Sed baldaŭ miaj projektoj trograndiĝis laŭ miaj rimedoj. Unu tagon
alvenis kelke da viroj por peti min, ke mi komandu sklavŝipon
elsendotan de ili. Ili diris, ke ili donos al mi parton en la sklavoj,
kaj pagos la tutajn elspezojn ŝarĝe. Tio estus bonaĵo por mi, se mi ne
havus bienojn kaj teron; sed nun, tian ŝanĝon fari, estus malsaĝe kaj
hazarde. Gajninte multe da mono, estis konsilinde ke mi laŭe daŭrigu
tri aŭ kvar jarojn plu. Nu, mi diris al la viroj, ke mi tre volonte
irus, se ili dume prizorgus mian farmon, kion ili alpromesis.
Tial, mi faris mian testamenton, kaj bordiĝis tiun-ĉi ŝipon je la oka
datreveno de mia forlaso de Hull. Tiu-ĉi sklavŝipo enhavis ses
pafilegojn, dekdu virojn kaj unu knabon. Ni kunprenis segilojn,
ĉenojn, ludilojn, globetojn, pecetojn de vitro, kaj tiajn komercaĵojn
konvenajn al la gusto de tiuj, kun kiuj ni intencis komenci.
Ni ne estis pli ol dekdu tagoj de la ekvatoro, kiam ventego forpelis
nin, ni ne sciis kien. Subite eksonis la krio “Teron!” kaj la ŝipo
alpuŝiĝis sur sablaĵon, en kiun ĝi malleviĝis tiel profunde, ke ni ne
povis ĝin liberigi. Fine, ni eltrovis ke ni devas ĝin lasi, kaj atingi
terbordon laŭeble. Ekire, estis boaton sur ĝia posta parto, sed ni
eltrovis, ke ĝi estis deŝirita per la forto de la ondoj. Nur unu
boateto restis ĉe la ŝipflanko, tial ni enboatiĝis en ĝin. Tie ni ĉiuj
troviĝis, sur la malglata maro! La koro de ĉiu nun malfortiĝis, vangoj
paliĝis, kaj niaj okuloj malklariĝis; ĉar estas nur unu espero,
eltrovi ian golfeton, kaj iel atingi rifuĝejon apudteran. Ni nun tute
transdonis niajn animojn al Dio.
La maro pli kaj pli malglatiĝis kaj ĝia blanka ŝaŭmo tordiĝis kaj
bolis. Fine, la ondoj en sia furioza sporto disrompiĝis kontraŭ la
boatflanko, kaj ni ĉiuj elĵetiĝis.
Mi povis bone naĝi, sed la povo de la ondoj kaŭzis, ke mi perdis mian
spiron tro multe por tion fari. Fine, unu granda ondo terenportis min,
kaj lasis min sendanĝere, kvankam konsumite pro timego. Mi starigis
min sur piedoj, kaj penadis laŭeble surteriĝi, sed ĵus tiam, la kurbo
de ondego suprenleviĝis kvazaŭ monteto, kiun eviti, mi tute ne havis
sufiĉan forton, tial ĝi marenportis min. Mi laŭeble penadis naĝi
supraĵe, entenante mian spiron, por tiun fari. La sekvanta ondo estis
egale alta, kaj enfermis min en sia vasto. Mi detenis miajn manojn ĉe
mia flanko, kaj tiam, mia kapo ekeliĝis de la ondoj. Tio donis al mi
kuraĝon kaj spiradon, kaj baldaŭ miaj piedoj sentis teron.
Momente, mi staris ĝis la akvoj dekuris de mi, kaj tiam, mi naĝis
laŭforte alteren; sed la ondoj min rekaptis, kaj dufoje plu ili min
marenportis, kaj dufoje plu min terenportis. Mi pensis, ke la lasta
ondo mortigos min, ĉar ĝi puŝis min sur ŝtonegon tiaforte, ke mi falis
en ian svenon, kio, dankon al Dio, ne longe daŭris. Fine, ĝojege, mi
atingis la krutegaĵon apud la terbordo, kie mi trovis ian herbon
preter la atingo de la maro. Tie mi sidigis min, fine sendanĝere
surtere.
Mi nur povis ekkrii per la vortoj de la psalmo, “Tiuj, kiuj veturas
surmaron en ŝipoj vidas la faraĵojn de la Sinjoro en la profundaĵo.
