(A. Oksanen: Savolaisen laulu.)
Miul nouzoo mieleh angieh nyt
tua armas Savon mua.
Sen kanza äijäl kärzinnyt,
vain ozah oigieh tyydynnyt,
tua armas, kallis mua.
Sen mäjet kuin on korgiezet,
kuin vuarat lošnijat,
kuin lagiepaikat lauhkiezet
da lehon rannat leppiezet
da vilun vilvakat!
Da salot kuin on sin'izet,
puut kulleh tuuhakat,
da hongien vanhoin ladvaizet
kuin ollah igihuoguizet,
da tuulet lauhakat.
Da mispä tähtet tuikkajat
tual koval pakkazel
da Lapin valgiet suihkajat
mug' ollah tšomat, kirkkahat
kuin Savon taivozel?
Vain yhtä viel mie muistelen,
sen suihke tšomembi,
se silmä Savon tyttären,
mih itše taivas tuikkehen
sin'izen siirdeli!
Ei, emmö liijaks leyhkä myö,
sanommo kuitengi:
muut elgiä liijaks nagrua työ,
meil olloh hoikembaine vyö,
jos näittö keyhäksi!
Ah, moneh kerdah keldaine
se peldo kazvoi teil,
vain meijän huuhta hallaine
jäi vihamiehen jalgoih se,
da tuhkat jäi vain meil.
Da moneh kerdah muudagi
se soda sordi, löi,
kui kuadoi naizet, lapsetki
da sinne mendih miehetki, —
muut rauhan leibiä söi!
Da sendäh kui ois kiel'i heil
da vastais vanhat puut,
da nägö mual da silmä veil,
da vuarat vanhat vastais meil
da salot, salmen suut —
n'i n'iistäbä tua mon'igi
vois hyvin virkkua tuan:
»Täs Savon kanza koitteli,
da joga voinan voitteli
eis tämän keyhän muan!»
Da sendäh muud' en t'iijä mie,
en tuada parembua,
en korgiembazie kumbuzie
muus kaikes, min loit Luoja sie,
kuin armas Savonmua!