11. Suspicion—Presentiment

_suspicionem movere, excitare, inicere, dare alicui_—to rouse a

person's suspicions.

_suspicionem habere de aliquo_—to suspect a person.

_suspicionem alicuius rei habere_—to be suspected of a thing.

_suspicio (alicuius rei) cadit in aliquem, pertinet ad aliquem_—a

suspicion falls on some one.

_aliquem in suspicionem adducere (alicui), aliquem suspectum

reddere_—to make a person suspected.

_in suspicionem vocari, cadere_—to become the object of suspicion.

_in suspicionem alicui venire_—to be suspected by some one.

_suspicionem a se removere, depellere, propulsare_ (Verr. 3. 60.

140)—to clear oneself of a suspicion.

_suspicionem ex animo delere_—to banish all feeling of prejudice from

the mind.

_suspicio insidet in animo ejus_—he is in a suspicious mood.

_suspicio ei penitus inhaeret_—he is in a suspicious mood.

_suspicio tenuissima, minima_—the faintest suspicion.

_a suspicione alicuius rei abhorrere_—to have no presentiment of a

thing.

_animus praesāgit malum_—my mind forebodes misfortune.

_animo praesagio malum_—my mind forebodes misfortune.

Latin Phrase-Book · 第 140 / 223 题