Ĉar, per Lia ordono la ventegoj leviĝas, la ventoj blovas kaj levas la
ondojn; tiam, ili supreniras al la ĉielo; de tien, ili malsupreniras
al la profundaĵo. Mia animo malfortiĝas, mi ŝanceliĝas tien kaj reen,
kaj mi ne scias tion, kion fari, tiam la Sinjoro elkondukas min el
ĉiuj miaj mizeroj.”
Mi tiom ĝojiĝas, ke ĉio, kion mi povis fari, estis iri tien kaj reen
sur la terbordo, jen levi miajn manojn, jen ilin faldi sur la brusto
kaj danki Dion por ĉio, kion li faris por mi, kvankam la ceteraj
ŝipanoj pereis. Ĉiuj krom mi pereis, kaj mi estas sendanĝera! Mi nun
rigardis la ĉirkaŭaĵon por eltrovi, kian lokon mi estis ĵetita, simile
al birdo en ventego. Tiam ĉia ĝojo, kiun mi antaŭe sentis, forlasis
min; ĉar mi estis malseka kaj malvarma kaj havis nenian sekan vestaĵon
por revestigi min, nenion por nutri, kaj nenian amikon por helpi min.
Estis tie-ĉi sovaĝaj bestoj, sed mi ne havis pafilon, per kiu mi povis
pafi ilin aŭ savi min de iliaj makzeloj. Mi nur havis tranĉilon kaj
pipon.
Nun mallumiĝis; kaj kien mi iros por pasigi la nokton? Mi pensis, ke
la supro de ia alta arbo estos bona rifuĝejo kontraŭ danĝero; kaj tie
mi povas sidi kaj pripensi pri la monto, ĉar mi sentis nenian esperon
de vivado. Nu, mi iris al mia arbo kaj faris ian neston por dormejo.
Tiam, mi tranĉis bastonon por forpeli la sovaĝajn bestojn se iuj
venos, kaj ekdormis kvazaŭ la branĉnesto estis lanuglito.
Estas hela taglumo, kiam mi vekiĝis, ankaŭ la ĉielo estas klara, kaj
la maro trankvila. Sed mi observis tra la arbsupro, ke nokte, la ŝipo
lasis la sablaĵon, kaj kuŝas mejlon (1.7 kilometrojn) de mi kaj la
boato estas surtere du mejloj dekstre. Mi iom laŭlongiris la terbordon
por atingi la boaton, sed Golfeto de la maro larĝa unu mejlo min
detenis de ĝi. Tagmeze, la forfluo tiom forkuris, ke mi povis
alproksimiĝi la ŝipon; kaj mi eltrovis, ke se ni restadus ŝipbordon,
ĉiu nun estus bone.
Tiupense, mi ploris; ja, mi ne povis alie fari; sed, ĉar tio ne helpos
ion, mi pripensis ke estos plej bone por mi naĝi al la ŝipo. Mi rapide
senvestigis, mi saltis en la maron, kaj naĝis al la ŝipruino. Sed
kiamaniere mi suriĝos la ferdekon? Naĝante ĉirkaŭ la ŝipo, mi ekvidis
pecon da ŝnurego pendante tiel malalten ĝiaflanke, ke unue la ondoj
kaŝis ĝin. Per helpo de la ŝnurego mi surŝipiĝis.
Mi trovis fendon en la malsupro de la ŝipo. Vi povas esti certa, ke
mia unua penso estis serĉi por nutraĵo, kaj mi baldaŭ iris al la
panujo, kaj mi maĉis panon dum mi iris tien kaj reen, ĉar mi ne havis
tempon por perdi. Troviĝis tie ankaŭ iom da rumo, de kiu mi prenis
sufiĉan trinkon kaj tio refortis min. Kion mi plej multe bezonis,
estis boato por terenporti la posedaĵon. Sed vaniĝis por deziri tion,
kion mi ne povis havigi; nu, ĉar en la ŝipo troviĝis kelke da ekstraj
velstangoj, tri aŭ kvar grandaj traboj el ligno, kaj unu ekstra masto
aŭ du, mi komencis fari floson.
