(Eino Leino: Legenda.)
Kui ennen Pyhä Spuassa da Pedri tua
muas-jalloin käydih — riähkähine mua
kui pyhembätki nägi kulgijaizet —
hyö Suomenmualgi tuldih, suurembaizet.
Da illan tšiirus juurel koivupuun
hyö istahtettih, edeh salmensuun,
da siit hyö tuas kui ennen pienen sporan
kerallah laittih. — Pedri algoi toran:
— Voi, Spuassa, mil myö mual nyt jouvuttih,
min kanzan keyhän, kurjan eloksih!
Kui karu mua, kui kova, pellot pienet,
ei muida herkkuloi kuin marjat, sienet!
Sen kuuli Spuassa tua, da muhahti.
— Voi olla karu mua, häi virkahti,
vois vil'l'a teräh tulla terävämmin,
vain kanzal täl on syväin hellä, lämmin!
Da nenga sanottuo tuas muhahti.
Da katšo, veit kuin hil'l'ah liikahti,
kuin suot nua kuivi, korbi kuadui, augei,
da hallat vilut peldoloil pois raugei.
Da pyhät miehet mendih molembin.
Vain sanotah, kui illoin lämbimin
siit istut koivun al sen keskikezil,
kuin itše Herran hengi liikkuis vezil!