(J.H. Erkko: Kansalaislaulu.)
Olet mua, oma armas, ah, Aunuksen mua,
tšomin, kaunehin kaikis mais —
joga n'iemykkäzeh, joga suarukkazeh
kod'i kuldane tänne kui sais!
Kod'ikuldazen ymbäril kuuldajat veit,
kalarandazet, peldozet, muut —
da kui kuuldas mis kummat Aunuksenmuan,
eri zuakkunat siel sanos suut!
Olis kuuldavat vielgi ne kummembat,
kuin ne sielgi jo liikahti kai,
kuin ne augei jo hauvat da haudaizis
igihauvattu ilmoil jo sai.
Kuin se kanzane pien'i da haudunuh nois
igiaigazis itkuizis,
kuin se nouzi da ratkoi jo rengahat pois
igiruastajis raudaizis!
Da kulleh se kuohkaa nyt nuoruuttah
kuin se lepsaa da lennättelöö —
igipäiväzen vuotetun innossah
ilokyyn'eldä vierettelöö.
Da sendäh nyt kai yläh, yhtennä nyt,
oman onnen nyt valvondah!
Yhen tyhjän työ igimerkkizet lyö
omah muah, kogo muailmah!