Mi metis kvar stangojn flanko ĉe flanko, kaj laŭlarĝe, surmetis sur
ilin mallongajn pecetojn de tabulo por fortikigi mian floson. Kvankam
la tabuloj povis elporti mian pezon, ili estis tro maldikaj por
elporti multe da mia ŝarĝo. Tial mi prenis segilon, kiu estas en la
ŝipo, kaj segis maston en tri longaĵojn, kaj ili multe fortikigis la
floson. Mi trovis iom da pano kaj rizo, holandan fromaĝon, kaj iom da
sekigita kapraĵo. Ekire, estis iom da tritiko, sed la ratoj ĝin
eltrovis, kaj neniom restis.
Mia sekvanta tasko estis, ke mi ŝirmu miajn posedaĵojn kontraŭ la
ŝprucado de la maro; ne postulis multe da tempo por tion fari, ĉar,
estis surŝipe tri kestoj sufiĉe grandaj por enhavigi ĉion, kaj ilin mi
metis surfloson. La enfluo forportis mian veston kaj ĉemizon, kiujn mi
nelonge lasis surtere; sed estis kelke da novaj vestaĵoj en la ŝipo.
“Vidu! jen kaptaĵo!” mi diris laŭte (kvankam neniu ĉeestis por aŭdi
min); “nun mi ne malnutriĝos!” ĉar mi trovis kvar grandajn pafilojn.
Sed kiamaniere mi surterigos mian floson? Mi ne havas velon, nek
remilojn; kaj ekvento kaŭzos degliti ĉiun mian posedaĵon. Tamen, estis
tri aferoj, pri kiuj mi ĝojis — trankvila maro, altera fluo, kaj
venteto por blovi min alteren.
Bonŝance, mi trovis kelkajn remilojn en parto de la ŝipo ĝisnune
neserĉita. Per ili mi ekveturis alteren, kaj duonmejle, mia floso bone
surnaĝis; sed baldaŭ mi eltrovis, ke ĝi surnaĝis flanken. Fine mi
vidis rivereton, kaj per iom da laboro mi direktis mian floson en ĝin;
kaj nun, la terbordo estis tiel proksima, ke mi sentis, ke mia remilo
tuŝas fundon.
Tie-ĉi, mi preskaŭ perdis mian ŝarĝon, ĉar la terbordo estis sur
deklivo, tiel ke ne estis loko por surteriĝi, escepte ke unu parto de
la floso kuŝas tiel alte, kaj la alia parto tiel malalte, ke ĉiuj miaj
aĵoj defalus. Estis necese, ke mi atendu la enfluon. Tiam, kiam la
maro profundiĝis unu futo plu, mi puŝegis la floson sur ebenan pecon
da tero, por ĝin alligi tie ŝnurege, kaj enpuŝis miajn du remilojn en
la sablon, unu ĉiuflanke de la floso. Tiel mi ĝin lasis kuŝi atendante
la forfluon; tiam, ĝi kun ĝia ŝarĝo sidis bone surteron.
Mi ekvidis, ke estas birdoj sur la insulo, kaj mi mortpafis unu. Mia
pafilpafo sendube estis la unua, kiu aŭdiĝas tie post la kremondo;
ĉar, ĝiasone tutaj birdaroj forflugis de ĉiu parto de la arbaro kun
laŭtaj krioj. Forme, la beko de tiu, kiun mi pafis, estis simile al
akcipitro, sed ungegoj senlonge.
Mi nun revenis al mia floso por elflosigi miajn provizaĵojn, kiu
okupis min tagrestaĵe. Mi ne sciis kion fari nokte, nek kie trovi
taŭgan lokon, por meti miajn provizaĵojn. Mi ne ŝatis kuŝiĝi sur la
teron, pro timo je sovaĝaj bestoj, kiel ankaŭ je serpentoj, sed ne
ekzistis kaŭzon por timo, kiel mi poste eltrovis. Laŭeble, mi metis la
kestojn kaj tabulojn ĉirkaŭ mi, kiu faris ian budon, pornokte.
Ĉar estis multe da provizoj en la ŝipo, kiu eble estos utilaj al mi,
mi bone pensis ilin tuj surterigi; sciante, ke la unua ventego
disrompos la ŝipruinon. Tial mi veturis al la ŝipo kaj zorgis ke mi ne
ree troŝarĝu mian floson.
Unue, mi serĉis la ilkeston, kaj trovis kelke da sakoj da najloj,
najlegojn, segilojn, tranĉilojn kaj tiajn objektojn, sed inter ĉio,
kion mi trovis, la plej bona estis ŝtono per kiu mi povis akrigi miajn
ilojn. Estis tie du aŭ tri botelegojn, kelke da sakegoj da pafaĵoj,
kaj volvo da plumbo; sed mi ne havis la forton por suprenlevi la
plumbo al la ŝipflanko por ke mi ĝin ŝarĝu sur mian floson. Estis tie
ankaŭ kelke da ekstraj veloj, kiujn mi terenportis.
