[Footnote 390: Pace eruditissimorum virorum dictum esto: mihi haecce nec

veritati congrua esse videntur, nec caritati. Non veritati; verum quidem

est Protestantes gravissimam commisisse culpam, dum spreta et

insuperhabita divina Ecclesiae auctoritate, aeternas et immutabiles

fidei veritates subjectivae rationis judicio et arbitrio subjecissent.

Hoc superbiae humanae fomentum gravissimis certe malis, rationalismo,

criticismo, etc. occasionem dedit. Ast hoc quoque respectu dici debet,

protestantismi ejus qui cum eodem in nexu existit rationalismi germen

saeculo xvi. praeextitisse in sic dicto humanismo et classicismo, quem

in sanctuario ipso quidam summae auctoritatis viri incauto consilio

fovebant et nutriebant; et nisi hoc germen praeextitisset concipi non

posset quomodo tam parva scintilla tantum in medio Europae excitare

potuisset incendium, ut illud ad hodiernum usque diem restingui non

potuerit. Accedit et illud: fidei et religionis, Ecclesiae et omnis

auctoritatis contemptum absque ulla cum Protestantismo cognatione et

parentela in medio Catholicae gentis saeculo xviii. temporibus Voltarii

et encyclopaedistarum enatum fuisse.... Quidquid interim sit de

rationalismo, puto venerabilem deputationem omnino falli dum texendo

genealogiam naturalismi, materialismi, pantheismi, atheismi, etc., omnes

omnino hos errores foetus Protestantismi esse asserit.... Errores

superius enumerati non tantum nobis verum et ipsis Protestantibus

horrori sunt et abominationi, ut adeo Ecclesiae et nobis Catholicis in

iis oppugnandis et refellendis auxilio sint et adjumento. Ita Leibnitius

erat certe vir eruditus et omni sub respectu praestans; vir in

dijudicandis Ecclesiae Catholicae institutis aequus; vir in debellandis

sui temporis erroribus strenuus; vir in revehenda inter Christianas

communitates concordia optime animatus et meritus. [Loud cries of "Oh!

Oh!" The President de Angelis rang the bell and said, "Non est hicce

locus laudandi Protestantes."] ... Hos viros quorum magna copia existit

in Germania, in Anglia, item et in America septentrionali, magna hominum

turba inter Protestantes sequitur, quibus omnibus applicari potest illud

magni Augustini: "Errant, sed bona fide errant; haeretici sunt, sed illi

nos haereticos tenent. Ipsi errorem non invenerunt, sed a perversis et

in errorem inductis parentibus haereditaverunt, parati errorem deponere

quamprimum convicti fuerint." [Here there was a long interruption and

ringing of the bell, with cries of "Shame! shame!" "Down with the

heretic!"] Hi omnes etiamsi non spectent ad Ecclesiae corpus, spectant

tamen ad ejus animam, et de muneribus Redemptionis aliquatenus

participant. Hi omnes in amore quo erga Iesum Christum Dominum nostrum

feruntur, atque in illis positivis veritatibus quas ex fidei naufragio

salvarunt, totidem gratiae divinae momenta possident, quibus

misericordia Dei utetur, ut eos ad priscam fidem et Ecclesiam reducat,

nisi nos exaggerationibus nostris et improvidis charitatis ipsis debitae

laesionibus tempus misericordiae divinae elongaverimus. Quantum autem ad

charitatem, ei certe contrarium est vulnera aliena alio fine tangere

quam ut ipsa sanentur; puto autem hac enumeratione errorum, quibus

Protestantismus occasionem dedisset, id non fieri.... Decreto, quod in

supplementum ordinis interioris nobis nuper communicatum est, statuitur

res in Concilio hocce suffragiorum majoritate decidendas fore. Contra

hoc principium, quod omnem praecedentium Conciliorum praxim funditus

evertit, multi episcopi reclamarunt, quin tamen aliquod responsum

obtinuerint. Responsum autem in re tanti momenti dari debuisset clarum,

perspicuum et omnis ambiguitatis expers. Hoc ad summas Concilii hujus

calamitates spectat, nam hoc certe et praesenti generationi et posteris

praebebit ansam dicendi: huic concilio libertatem et veritatem defuisse.

