=Langit na maulap=
Umaga.
Ang araw ay maliwanag na sumisikat, at tinatanglawan ang lahat ng
pinagharian ng gabi; ang lan~git ay walang mga panganorin na
nakadudun~gis sa kulay niyang azul; ang mga sampagang nangag tikum ang
dahon matapos na matangap ng kanyang talulod ang ban~go sa isang
mahiwagang gabi, ay paraparang ilinalahad at pinahahalimuyak ang
ban~go niyang na impok ng sakdal lwat.
Si D. Armando, matapos na makapagbihis at makakain ng agahan, ay
dagling tumun~go sa sabitan ng sumbalilo at matapos kunin ang
kailan~gan ay nagsabi sa isang babayeng nakaupo pa sa kakanán, ng:
--Hangang mamaya, Magdalena.
--Hintay ka muna Armando at maaga pang-lubhâ--anang babaye na may
halong lambing.
--Namamali ka nang pagsasabi ng gayon. Alamin mo Magdalena na ang
tatlo nating vapor ay man~gagsisialis sa umagang ito, at marami sa mga
kinakailan~gan ay wala pa. Bawa't saglit na ikabalam ko, bawa't isang
"minuto", ay libo-libong piso ang mawawala sa atin at ito'y di marapat
na mangyari.
--Mahal pa sa iyo ang oficina kay sa akin, Iniibig mo pa ang "negocio"
mo kay sa akin....
--At di mo dapat ipagtaka, pagka't ang kualta ay kailan~gan at ng di
natin abutin ang paghihikahos. Diyan ka na.
At noon din ay nanaog si D. Armando at sumakay sa kanyang carruaje.
Samantala, ang naiwan niya ay mangiak-n~giak halos kaya't sa bibig ay
pinapamumulas ang mga salitang:
--Gaya din ng mga araw na nagdaan. Inibig ko siya sa pagsasapantahang,
sa kaniyang puso ay walang ibang sasambahin kundi ako lamang, n~guni't
ako pala ay nagkamali: sa puso pala niya ay may tan~gi pang nasusulat
ng higit sa n~galan ko ¿Saan matatagpuan ang isang pusong
makapagdudulot sa aking mga pinipithaya?
Matapos na sabihin ito, ay biglang tumindig sa kinakanang lamesa at
pumasok sa kanyang silid.