Mi iom timis, ke sovaĝaj bestoj, se ne homoj, eble forportos miajn
provizojn; sed revenante, mi trovis ilin sendifektaj, kaj ke neniu
estis veninta tien krom sovaĝkato, kiu sidis sur unu kesto. Alvenante,
mi celis mian pafilon sur ĝin, sed tio ne ekscitis ĝin, ĉar ĝi ne
sciis tion, kiu estas pafilo. Ĝi nur manĝis pecon da sekigita kapraĵo,
kaj foriris.
Havante nun do ŝarĝojn da aĵoj, mi faris tendon per la veloj de la
ŝipo por konservi ilin, kaj tranĉis la stangojn necesajn por ĝi en la
arbaro. Mi nun elprenis ĉion el la bareloj kaj kestoj, kaj amasigis la
barelojn ĉirkaŭ la tendo por ĝin fortigi; kaj tion farinte, mi fermis
la enirejon per tabuloj, ordigis liton (alportata de la ŝipo) sur la
tero, metis du pafilojn apud mia kapo, kaj unuafoje kuŝiĝis en lito.
Mi dormis la tutan nokton, ĉar mi tre bezonis ripozon.
Morgaŭtage, mi malĝojis en mia koro, ĉar mi sentis tian enuon esti
disigita de la cetera mondo! Mi ne deziregis laboron: sed mi ne povis
pripensi longan tempon pri mia malĝoja sorto, ĉar estis tro multe da
laboro por mi. Ĉiutage mi eliris al la ŝipruino por alporti pli da
objektoj; kaj mi tiom alportis, kiom la floso povis elporti. Unu
tagon, mi ŝarĝis la floson per tro peza ŝarĝo, kiu kaŭzis unu flankon
malleviĝi, tiel ke la enhavo elĵetiĝis en la maron; sed mi ne ploris
pro tio, ĉar la plej multa parto de la ŝarĝo estis ŝnuregoj, kiuj ne
estus tre utilaj al mi.
Tiamaniere, mi pasigis la dekdu tagojn, sur la insulo, kaj mi
surterigis ĉion, kiun unu paro de manoj eble povis levi; kvankam, se
la maro estus trankvila, mi eble estus povinta surterigi la tutan
ŝipŝarĝon, pecon post pecon.
Kiam mi naĝis la lastan fojon al la ŝipruino, la vento blovis tiel
severege ke mi decidis iri la sekvantan fojon laŭ forfluo. Mi trovis
iom da teo kaj kelke da ormoneroj; sed rilate al la oro, ĝi ridigis
min, kiam mi ĝin rigardis. “Ho senutilaĵo!” mi diris, “vi ne povas
utili ion al mi! Mi vin ne zorgas savi. Restu, kie vi kuŝas, ĝis la
ŝipo pereos; tiam, pereu vi kune kun ĝi.”
Tamen, mi pripensis, ke estos egalbone por mi kunpreni ĝin; tial mi
ĝin metis en pecon de velo, kaj ĝin ĵetis sur la ferdekon, por ke mi
ĝin metu sur la floson. Baldaŭ la vento blovis de la marbordo, tial
estis necese, ke mi nun rapide renaĝu; ĉar mi sciis, ke je la
turniĝo de la fluo mi trovus malfacilaĵon por atingi la terbordon.
Sed, spite la ventego, mi sendanĝere atingis mian budon. Tagiĝe, mi
elpuŝis mian kapon el la budo okulĵetis almaren, kiam, jen, tie ne
estis ŝipo! La ŝanĝaĵo, kaj perdo de tia ŝipamiko min tute malĝojis.
Sed, mi ĝojis pensi, ke mi surterigis ĉion, kio povas esti utila por
mi. Mi nun devis serĉi ion lokon kie mi povis fari mian loĝejon.
Duonvoje supren la monteto estis ebenaĵeto, longa kvar aŭ kvin
dudekojn da futoj (24 aŭ 30 metroj), kaj larĝa duoble, kaj ĉar ĝi
havis bonvidon almare, mi pensis, ke ĝi estos bonloko por mia domo.
