_suspicionem movere, excitare, inicere, dare alicui_—to rouse a
person's suspicions.
_suspicionem habere de aliquo_—to suspect a person.
_suspicionem alicuius rei habere_—to be suspected of a thing.
_suspicio (alicuius rei) cadit in aliquem, pertinet ad aliquem_—a
suspicion falls on some one.
_aliquem in suspicionem adducere (alicui), aliquem suspectum
reddere_—to make a person suspected.
_in suspicionem vocari, cadere_—to become the object of suspicion.
_in suspicionem alicui venire_—to be suspected by some one.
_suspicionem a se removere, depellere, propulsare_ (Verr. 3. 60.
140)—to clear oneself of a suspicion.
_suspicionem ex animo delere_—to banish all feeling of prejudice from
the mind.
_suspicio insidet in animo ejus_—he is in a suspicious mood.
_suspicio ei penitus inhaeret_—he is in a suspicious mood.
_suspicio tenuissima, minima_—the faintest suspicion.
_a suspicione alicuius rei abhorrere_—to have no presentiment of a
thing.
_animus praesāgit malum_—my mind forebodes misfortune.
_animo praesagio malum_—my mind forebodes misfortune.