
dorp Garmerwolde in Groningerland. Beiden zijn zekerlijk uit de zelfde
oorzaak zoo genoemd, die ook bij het Workumer-Heidenschap den naam
gegeven heeft. In het Workumer-Heidenschap, zoo min als in de beide
anderen, is dan ook nooit eene parochie-kerk gesticht geweest, ten
bijzonderen dienste der bewoners, al hebben de laatst verloopene jaren
daar een hoogst eenvoudig preekhuisje zien verrijzen. Daar is dus ook
nooit een eigenlijk dorp ontstaan, al besloeg die krite ook vele uren
gaans in omtrek. Maar wel bestond daar in de laatste middeleeuwen een
kloosterke [50], het Klooster van Sinte-Ursula, in de volksspreektaal
It Sinte-Orsele-Kleaster genoemd, nabij eenen poel die nog heden den
naam draagt van Sinte-Orsele-Poel, St-Ursula of St-Urselpoel.
Daar woonden dan in heur cleyn cloisterkyn die vrome, nederige
zusterkens van Sinte-Ursula, de donkere, grove wollene pij in breede,
zware plooien om de slanke leest, de witte huive het hoofd omhullende,
liefde, vrede en eenvoud als weêrspiegelende in hare stille, liefelijke
gelaatstrekken; en zij brachten, in begeesterde toewijding, door leer
en leven, „de Blijde Boodschap” in de hutten en de harten der ruwe,
schier nog heidensche landzaten. Daar klonk het fijn tinkelende
kloosterklokje over de woeste vlakte en over de donkere, diepe poelen,
en noodde het volk tot zonden-belijdenis en gebed. Ook dit is voorbij
gegaan. Maar nog heden bewaart eene sate, daar ter plaatse, naam en
gedachtenis aan it lytse kleasterke fen Sinte Orsele. En nog heden
draagt hier of daar eene enkele Friezin den naam der Heilige Ursula,
zij het dan ook in de verbasterde, schier onkenbare vormen Orseltsje en
zelfs Osseltsje.
Niet verre van de Workumer-Hel is nog een poel, die den wel wat
bijzonderen naam draagt van De Liachte-Mar, de Lichtemeer. Of deze naam
ook in eenig verband (of tegenstelling?) staat met dien zwarten
helnaam, kan ik niet beslissen, maar acht ik wel waarschijnlijk.
Intusschen, wij moeten nog verder terug uit het licht tot de
duisternis, uit het Christelijke klooster naar de heidensche hel.
Eene andere hel bestaat er, of bestond er, in de Trynwouden, nabij het
dorp Oudkerk. Welk van de vele poeltjes daar in den omtrek in het veld
verspreid, van ouds voor de eigenlijke helsdeur is gehouden geworden,
weet men nu niet meer. Maar het gehucht Helbird aldaar, dicht bij
Oudkerk gelegen, maar ambtelijk tot Roodkerk behoorende, houdt die oude
hel in aandenken. Helbird (Hella birda), heden ten dage, en reeds in de
vorige eeuw veelal verkeerdelijk als Healbird geschreven (alsof het
Halfboord of zelfs Halfbaard ware)—Helbird beteekent eenvoudig de bird,
de boord, de oever, de rand van de hel.
Het komt mij niet onwaarschijnlijk voor, dat de namen der twee dorpen,
die het naaste bij deze Trynwouder-hel liggen, in verband staan met dat
oud stuk heidendom. Oudkerk als de oudste, de eerste, langen tijd de
eenige Christenkerk in deze Wouden, reeds vroegtijdig of terstond na de
invoering des Christendoms in dat oord, juist dáár gesticht als
tegenwicht tegen het heidendom, dat daar, bij dat helle-oord,
bijzonderlijk in bloei stond.
En Readtsjerk of Roodkerk, als Christelijke tegenhanger tegen de zwarte
hel der heidenen, gelijk Readhel, Reahel, Rahol of Rohel, waarvan
verder in dit opstel sprake zal zijn.
Eene derde hel was er, of is er, in Ferwerderadeel, alweêr in het lage
land, onder Hallum, in de zoogenoemde Hallumer-Mieden. Daar heet nog
een stuk land, zekerlijk vroeger een poeltje, de Hel; en een ander in
de nabijheid, door een dijkje half omgeven, en hierdoor nog zooveel te
meer het voorkomen van een droog gelegd poeltje vertoonende, draagt nog
den vollen ouden naam van de Helsdoar, de Helsdeur.