Unue, mi fosis fosaĵon ĉirkaŭ spaco, kiu enhavis dekdu jardojn (10
metrojn), kaj en ĝin mi enbatis du vicojn da fostoj, tiel firme kiel
palisoj kaj alte kvin kaj duonon da futoj. Mi firme kunligis la
fostojn per pecetoj da ŝnurego, kaj starigis sur ilin pintitajn
bastonetojn, najlforme. Tio fariĝis tiel fortika palisaro, ke nek homo
nek bestoj povis eniri.
La pordo de mia domo estis ĉe la supro, kaj estis necese, ke mi
suprenrampu al ĝi per ŝtupetaro, kiun mi enprenis kun mi, tiel ke
neniu alia povu supreniri samamaniere. Apud la postflanko de la domo
staris alto ŝtonaĵo, en kiun mi faris kavernon, kaj metis la teron
elfositan, ĉirkaŭ mian domon, alte duonmetre. Mi devis eliri unufoje
ĉiutage por serĉi nutraĵon. Unufoje, mi ekvidis kelke da kaproj, sed
ili estis tro timemaj kaj rapidpiedaj por permesi min alproksimiĝi
ilin.
Fine, mi embuskis ilin apud iliaj nestoj. Min ekvidante en la valo,
kaj ili sur altaĵo, ili forkuris timege, sed ili estante en la valo,
kaj mi sur altaĵo, ili ne rigardis min. La kaprino, kiun mi mortpafis,
havas idon siaflanke, kaj kiam la kaprino falis, la ido staris ĝis mi
dorse forprenis la kaprinon kaj tiam, la ido kuris miaflanke. Mi
demetis la kaprinon kaj portis la idon hejmon por ĝin dorlotigi; sed
estante tro juna por nutriĝi mi devis ĝin mortigi.
Mi pensis unue, ke mi perdos ĉian tempkalkulon pro la manko de plumo
kaj inko; tial, mi starigis altan foston krucforme, sur kiun mi
entranĉis la jenajn vortojn: “Mi alvenis Junio 8a 1659.” Mi ĉiutage
faris unu entranĉon, kaj tion mi daŭrigis fari ĝis la lasta logo.
Ĝisnune, mi ne diris vorton pri miaj kvar karuloj, kiuj estis du
katoj, hundo kaj birdo. Vi povis imagi, kiom mi ŝatis ilin, ĉar ili
estis la solaj amikoj lasitaj al mi. Mi alportis la hundon kaj du
katojn de la ŝipo. La hundo konstante alportis objektojn al mi, kaj
per ĝia bojo, bleketo, murmuro, kaj sporto, preskaŭ sed netute parolis
kun mi.
Se mi nur povus havi iun apud mi, por ke mi tiun mallaŭdu, aŭ tiu min
mallaŭdu, kia plezuro tio estus! Alportinte inkon de la ŝipo, mi
ĉiutage skribis skizon pro tio, kio okazis, ne tiom por la venontoj,
kiuj eble ĝin legos (post kiam mi estos mortinta, kaj foririnta), kiom
por liberigi min de miaj propraj pensoj, kaj fortiri min de la nuna
timo, kiu la tutan tagon restadis en mia koro ĝis mia kapo doloras pro
ĝia pezo.
Mi estis malapud la vojkuro de ŝipoj; kaj, ho! kia enuigo esti ĵetita
sur tiun-ĉi solecejon sen iu por ami min, por ridigi min, por plorigi
min, por pripensi min. Estis enuige vagi, tagon post tagon, de la
arbaro al la marbordo, kaj de la marbordo reen al la arbaro, kaj dume
ĉiam okupi min per miaj propraj pensoj.
Tiom, pri la malĝoja ŝajno de mia stato; sed simile al la plimulto da
aferoj ĝi havis luman flankon tiel same kiel malluman. Ĉar tie-ĉi mi
estis sendanĝere sur tero, kontraŭe la ceteraj de la ŝipanaro estis
perdintaj. Nu, pripensis mi, Dio, kiu regas mian la sorton, kaj
kondukas min per Sia mano, nun povas min savi de tiu-ĉi stato, aŭ
alsendi iun por apudesti ĉe mi. Mi ja estas ĵetita sur krudan kaj
dezertan parton de la terglobo, sed ne troviĝas sur ĝi sovaĝaj bestoj
por mortigi aŭ vundi min. Dio sendis la ŝipon tiel apud mi, ke mi
povis havigi ĉion, kion mi bezonos por la restaĵo de miaj tagoj. Estu
la vivo, kia ĝi estos, tre multe estas, pro kio mi devas danki al Dio.