Ego ipse convictus sum, aeternam ac immutabilem fidei et traditionis

regulam semper fuisse semperque mansuram communem, adminus moraliter

unanimem consensum. Concilium, quod hac regula insuperhabita, fidei et

morum dogmata majoritate numerica definire intenderet, juxta meam

intimam convictionem eo ipso excideret jure conscientiam orbis Catholici

sub sanctione vitae ac mortis aeternae obligandi.]

[Footnote 391: Dum autem ipse die hesterno ex suggestu hanc quaestionem

posuissem et verba deconsensu moraliter unanimi in rebus fidei

definiendis necessario protulissem, interruptus fui, mihique inter

maximum tumultum et graves comminationes possibilitas sermonis

continuandi adempta est. Atque haec gravissima sane circumstantia magis

adhuc comprobat necessitatem habendi responsi, quod clarum sit omnisque

ambiguitatis expers. Peto itaque humillime, ut hujusmodi responsum in

proxima congregatione generali detur. Nisi enim haec fierent anceps

haererem an manere possem in Concilio, ubi libertas Episcoporum ita

opprimitur, quemadmodum heri in me oppressa fuit, et ubi dogmata fidei

definirentur novo et in Ecclesia Dei adusque inaudito modo.]

[Footnote 392: Quoniam vero satis non est, haereticam pravitatem

devitare, nisi ii quoque errores diligenter fugiantur, qui ad illam plus

minusve accedunt, omnes officii monemus, servandi etiam Constitutiones

et Decreta quibus pravae eiusmodi opiniones, quae isthic diserte non

enumerantur, ab hac Sancta Sede proscriptae et prohibitae sunt.]

[Footnote 393: In the speech on infallibility which he prepared, but

never delivered. Archbishop Kenrick thus expressed himself: "Inter alia

quae mihi stuporem injecerunt dixit Westmonasteriensis, nos additamento

facto sub finem Decreti de Fide, tertia Sessione lati, ipsam Pontificiam

Infallibilitatem, saltem implicite, jam agnovisse, nec ab ea recedere

nunc nobis licere. Si bene intellexerim Rm Relatorem, qui in

Congregatione generali hoc additamentum, prius oblatum, deinde

abstractum, nobis mirantibus quid rei esset, illud iterum inopinato

commendavit--dixit, verbis clarioribus, per illud nullam omnino

doctrinam edoceri; sed earn quatuor capitibus ex quibus istud decretum

compositum est imponi tanquam eis coronidem convenientem; eamque

disciplinarem magis quam doctrinalem characterem habere. Aut deceptus

est ipse, si vera dixit Westmonasteriensis; aut nos sciens in errorem

induxit, quod de viro tam ingenuo minime supponere licet. Utcumque

fuerit, ejus declarationi fidentes, plures suffragia sua isti decreto

haud deneganda censuerunt ob istam clausulam; aliis, inter quos egomet,

doles parari metuentibus, et aliorum voluntati hac in re aegre

cedentibus. In his omnibus non est mens mea aliquem ex Reverendissimis

Patribus malae fidei incusare; quos omnes, ut par est, veneratione

debita prosequor. Sed extra concilium adesse dicuntur viri

religiosi--forsan et pii--qui maxime in illud influunt; qui calliditati

potius quam bonis artibus confisi, rem Ecclesiae in maximum ex quo orta

sit discrimen adduxerant; qui ab inito concilio effecerunt ut in

Deputationes conciliares ii soli eligerentur qui eorum placitis fovere

aut noscerentur aut crederentur; qui nonnullorum ex eorum

praedecessoribus vestigia prementes in schematibus nobis propositis, et

ex eorum officina prodeuntibus, nihil magis cordi habuisse videntur quam

Episcopalem auctoritatem deprimere, Pontificiam autem extollere; et

verborum ambagibus incautos decipere velle videntur, dum alia ab aliis

in eorum explicationem dicantur. Isti grave hoc incendium in Ecclesia

excitarunt, et in illud insufflare non desinunt, scriptis eorum,

pietatis speciem prae se ferentibus sed veritate ejus vacuis, in populos

spargentibus."]