Dezen volledigen naam treffen wij ook elders aan. Zoo was daar nog in
de vorige eeuw een poel of kolk nabij het dorp Birdaard in Dantumadeel,
die den naam van de Heldoar droeg, op de kaart van Schotanus als
Healdoor misschreven. In de 16de eeuw lag bij deze hellekolk eene sate
die in eene oorkonde van den jare 1581 vermeld staat als „de sate
genoemt de Helldoer te Berdaert” [51], en in eene andere van 1580 als
Heldoor. Sedert is die kolk dicht gemaakt en tot land geworden, en die
oude naam is daardoor bij bet volk in vergetelheid gekomen. Maar in den
naam Kolkhuzen, heden ten dage eigen aan twee saten aldaar, blijft de
herinnering aan deze hellekolk, aan deze helsdeur bewaard. [52]
De naam Helsdeur komt ook nog voor in het naburige gewest
West-Friesland, bewesten Flie. Hij is aldaar eigen aan eenen fellen
stroom, in het groote West-Friesche zeegat tusschen het eiland Texel en
den hedendaagschen vasten wal van Noord-Holland, ook door de Friesche
zeelieden steeds de Helsdoar genoemd. (Halbertsma, Lexicon frisicum,
bladz. 407). En ook in den naam van De(n) Helder (Heldoar, Hella-dora),
eene zeer oude buurt aldaar aan den vasten wal, die thans wel eene stad
mag heeten, is een toegang tot de onderwereld nog te herkennen.
Verder op in Holland en in andere Nederlandsche gewesten (Hel of
Maasmond, door de Romeinen tot Helium verlatijnscht—Hellevoet, den
Briel of Brielle—Brie-Helle, de Breede Hel? enz. enz.) zullen wij de
helnamen maar niet vervolgen, maar tot Friesland weêrkeeren.
Eene bijzondere helleplaats bestaat er nog in Wonseradeel, tusschen de
dorpen Pingjum, Witmarsum en Wons. Daar draagt een laag gelegen stuk
land, waar in oude tijden eene kolk was, nog heden den naam van
Okkehel, Okke-Hel, de hel van Okke, van den man die Okke heette. Die
kolk was eertijds uit zee, uit het Flie, toegankelijk, en diende als
haven van Pingjum. En die Okke was een zeeman, een ruwe heiden, die
vloekte en God lasterde, en die, tot straf daarvoor, met zijn schip,
door den bliksem diep in die kolk werd weg geslagen, zoodat hij, door
die hellepoort, onmiddellijk ter helle voer. Zoo bericht ons nog heden
de sage, aan deze overoude plek verbonden. Deze sage is door den
Frieschen dichter Salverda in dicht gesteld (Scipper Ocke, in
Salverda’s Hiljuwns Uwren—Ljeauwerd, 1858), en door S. Koopmans nader
beschreven, en van geschiedkundige aanteekeningen voorzien (De
Middelzee in verbinding met den Fliestroom langs Bolsward, in den
Friesche(n) Volksalmanak voor 1890, Leeuwarden). Nog in deze eeuw werd
het aandenken aan deze sage levendig gehouden door een paaltje, dat
midden in het stuk land De Okkehel, in den grond gedreven stond. Dat
was voor de kinderen en eenvoudigen van harte (liefelijke zielen in
deze eeuw van ontkenning!) nog het topje van den mast van Okke’s
schip.—
Is daar niemand, die zulk een paaltje daar weêr herstelt? Eene
zichtbare, tastbare prediking zoude ’t den volke weêr zijn, over het
derde gebod des Heeren:
„Gy en sult den name des Heeren uwes Godts niet ydelick gebruycken;
want de Heere en sal niet onschuldigh houden, die synen name ydelick
gebruyckt.”
De sage spreekt van overoude tijden, toen het heidendom in Friesland
nog geenszins ten volle door het Christendom vervangen was, en dit
maakt den heidenschen oorsprong van dezen hellenaam zooveel te
zekerder.
Volgens eene aanteekening bij genoemd opstel van Koopmans, op bladz.
127, zoude het woord hel, in den naam Okkehel, hil of heuvel
beteekenen; eene duiding, waar mede juist de lage, holle ligging van
het stuk land, waaraan nu nog den naam van Okkehel gehecht is gebleven,
in zichtbare tegenspraak is. Trouwens, dit wordt ook in die
aanteekening erkend. Maar de duiding hel als waterkolk stemt overeen
met de nog hedendaags zeer duidelijk waarneembare gesteldheid van den
bodem daar ter plaatse.