Kaj mi baldaŭ forlasis ĉiujn malĝojajn pensojn, kaj eĉ ne plu rigardis
pro velŝipo.
Miaj posedaĵoj el la ŝipruino jam kuŝis en la kaverno dek monatojn,
kaj estas nun tempo por ordigi ilin, ĉar ili plenigis la tutan spacon,
kaj ne lasis al mi ion enloĝejon; tial mi pligrandigis mian
kaverneton, elfosante ĝin pli malantaŭen en la sablan ŝtonegon. Poste
mi etendis ĝian enirejon ĝis la palisaro, kaj tiamaniere faris
postvojon al mia domo. Tion farinte, mi fiksis bretaron ĉiuflanke, por
enteni miajn posedaĵojn, kio kaŭzis mian kavernon prezenti ŝajnon
kvazaŭ magazeno plena je komercaĵoj. Por fabriki la bretarojn mi
dehakis arbon, kaj ellaboris ĝin per segilo, hakilo, rabotilo, kaj
kelke de aliaj iloj.
Tiam mi faris seĝon kaj skribtablon. Mi frumatene leviĝis kaj laboris
ĝis tagmezo. Manĝinte mian manĝon, mi foriris kun mia pafilo.
Reveninte, mi laboris ĝis la suno malleviĝis, kaj fine mi min kuŝigis.
Mi okupis min pli ol semajno aliformante kaj pligrandante mian
kavernon, sed mi ĝin faris multe tro grande; ĉar, iomtempe, la tero
defalis de la tegmento kaj se mi enestus, kiam tio okazis, mi estus
perdinta mian vivon. Mi nun devis starigi fostojn en mia kaverno kun
tabuloj trans iliaj suproj farante tegmenton el ligno.
Iam foririnte kun mia pafilo, mi mortpafis sovaĝkaton, el kies felo mi
faris ĉapon; kaj mi trovis kelke da birdoj el la gento kolomba, kiuj
faris siajn nestojn en la fendetoj de la ŝtonegoj.
Mi devis kuŝiĝi malhelige ĝis mi faris lampon, per kaprograso metita
en argilujon, kaj peceto da kanabo kiel meĉo, farante bonan lumon.
Trovinte uzon por la sako enhavinta la nutraĵon kortbirdaran surŝipe,
mi elĵetis la ŝelojn. Estis ĝuste kiam falas la pluvegoj, kaj
kelkmonate, elkreskis trunketoj da rizo, tritiko kaj sekalo. Tempe, la
greno maturiĝis kaj mi ĝin konservis kaj zorge semis ĉiujare; sed mi
ne povis fanfaroni pri rikolto de tritiko ĝis post tri jaroj, kiel
baldaŭ estos montrata.
Nesonĝita afero nun okazis sur la insulo kiu timegis min. Jen, la tero
tremegadis, kiu deĵetis teron de la ŝtonaĵo kun laŭta krako — ree
okazis tremo — kaj nun tero defalis de la tegmento de mia kaverno. La
maro ne vidiĝis kiel antaŭe, ĉar la tremoj tie estis tiel fortegaj
kiel sur la tero. La movado de la tero malsanigis min, kaj estis bruo
kaj kriego ĉirkaŭ mi.
Triafoje tia tremo okazis; kaj kiam ĝi pasiĝis, mi sidis senmove sur
la tero nesciante kion fari. Tiam la nuboj malklariĝis, la vento
leviĝis, arboj elradikiĝis, la maro ŝaŭmamasiĝis, kaj granda parto de
la insulo ruiniĝis per la ventego. Mi pensis, ke la mondo finiĝas.
Trihore, ĉio trankviliĝis, sed pluvo falis tiun tutan nokton kaj
grandan parton de la sekvanta tago. Kvankam tute lacigita, mi nun
devis movi miajn aĵojn al sendanĝera loko.
Mi sciis, ke mi ja bezonos ilojn, kaj estos necese, ke mi akrigu ilin
sur la ŝtono, ĉar ili estis malakraj kaj eluzitaj. Sed, ĉar du manoj
estas necesaj por surteni la ilon, mi ne povis turni la ŝtonon; tial
mi faris radon per kiu mi povis ĝin turni piede. Tio ne estis facila
tasko, sed fine mi elfarigis ĝin.