[Footnote 394: The author of the protest afterwards gave the substance

of his argument as follows: "Episcopi et theologi publice a Parlamento

interrogati fuerunt, utrum Catholici Angliae tenerent Papam posse

definitiones relativas ad fidem et mores populis imponere absque omni

consensu expresso vel tacito Ecclesiae. Omnes Episcopi et theologi

responderunt Catholicos hoc non tenere. Hisce responsionibus confisum

Parlamentum Angliae Catholicos admisit ad participationem iurium

civilium. Quis Protestantibus persuadebit Catholicos contra honorem et

bonam fidem non agere, qui quando agebatur de iuribus sibi acquirendis

publice professi sunt ad fidem Catholicam non pertinere doctrinam

infallibilitatis Romani Pontificis, statim autem ac obtinuerint quod

volebant, a professione publice facta recedunt et contrarium

affirmant?"]

[Footnote 395: Archbishop Kenrick's remarkable statement is not

reproduced accurately in his pamphlet _De Pontificia infallibilitate_.

It is given in full in the last pages of the _Observationes_, and is

abridged in his _Concio habenda sed non habita_, where he concludes:

"Eam fidei doctrinam esse neganti, non video quomodo responderi possit,

cum objiceret Ecclesiam errorem contra fidem divinitus revelatam diu

tolerare non potuisse, quin, aut quod ad fidei depositum pertineret non

scivisse, aut errorem manifestum tolerasse videretur."]

[Footnote 396: Certissimum ipsi esse fore ut infallibilitate ista

dogmatice definita, in dioecesi sua, in qua ne vestigium quidem

traditionis de infallibilitate S.P. hucusque inveniatur, et in aliis

regionibus multi, et quidem non solum minoris, sed etiam optimae notae,

a fide deficiant.--Si edatur, omnis progressus conversionum in

Provinciis Foederatis Americae funditus extinguetur. Episcopi et

sacerdotes in disputationibus cum Protestantibus quid respondere possent

non haberent.--Per eiusmodi definitionem acatholicis, inter quos haud

pauci iique optimi hisce praesertim temporibus firmum fidei fundamentum

desiderant, ad Ecclesiam reditus redditur difficilis, imo

impossibilis.--Qui Concilii decretis obsequi vellent, invenient se

maximis in difficultatibus versari. Gubernia civilia eos tanquam

subditos minus fidos, haud sine verisimilitudinis specie, habebunt.

Hostes Ecclesiae eos lacessere non verebuntur, nunc eis objicientes

errores quos Pontifices aut docuisse, aut sua agendi ratione probasse,

dicuntur et risu excipient responsa quae sola afferri possint.--Eo ipso

definitur in globo quidquid per diplomata apostolica huc usque definitum

est.... Poterit, admissa tali definitione, statuere de dominio

temporali, de eius mensura, de potestate deponendi reges, de usu

coercendi haereticos.--Doctrina de Infallibilitate Romani Pontificis nec

in Scriptura Sacra, nec in traditione ecclesiastica fundata mihi

videtur. Immo contrarian., ni fallor, Christiana antiquitas tenuit

doctrinam.--Modus dicendi Schematis supponit existere in Ecclesia

duplicem infallibilitatem, ipsius Ecclesiae et Romani Pontificis, quod

est absurdum et inauditum.--Subterfugiis quibus theologi non pauci in

Honorii causa usi sunt, derisui me exponerem. Sophismata adhibere et

munere episcopali et natura rei, quae in timore Domini pertractanda est,

indignum mihi videtur.--Plerique textus quibus eam comprobant etiam

melioris notae theologi, quos Ultramontanos vocant, mutilati sunt,

falsificati, interpolati, circumtruncati, spurii, in sensum alienum

detorti.--Asserere audeo eam sententiam, ut in schemate jacet, non esse

fidei doctrinam, nec talem devenire posse per quamcumque definitionem

etiam conciliarem.]

[Footnote 397: This, at least, was the discouraging impression of

Archbishop Kenrick: Semper contigit ut Patres surgendo assensum

sententiae deputationis praebuerint. Primo quidem die suffragiorum, cum

quaestio esset de tertia parte primae emendationis, nondum adhibita

indicatione a subsecretario, deinde semper facta, plures surrexerunt

adeo ut necesse foret numerum surgentium capere, ut constaret de

suffragiis. Magna deinde confusio exorta est, et ista emendatio, quamvis

majore forsan numero sic acceptata, in crastinum diem dilata est.