In den bijzonderen tongval van de Friesche taal, gelijk die in den
Zuidwesthoek van Friesland gesproken wordt, en die oudtijds over geheel
het land bezuiden Bolsward en Sneek, en bewesten de Joure verspreid
was, terwijl die eigenaardige uitspraak heden ten dage hoofdzakelijk
slechts tot Hindeloopen, in mindere mate tot Molkwerum, Workum en
geheel de Hemelumer-Oldefert en Noordwolde met Gaasterland beperkt
is,—in dat zoogenoemde Zuidhoeksch-Friesch luidt, in menig woord en
naam, de e als o. Zoo heeten de lieden daar Jolle en Joltsje, ook
Jolmer, Jottsje, enz.; die elders Jelle en Jeltsje, Jelmer en Jetse
heeten, en het Gaasterlandsche dorp Sondel heet in de gewone, algemeen
Friesche uitspraak Sindel, dat is eigenlijk Sendel. Zoo spreekt of
sprak men daar van spjolde, fjold, kjolt, jolne, van kol en dol, van
sotte en notten, van fon, enz., terwijl men in het middengedeelte, in
het Noorden en Oosten van Friesland deze woorden als spjeld, fjild,
kjeltme, jelne, kel en del, sette en (fisk)-netten, als fenne of finne
uitspreekt. Deze zelfde uitspraak geldt ook voor het woord hel, dat in
het Oud-Zuidhoeksch als hol luidt. Zelfs Gysbert Japicx gebruikt het
woord hel nog in dien vorm, ’t welk niet vreemd is als men bedenkt dat
die uitspraak in de zeventiende eeuw nog in zwang was in het zuidelijke
deel van Wonseradeel, tot Bolsward toe. Zoo dicht hij:
Dear me opslingret oonne wolcke,
In fen dear delduwckt ynn’ kolcke,
As fenne Hymmel ynne Hol. [53]
Deze oude woordvorm vinden wij dan ook nog heden terug in sommige
plaatsnamen van Zuid-westelijk Friesland, volkomen in de zelfde
beteekenis als in de hellenamen uit het overige deel des lands, hier
voren reeds vermeld.
Zoo heb ik de zelfde poelen en de zelfde saten in het
Workumer-Heidenschap, die men thans de Hel en de Lytse Hel noemt, in
eene oorkonde uit het begin der vorige eeuw gevonden als Hol en Lyttick
Hol. Verder maakt dit woord hol deel uit van de samengestelde namen
Hollegrêft, dat is de Hellegracht, zoo als een vaarwater heet tusschen
de Geeuw en de Dolte (Delte), onder Uitwellingerga; de Hollebrekken
(een naam dien men als Hellebroek zoude kunnen verhollandschen; broek,
brekken = moeras of gebroken land), een poel onder Wijkel, en na bij
Slooten [54] gelegen; de Hollemar of Holmar, Holle- of Hellemeer,
vaarwater van Workum naar de voormalige Workumer-meer, eigenlijk het
verlengstuk van de Diepe-Dolte te Workum. De zeer oude, diepe gracht
die het Sint-Pieters-kerkhof te Grouw omringt, draagt den naam van
Holsgrêft. Door den grooten Frieschen taalgeleerde Dr. J. H.
Halbertsma, wordt deze naam te recht geduid als infernus canalis, de
gracht der onderwereld, de hellegracht, even als ook de bovengenoemde
Holmar door hem als infernus lacus wordt overgezet. [55] De plaats,
waar zekerlijk reeds terstond of althans vroeg na de invoering des
Christendoms in Friesland de Sint-Pieters-kerk gesticht werd aan den
oever van den Grouwstroom, was hoogst waarschijnlijk reeds onder het
heidendom eene geheiligde plaats geweest, gelijk dit met vele oude
kerkplaatsen in Friesland en elders het geval is; bij voorbeeld, met de
stede waar oudtijds de Sint-Vitus-kerk stond en waar thans nog de toren
van Oldehove te Leeuwarden staat; met de terp waarop Sint-Martens-kerke
te Dokkum gebouwd is, enz. Dit maakt de duiding van Halbertsma,
Holsgrêft = Hellegracht, zooveel te aannemelijker.
Opmerkelijk is het, dat wij dus, zoo noordelijk en oostelijk als Grouw
gelegen is, die oude uitspraak van hel als hol nog aantreffen, eene
uitspraak die daar ter plaatse en in den omtrek thans geheel niet meer
voorkomt noch bekend is. Immers in de zeventiende eeuw moge zij zich
tot Bolsward en Sneek hebben uitgestrekt, benoorden en beoosten die
steden werd zij toen ter tijde, en zeker eeuwen vroeger reeds niet meer
gehoord.