Kelkatage, la pluvo faladis kaj malvarma tremfrosto min venkis; baldaŭ
mi malsaniĝis. Mi havis dolorojn en mia kapo, nokte mi ne povis dormi,
kaj miaj pensoj estis malkvietaj kaj strangaj. Jen mi ektremis pro
malvarmo, kaj jen pro varmego kun svensvetoj, po seshore. Malsanante,
mi devis foriri kun mia pafilo por havigi nutraĵon. Mi mortpafis
kapron, sed estis malfacila tasko ĝin alporti domon, kaj pli multe,
ĝin kuiri.
Mi pasis la sekvantan tagon lite, kaj sentis duonmorte pro soifo; ja,
mi estis tro malforta por leviĝi, por trinki. Mi kuŝis kaj ploris,
trahore kriis infane: “Sinjoro, rigardu min! Sinjoro, rigardu min!”
Fine, la atako finiĝis, kaj mi ekdormis kaj ne vekiĝis ĝis tagiĝo. Mi
sonĝis, ke mi kuŝas sur la tero, kaj ke mi ekvidas viron;
malsuprenirante de granda nigra nubo flamlume. Kiam li staris surtere,
ĝi ektremis same kiel antaŭ kelke da tagoj; kaj tuta mondo ŝajnas
plenfajre. Li alproksimiĝis kaj diris al mi. “Ĉar mi ekvidas, ke en
ĉiuj-ĉi malĝojoj vi ne preĝis, vi devis morti.” Tiam mi vekiĝis, kaj
eltrovis, ke ĝi estis sonĝo. Malforta kaj maltrankvila, mi timis la
tutan tagon, ke mia atako reokazos.
Tro malsana por foriri kun mia pafilo, mi sidis sur la marbordo por
mediti, kaj miaj pensoj kuris jene: “Kio estas la maro, kio estas
ĉirkaŭ mi? Ne povis esti dubo, ke la mano, kiu ĝin kreis, ankaŭ kreis
la aeron, la teron, la ĉielon. Kaj kiu estas tiu? Estas Dio, kiu
faris ĉion. Nu, tial, se Dio faris ĉion, devis esti Li, kiu regas
ĉion; kaj se tiel, nenio en la tuta vico da Liaj faraĵoj povas okazi,
pri kiuj Li ne scias. Tial Dio scias kiel malsana kaj malĝoja mi
estas, kaj Li volas, ke mi estu tie-ĉi. Kial? Dio.
Tiam ia voĉo ŝajne diris: “Ĉu vi demandis, kial Dio faras tion al vi?
Demandu, kial vi ne estis mortpafita de la Maŭroj, kiuj surŝipiĝis,
kaj prenis la vivon de viaj kunuloj. Demandu, kial vi ne estis
disŝirita de la sovaĝaj bestoj ĉe la marbordo. Demandu, kial vi ne
malleviĝis en la profundan maron kune kun la ceteraj ŝipanoj, anstataŭ
ol bone atingi la insulon.
Tiam profundo dormo venkis min, kaj vekiĝante estis sendube la
triahoro morgaŭtage, laŭ la sunradioj; ja, eble estis pli malfrua tago
ĉar mi opinias, ke tiu certe estis la tago, kiun mi ne markis sur mia
fosto, ĉar, poste, mi eltrovis mankon da unu entranĉo.
Mi nun prenis de mia magazeno la Libron de la Dia Vorto, kiun mi jam
alportis el la ŝipruino kaj ĝisnune mi ne legis eĉ unu paĝon. Miaj
okuloj falis sur kvar vortojn, ŝajnante enmetite por mia tiama
konsolo; tiel bone ili fortigis miajn esperojn, kaj tuŝis la veran
fonton de mia timo. Estis la jenaj: “Mi vi ne forlasos.” Ili loĝas en
mia koro ĝisnune. Mi mallevis la libron por preĝi. Mia krio estis,
“Dio mia, min helpu ami kaj lerni Viajn vojojn.” Estis la unua fojo
kiam mi sentis ke Dio estas proksima kaj aŭdas min, Koncerne mia enua
vivo, ĝi ne estis pripensinda; ĉar nun nova forto eniris en min, kaj
ŝanĝigis miajn ĉagrenojn kaj ĝojojn.