Postero die Rms Relator ex ambone Patres monuit, deputationem

emendationem istam admittere nolle. Omnes fere eam rejiciendam surgendo

statim dixerunt.]

[Footnote 398: Quodcumque Dominus Noster non dixerit etiam si

metaphysice aut physice certissimum nunquam basis esse poterit dogmatis

divinae fidei. Fides enim per auditum, auditus autem non per scientiam

sed per verba Christi.... Non ipsa verba S. Scripturae igitur, sed

genuinus sensus, sive litteralis, sive metaphoricus, prout in mente Dei

revelantis fuit, atque ab Ecclesiae patribus semper atque ubique

concorditer expositus, et quem nos omnes juramento sequi abstringimur,

hic tantummodo sensus Vera Dei revelatio dicendus est.... Tota

antiquitas silet vel contraria est.... Verbum Dei volo et hoc solum,

quaeso et quidem indubitatum, ut dogma fiat.]

[Footnote 399: Hanc de infallibilitate his conditionibus ortam et isto

modo introductam aggredi et definire non possumus, ut arbitror, quin eo

ipso tristem viam sternamus tum cavillationibus impiorum, tum etiam

objectionibus moralem hujus Concilii auctoritatem minuentibus. Et hoc

quidem eo magis cavendum est, quod jam prostent et pervulgentur scripta

et acta quae vim ejus et rationem labefactare attentant; ita ut nedum

animos sedare queat et quae pacis sunt afferre, e contra nova

dissensionis et discordiarum semina inter Christianos spargere

videatur.... Porro, quod in tantis Ecclesiae angustiis laboranti mundo

remedium affertur? Iis omnibus qui ab humero indocili excutiunt onera

antiquitus imposita, et consuetudine Patrum veneranda, novum ideoque

grave et odiosum onus imponi postulant schematis auctores. Eos omnes qui

infirmae fidei sunt novo et non satis opportuno dogmate quasi obruunt,

doctrina scilicet hucusque nondum definita, praesentis discussionis

vulnere nonnihil sauciata, et a Concilio cujus libertatem minus aequo

apparere plurimi autumant et dicunt pronuntianda.... Mundus aut aeger

est aut perit, non quod ignorat veritatem vel veritatis doctores, sed

quod ab ea refugit eamque sibi non vult imperari. Igitur, si eam

respuit, quum a toto docentis Ecclesiae corpore, id est ab 800 episcopis

per totum orbem sparsis et simul cum S. Pontifice infallibilibus

praedicatur, quanto magis quum ab unico Doctore infallibili, et quidem

ut tali recenter declarato praedicabitur? Ex altera parte, ut valeat et

efficaciter agat auctoritas necesse est non tantum eam affirmari, sed

insuper admitti.... Syllabus totam Europam pervasit at cui malo mederi

potuit etiam ubi tanquam oraculum infallibile susceptus est? Duo tantum

restabant regna in quibus religio florebat, non de facto tantum, sed et

de jure dominans: Austria scilicet et Hispania. Atqui in his duobus

regnis ruit iste Catholicus ordo, quamvis ab infallibili auctoritate

commendatus, imo forsan saltem in Austria eo praecise quod ab hac

commendatus. Audeamus igitur res uti sunt considerare. Nedum Sanctissimi

Pontificis independens infallibilitas praejudicia et objectiones

destruat quae permultos a fide avertunt, ea potius auget et aggravat....

Nemo non videt si politicae gnarus, quae semina dissensionum schema

nostrum contineat et quibus periculis exponatur ipsa temporalis Sanctae

sedis potestas.]

[Footnote 400: Esperons que l'exces du mal provoquera le retour du bien.