Bezuiden Sneek komt nog heden een bijzondere hellenaam voor, eene
aardige weêrga van de Heldoarren bij Birdaard en bij Hallum. Dat is de
Holpoarte, de Hellepoort, zooals eene sate heet, die al weêr in een
waterrijk oord, even benoorden het dorp Jutrijp gelegen is. Daarnevens
is nog een poel, heden ten dage de Holpoartepoel geheeten. Deze poel is
ongetwijfeld, in de meening der heidensche Friezen, de eigenlijke
Hellepoort geweest; maar de naam is van het water, van den poel
overgegaan op de sate, op het huis dat later daar nevens is gesticht
geworden, juist zoo als ook bij de Workumer-Hel en elders heeft plaats
gegrepen.
Ik vond ook nog een oude hellenaam, die thans niet meer bekend is, naar
het schijnt; te weten: de Skraerder-Hol of Schraarder-Hel, in eene
oorkonde van den jare 1543 Scraerdera hol genoemd, in Wonseradeel,
tusschen Pingjum, Surich en Wons.
Sedert het heidendom onder de Friezen plaats gemaakt had voor het
Christendom, kreeg ook eene andere voorstelling van de verblijfplaats
der onzaligen ingang bij het volk. Hadde men tot dusverre die
verblijfplaats zich gedacht als een duister, koud en vochtig oord, de
Christelijke voorstelling is die van eenen vuurpoel, hevig en
onophoudelijk brandende. Onder het heidendom had men gesproken van „de
zwarte hel”; de Christenen spraken voortaan van „de roode hel, reade
hel, rade hol, rea’ hel of ra’hol.” En sommige reeds lang bestaande
oude helnamen kregen sedert dit voorvoegsel rood, read, ra
onafscheidelijk bij zich, alsof men daarmede de oud-heidensche
voorstelling verwierp, de oud-heidensche hellenaam verkerstelijkte. Zoo
heet nog heden ten dage eene sate nabij Bolsward gelegen, onder den
Klokslag dier stad, voluit de Reade Hel, Roode-Hel; en ook de
Workumer-Hel wordt wel zoo genoemd. En deze zelfde naam, meestal in den
versletenen vorm Reahel, Nederlandsch Rohel, is nog aan verschillende
andere plaatsen eigen. Vooreerst aan een dorpje dat aan de Tjeukemeer
ligt, in den zuidwestelijken uithoek van Schoterland. In het
Zuidhoeksche Friesch, dat oudtijds ook tot hiertoe zijn gebied
uitstrekte, heet dit plaatske Rahol, en het draagt ook wel den naam van
Nyegea of Nijega. Dan aan een gehucht bij Augustinusga; de poel daar
ter plaatse, die oorspronkelijk den naam Reahel droeg, was in de vorige
eeuw nog aanwezig, maar is sedert gedempt. Eindelijk is er nog eene
sate onder Slappeterp, die Reahel of Rohel heet.
De laatste der mij bekende Friesche hellenamen is die van de Fetsehol.
Dezen naam draagt een poel of een meertje, gelegen in het Noorden van
Doniawarstal, tusschen Langweer en Uitwellingerga, aan de samenvloeiing
van vier stroomen, de Geeuw, het Slingerrak, het Stobberak en de
Langweerder-vaart; alweêr in een zeer laag gelegen en waterrijk oord.
Deze naam Fetsehol brengt mij geleidelijk tot eene kleine, bijzondere
groep van Friesche plaatsnamen, die eveneens met water in verband
staan, en die ik hier nog even, als ten slotte, nader wensch te
behandelen. Immers hebben wij dien naam Fetsehol niet te beschouwen als
samengesteld uit den mansnaam Fetse en het woord hol of hel, zooals bij
voorbeeld de plaatsnaam Okkehel wel uit den mansnaam Okke en het woord
hel bestaat, en niettegenstaande Halbertsma, Lexicon 411, Fetsehol
vertaalt met Fetsii inferi. Neen—maar Fetse heeft hier eene gansch
andere beduidenis, te weten: die van bron of wel, plaats waar water uit
den bodem opwelt. Dit woord is Oud-Friesch, en, in algemeenen zin, bij
de hedendaagsche Friezen niet meer bekend noch in gebruik. Trouwens,
bronnen, wellen, in de eigenlijke beteekenis dezer woorden, zijn in de
lage landen, waaruit Friesland hoofdzakelijk bestaat, dan ook zeldzaam.
