13:1 Et erat vir habitans in Babylone, et nomen eius Ioakim:
13:2 Et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciae pulchram nimis,
et timentem Deum:
13:3 parentes enim illius, cum essent iusti, erudierunt filiam
suam secundum legem Moysi.
13:4 Erat autem Ioakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suae:
et ad ipsum confluebant Iudaei, eo quod esset honorabilior omnium.
13:5 Et constituti sunt de populo duo senes iudices in illo anno:
de quibus locutus est Dominus: Quia egressa est iniquitas de Babylone
a senioribus iudicibus, qui videbantur regere populum.
13:6 Isti frequentabant domum Ioakim, et veniebant ad eos omnes,
qui habebant iudicia.
13:7 Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna,
et deambulabat in pomario viri sui.
13:8 Et videbant eam senes quotidie ingredientem, et deambulantem:
et exarserunt in concupiscentiam eius:
13:9 et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut
non viderent caelum, neque recordarentur iudiciorum iustorum.
13:10 Erant ergo ambo vulnerati amore eius, nec indicaverunt sibi
vicissim dolorem suum:
13:11 erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam,
volentes concumbere cum ea:
13:12 et observabant quotidie solicitius videre eam.
Dixitque alter ad alterum:
13:13 Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi recesserunt a se.
13:14 Cumque revertissent, venerunt in unum: et sciscitantes ab
invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam: et tunc in
communi statuerunt tempus, quando eam possent invenire solam.
13:15 Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est
aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis,
voluitque lavari in pomario: aestus quippe erat:
13:16 et non erat ibi quisquam, praeter duos senes absconditos,
et contemplantes eam.
13:17 Dixit ergo puellis: Afferte mihi oleum, et smigmata,
et ostia pomarii claudite, ut laver.
13:18 Et fecerunt sicut praeceperat: clauseruntque ostia pomarii,
et egressae sunt per posticum ut afferrent quae iusserat.
nesciebantque senes intus esse absconditos.
13:19 Cum autem egressae essent puellae, surrexerunt duo senes,
et accurrerunt ad eam, et dixerunt:
13:20 Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt,
et nos in concupiscentia tui sumus: quam ob rem assentire nobis,
et commiscere nobiscum.
13:21 quod si nolueris, dicemus contra te testimonium,
quod fuerit tecum iuvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.
13:22 Ingemuit Susanna, et ait: Angustiae sunt mihi undique: si enim
hoc egero, mors mihi est: si autem non egero, non effugiam manus vestras.
13:23 Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras,
quam peccare in conspectu Domini.
13:24 Et exclamavit voce magna Susanna: exclamaverunt autem et senes
adversus eam.
13:25 Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.
13:26 Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario,
irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.
13:27 Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer:
quia numquam dictus fuerat sermo huiuscemodi de Susanna. Et facta
est dies crastina.
13:28 Cumque venisset populus ad Ioakim virum eius, venerunt et duo
presbyteri pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.
13:29 Et dixerunt coram populo: Mittite ad Susannam filiam Helciae
uxorem Ioakim. Et statim miserunt.
13:30 Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.
13:31 Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.
13:32 At iniqui illi iusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta)
ut vel sic satiarentur decore eius.
13:33 Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.
13:34 Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi,
posuerunt manus suas super caput eius.
13:35 Quae flens suspexit ad caelum: erat enim cor eius fiduciam
habens in Domino.
13:36 Et dixerunt presbyteri: Cum deambularemus in pomario soli,
ingressa est haec cum duabus puellis: et clausit ostia pomarii,
et dimisit a se puellas.
13:37 Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.
13:38 Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem,
cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.
13:39 Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior
nobis erat, et apertis ostiis exilivit:
13:40 hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam
esset adolescens, et noluit indicare nobis: huius rei testes sumus.
13:41 Credidit eis multitudo quasi senibus et iudicibus populi,
et condemnaverunt eam ad mortem.
13:42 Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit: Deus aeterne,
qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,
13:43 tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me:
et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quae isti malitiose
composuerunt adversum me.
13:44 Exaudivit autem Dominus vocem eius.
13:45 Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum
sanctum pueri iunioris, cuius nomen Daniel:
13:46 Et exclamavit voce magna: Mundus ego sum a sanguine huius.
13:47 Et conversus omnis populus ad eum, dixit: Quis est iste sermo,
quem tu locutus es?
13:48 Qui cum staret in medio eorum, ait: Sic fatui filii Israel,
non iudicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis
filiam Israel?
13:49 Revertimini ad iudicium, quia falsum testimonium locuti sunt
adversus eam.
13:50 Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes:
Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis: quia tibi Deus dedit
honorem senectutis.
13:51 Et dixit ad eos Daniel: Separate illos ab invicem procul,
et diiudicabo eos.
13:52 Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis,
et dixit ad eum: Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua,
quae operabaris prius:
13:53 iudicans iudicia iniusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios,
dicente Domino: (x) Innocentem et iustum non interficies.
13:54 Nunc ergo si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos
colloquentes sibi. Qui ait: Sub schino.
13:55 Dixit autem Daniel: Recte mentitus es in caput tuum:
Ecce enim Angelus Dei accepta sententia ab eo, scindet te medium.
13:56 Et, amoto eo, iussit venire alium, et dixit ei: Semen Chanaan,
et non Iuda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum:
13:57 sic faciebatis filiabus Israel, et illae timentes loquebantur vobis:
sed filia Iuda non sustinuit iniquitatem vestram.
13:58 Nunc ergo dic mihi, sub qua arbore comprehenderis eos
loquentes sibi. Qui ait: Sub prino.
13:59 Dixit autem ei Daniel: Recte mentitus es et tu in caput tuum:
manet enim Angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium,
et interficiat vos.
13:60 Exclamavit itaque omnis coetus voce magna, et benedixerunt Deum,
qui salvat sperantes in se.
13:61 Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim
eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium) feceruntque eis
sicut male egerant adversus proximum,
13:62 (y) ut facerent secundum legem Moysi: et interfecerunt eos,
et salvatus est sanguis innoxius in die illa.
13:63 Helcias autem et uxor eius laudaverunt Deum pro filia sua
Susanna cum Ioakim marito eius, et cognatis omnibus, quia non esset
inventa in ea res turpis.
13:64 Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa,
et deinceps.