Ce Concile n'aura eu qu'un heureux resultat, celui d'en appeler un

autre, reuni dans la liberte.... Le Concile du Vatican demeurera

sterile, comme tout ce qui n'est pas eclos sous le souffle de l'Esprit

Saint. Cependant il aura revele non seulement jusqu'a quel point

l'absolutisme peut abuser des meilleures institutions et des meilleurs

instincts, mais aussi ce que vaut encore le droit, alors meme qu'il n'a

plus que le petit nombre pour le defendre.... Si la multitude passe

quand meme nous lui predisons qu'elle n'ira pas loin. Les Spartiates,

qui etaient tombes aux Thermopyles pour defendre les terres de la

liberte, avaient prepare au flot impitoyable au despotisme la defaite de

Salamis.]

XV

A HISTORY OF THE INQUISITION OF THE MIDDLE AGES. By HENRY CHARLES

LEA[401]

A good many years ago, when Bishop Wilberforce was at Winchester, and

the Earl of Beaconsfield was a character in fiction, the bishop was

interested in the proposal to bring over the Utrecht Psalter. Mr.

Disraeli thought the scheme absurd. "Of course," he said, "you won't get

it." He was told that, nevertheless, such things are, that public

manuscripts had even been sent across the Atlantic in order that Mr. Lea

might write a history of the Inquisition. "Yes," he replied, "but they

never came back again." The work which has been awaited so long has come

over at last, and will assuredly be accepted as the most important

contribution of the new world to the religious history of the old. Other

books have shown the author as a thoughtful inquirer in the remunerative

but perilous region where religion and politics conflict, where ideas

and institutions are as much considered as persons and events, and

history is charged with all the elements of fixity, development, and

change. It is little to say, now, that he equals Buckle in the extent,

and surpasses him in the intelligent choice and regulation, of his

reading. He is armed at all points. His information is comprehensive,

minute, exact, and everywhere sufficient, if not everywhere complete. In

this astonishing press of digested facts there is barely space to

discuss the ideas which they exhibit and the law which they obey. M.

Molinier lately wrote that a work with this scope and title "serait, a

notre sens, une entreprise a peu pres chimerique." It will be

interesting to learn whether the opinion of so good a judge has been

altered or confirmed.

The book begins with a survey of all that led to the growth of heresy,

and to the creation, in the thirteenth century, of exceptional tribunals

for its suppression. There can be no doubt that this is the least

satisfactory portion of the whole. It is followed by a singularly

careful account of the steps, legislative and administrative, by which

Church and State combined to organise the intermediate institution, and

of the manner in which its methods were formed by practice. Nothing in

European literature can compete with this, the centre and substance of

Mr. Lea's great history. In the remaining volumes he summons his

witnesses, calls on the nations to declare their experience, and tells

how the new force acted upon society to the end of the Middle Ages.

History of this undefined and international cast, which shows the same

wave breaking upon many shores, is always difficult, from the want of

visible unity and progression, and has seldom succeeded so well as in

this rich but unequal and disjointed narrative. On the most significant

of all the trials, those of the Templars and of Hus, the author spends

his best research; and the strife between Avignon and the Franciscans,

thanks to the propitious aid of Father Ehrle, is better still. Joan of

Arc prospers less than the disciples of Perfect Poverty; and after Joan

of Arc many pages are allotted, rather profusely, to her companion in

arms, who survives in the disguise of Bluebeard. The series of

dissolving scenes ends, in order of time, at Savonarola; and with that

limit the work is complete. The later Inquisition, starting with the

Spanish and developing into the Roman, is not so much a prolongation or

a revival as a new creation. The mediaeval Inquisition strove to control

states, and was an engine of government. The modern strove to coerce the

Protestants, and was an engine of war. One was subordinate, local,

having a kind of headquarters in the house of Saint Dominic at Toulouse.

The other was sovereign, universal, centred in the Pope, and exercising

its domination, not against obscure men without a literature, but

against bishop and archbishop, nuncio and legate, primate and professor;

against the general of the Capuchins and the imperial preacher; against

the first candidate in the conclave, and the president of the

oecumenical council. Under altered conditions, the rules varied and even

principles were modified. Mr. Lea is slow to take counsel of the

voluminous moderns, fearing the confusion of dates. When he says that

the laws he is describing are technically still in force, he makes too

little of a fundamental distinction. In the eye of the polemic, the

modern Inquisition eclipses its predecessor, and stops the way.

The origin of the Inquisition is the topic of a lasting controversy.