Wel vindt men overal in Friesland zoogenoemde welputten; maar dit zijn
geen ware bronnen, waar het water diep uit de aardlagen naar boven
zoude komen. Integendeel, het water dat in die welputten staat is bijna
altijd maar zakwater, water dat van de oppervlakte der aarde naar
beneden in eenen kunstmatig gegraven put of kuil, door de bovenste
aardlaag heen gesijpeld is. Toch zijn er enkele ware bronnen of wellen,
bornputten of welputten in Friesland. Men denke hierbij echter niet aan
bronnen, gelijk die in bergachtige landen uit de spleten en kloven en
holen der rotsen en berghellingen springen en vloeien; maar aan diepe
putten, ’t zij dan kunstmatig met muren van baksteen ingevat, ’t zij
open en bloot in het veld liggende. Men kent deze bornputten aan de
eigenaardigheid dat het water, ’t welk zij bevatten, van bijzonder
zuivere hoedanigheid is, en ook in den droogsten zomertijd niet
vermindert, veel min nog opdroogt, maar steeds aanwezig blijft, hoe
veel men daar ook van gebruiken moge. Het schijnt dat men zulke
bornputten, zulke borndobben in het Oud-Friesch bij voorkeur met den
naam van Fetsa of Fetse heeft bestempeld. Dit woord hangt ongetwijfeld
samen, of is oorspronkelijk één en het zelfde met het Noord-Friesche
woord fething, ook, volgens sommiger uitspraak fäthing of fäding
geschreven (de th lispelend, als in het Engelsch, uit te spreken). Maar
al is fetse en fething van oorsprongswegen één en het zelfde, het
laatstgenoemde woord heeft nu toch in Noord-Friesland eene gewijzigde
beteekenis erlangd. Immers zoo noemt men aldaar nu eene opene kuil of
dobbe in het veld, vooral voorkomende op de zoogenoemde Halligen of
onbedijkte eilandjes in de Noord-Friesche Wadden. Die fethingen zijn
ten deele met regenwater, ten deele ook met zakwater gevuld, maar zijn
geen bronnen of wellen. Zij voorzien op die kleine eilandjes, rondom
open in de zoute zee liggende, mensch en vee van zoet drinkwater. Ook
de overoude en bekende, met sagen versierde Sapskuhle op het eiland
Helgoland is zulk eene fething. In sommige dorpen op het Zeeuwsche
eiland Zuid-Beveland zag ik opene waterkommen, van tamelijken omvang,
midden op het dorpsplein; zij dienen den ingezetenen tot allerlei
gerief, als waschplaats voor wagens en landbouwgereedschappen, als
paardewed, enz., misschien ook wel, in tijd van nood, om drinkwater te
verschaffen, en dragen den naam van „væte”. Op het eiland Over-Flakkee
zag ik eene ruime en diepe, opene waterkom, bij het dorp Dirksland,
benoorden de dorpsbuurt, aan den voet van den linker-havendijk, gevuld
met zuiver en zoet water, niettegenstaande het water in de haven, vlak
daarnaast, zeer brak is. In den zeer drogen zomer van het jaar 1893
voorzag deze „fetse”, door de omwonenden „’t væætje” (in verkleinvorm)
genoemd, den Dirkslanders en andere eilandbewoners ver in den omtrek,
volop van drinkwater voor mensch en vee. Ongetwijfeld hangt deze
Zeeuwsche benaming „væte” of „væætje” samen met de Friesche woorden
fetse en fäthing. Trouwens, het woord vat, Friesch fet, in algemeenen
zin een voorwerp beteekenende, dat eene holte omvat, is zekerlijk de
stam, waaruit deze verschillende woorden en woordvormen gesproten zijn.
Fetse is dus eigenlijk fet-tse, verkleinvorm van fet, letterlijk het
zelfde als het Flakkeesche woord „væætje”, vaatje.
Om na dezen taalkundigen uitstap naar de Fetsehol terug te keeren, zoo
houd ik het er voor, dat deze naam eene hol of hel (eigenlijk helledeur
of hellepoort) beteekent, die de bijzondere eigenschap van een fetse,
van eene bron vertoont. Die oude naam fetse treffen wij nog heden op
vier andere plaatsen in Friesland aan. Vooreerst in het oude Dokkum,
waar, op korten afstand van elkanderen, twee van die bronnen gevonden
worden, hoewel slechts aan eene van die twee de fetsenaam verbonden is.
Door eenen schrijver, die in het laatst der jaren 700 na Chr. leefde,
worden deze Dokkumer bronnen reeds, in hunne bijzondere vermaardheid,
vermeld. En volgens sommigen zoude de Romeinsche schrijver Plinius
daarvan reeds gewag maken. [56]
De eerste is de vermaarde Sint-Bonifacius-bron of -fontein, eene opene
dobbe in een weiland even buiten de Woudpoort te Dokkum. En de tweede
is de Fetse, als bij uitnemendheid zoo genoemd, een weinig minder
vermaarde bron midden in de stad, op de kruin van de terp, waarop
Sint-Martens-kerk gebouwd is, nabij het koor, dus ten oosten van die
kerk gelegen, en nog heden daar aanwezig, vroeger als een opene put,
thans gesloten, gedekt, en met eene pomp voorzien. Zonder twijfel zijn
deze twee Dokkumer bronnen van hoogen ouderdom en reeds voor duizend en
meer jaren, als de Friezen nog heidenen waren, bekend en in gebruik
geweest, waarschijnlijk wel als plaatsen waar godsdienstige
plechtigheden gehouden werden. Ook bij den tempel van Fosete, een der
afgoden van de Friezen in hun heidendom (’t zij die dan op ’t eiland
Ameland of op ’t eiland Helgoland—de Sapskuhle?—bestond), was zulk eene
heilige bron.
De eene Dokkumer bron is bijzonderlijk door den Apostel der Friezen,
door den Heiligen Bonifacius, als ’t ware gewijd, gekerstend geworden.
De overlevering doet die bron op wonderdadige wijze ontstaan of
eerstmaal opborrelen onder den hoefslag van het ros, dat de Heilige
bereed. Ik vermoed dat men op deze wijze het heidensche karakter aan de
bron heeft willen ontnemen, maar dat deze welle zelve veel ouder is. De
dwaze volksmeening, dat de naam Bonifacius eigenlijk in het Friesch
„goede Fetse” zoude zijn (Fetse komt nog heden als mansvóórnaam onder
de Friezen voor), heeft misschien eenen grondslag in het woord fetse,
waarmede men destijds ook wel deze bron zal hebben genoemd. Intusschen,
de mansnaam Fetse en het woord fetse, bron, staan, in taalkundigen zin,
in geenerlei verband met elkanderen.
Een tweede fetse bestaat er nog heden in West-Dongeradeel, waar eene
sate dien naam draagt (de Fetse), zuidwaarts van den dorpe Ternaard
gelegen, aan de Tsjettelfeart of Ketelvaart, ook een naam, die eenen
oud-heidenschen oorsprong (van den offerketel?) vermoeden doet. Deze
naam Fetse vindt men ook wel als Fetze, Fedse, Fedze gespeld, en,
volgens de bijzondere uitspraak der Donger-Friezen, als Fitse; op de
kaart van Schotanus, Fitze. Eene tweede hofstede, nevens de eigenlijke
Fetse gelegen, doet beide saten als een gehucht zich voordoen, waaraan
men den naam van Fetse- of Fitsebûrren geeft, evenals ook te Dokkum de
naam van de Fetse overgegaan is op de straat, die daar langs loopt, en
die als de Fetse of de Fetsestraat (bij Schotanus „op de Fetze”) bekend
is.
De derde fetse is te Dronrijp: eene oude state, even benoorden de
Tsjerkebûrren aldaar gelegen, en, in geijkten zin, meestal in den
Oud-Frieschen vorm als de Fetsa of Fetsa-state voorkomende. En de
vierde fetse is te Siksbierum; maar hier af weet ik geen nader
bescheid.
Zeer zeker hebben de sate te Ternaard en de state te Dronrijp hare
namen aan zulke fetsen of bronnen ontleend. Of die fetsen, misschien in
den vorm van oude, diepe bornputten met eenen onuitputtelijken voorraad
van zuiver drinkwater nog bij die plaatsen aanwezig zijn, is mij niet
bekend, maar acht ik wel waarschijnlijk. Anderen, die daar beter toe in
de gelegenheid zijn dan ik, mogen dit onderzoeken, en ook verder nog
veel betreffende de hel-, hol- en fetsenamen in Friesland aan het licht
brengen. Want ongetwijfeld valt hier nog een schat van merkwaardige
zaken uit den overouden tijd na te vorschen en op te diepen.