According to common report, Innocent III. founded it, and made Saint

Dominic the first inquisitor; and this belief has been maintained by the

Dominicans against the Cistercians, and by the Jesuits against the

Dominicans themselves. They affirm that the saint, having done his work

in Languedoc, pursued it in Lombardy: "Per civitates et castella

Lombardiae circuibat, praedicans et evangelizans regnum Dei, atque

contra haereticos inquirens, quos ex odore et aspectu dignoscens,

condignis suppliciis puniebat" (Fontana, _Monumenta Dominicana_, 16). He

transferred his powers to Fra Moneta, the brother in whose bed he died,

and who is notable as having studied more seriously than any other

divine the system which he assailed: "Vicarium suum in munere

inquisitionis delegerat dilectissimum sibi B. Monetam, qui spiritu

illius loricatus, tanquam leo rugiens contra haereticos surrexit....

Iniquos cum haereticos ex corde insectaretur, illisque nullo modo

parceret, sed igne ac ferro consumeret." Moneta is succeeded by Guala,

who brings us down to historic times, when the Inquisition flourished

undisputed: "Facta promotione Guallae constitutus est in eius locum

generalis inquisitor P.F. Guidottus de Sexto, a Gregorio Papa IX., qui

innumeros propemodum haereticos igne consumpsit" (Fontana, _Sacrum

Theatrum Dominicanum_, 595). Sicilian inquisitors produce an imperial

privilege of December 1224, which shows the tribunal in full action

under Honorius III.: "Sub nostrae indignationis fulmine praesenti edicto

districtius praecipiendo mandamus, quatenus inquisitoribus haereticae

pravitatis, ut suum libere officium prosequi et exercere valeant, prout

decet, omne quod potestis impendatis auxilium" (Franchina, _Inquisizione

di Sicilia_, 1774, 8). This document may be a forgery of the fifteenth

century; but the whole of the Dominican version is dismissed by Mr. Lea

with contempt. He has heard that their founder once rescued a heretic

from the flames; "but Dominic's project only looked to their peaceful

conversion, and to performing the duties of instruction and

exhortation." Nothing is better authenticated in the life of the saint

than the fact that he condemned heretics and exercised the right of

deciding which of them should suffer and which should be spared.

"Contigit quosdam haereticos captos et per eum convictos, cum redire

nollent ad fidem catholicam, tradi judicio saeculari. Cumque essent

incendio deputati, aspiciens inter alios quemdam Raymundum de Grossi

nomine, ac si aliquem eo divinae praedestinationis radium fuisset

intuitus, istum, inquit officialibus curiae, reservate, nec aliquo modo

cum caeteris comburatur" (Constantinus, _Vita S. Dominici_; Echard,

_Scriptores O.P._, 1. 33). The transaction is memorable in Dominican

annals as the one link distinctly connecting Saint Dominic with the

system of executions, and the only security possessed by the order that

the most conspicuous of its actions is sanctioned by the spirit and

example of the founder. The original authorities record it, and it is

commemorated by Bzovius and Malvenda, by Fontana and Percin, by Echard

and Mamachi, as well as in the _Acta Sanctorum_. Those are exactly the

authors to whom in the first instance a man betakes himself who desires

to understand the inception and early growth of the Inquisition. I

cannot remember that any one of them appears in Mr. Lea's notes. He says

indeed that Saint Dominic's inquisitorial activity "is affirmed by all

the historians of the order," and he is a workman who knows his tools so

well that we may hesitate to impute this grave omission to

inacquaintance with necessary literature. It is one of his

characteristics to be suspicious of the _Histoire Intime_ as the seat of

fable and proper domain of those problems in psychology against which

the certitude of history is always going to pieces. Where motives are

obscure, he prefers to contemplate causes in their effects, and to look

abroad over his vast horizon of unquestioned reality. The difference

between outward and interior history will be felt by any one who

compares the story of Dolcino here given with the account in Neander.

Mr. Lea knows more about him and has better materials than the ponderous

professor of pectoral theology. But he has not all Neander's patience

and power to read significance and sense in the musings of a reckless

erratic mind.

The History of Freedom, and Other Essays · 第 53 / 63 段