"Foei Annie," zei Moeder, "wat ben je weer stout. Wat zal Tante Mies
wel zeggen? Tante komt er juist aan!"
Annie stond mokkend in een hoekje, toen Tante Mies binnenkwam. Tante
vroeg maar niet, wat er aan scheelde; ze begreep 't wel, want 't was
vandaag niet voor den eersten keer, dat Annie zulke kuurtjes vertoonde.
Moeder en Tante Mies wisselden een blik van verstandhouding.
Later, toen 't heele troepje in den tuin was, praatten Moeder en
Tante lang met elkaar. "Zoo flauw," pruttelde Annie, die altijd
erg nieuwsgierig was, "waarom nou in 't Fransch, waar we niets van
begrijpen?"--
Met 't jongste broertje, Kees, gaf 't bij den zandhoop warempel al
weer gescharrel. Annie kon niet verdragen, dat de kleine jongen een
van haar vormpjes pakte. Al gebruikte ze 't zelf ook niet op dit
oogenblik, Kees mocht 't tòch niet hebben.
Geen wonder, dat Kees begon te schreien; Annie rukte 't hem zoo ruw
uit de hand. Toen kwam Moeder en stuurde Annie naar binnen.--
Den volgenden morgen vond Annie, toen ze beneden kwam, een brief op
haar bord. Dat was leuk, een brief en ze was toch niet jarig! Hij
was met drukletters geschreven; Annie kon goed drukletters lezen en
begon dus maar dadelijk hardop:
"Lieve Annie.
Ik ben de zuster van Tante Mies en ik kom vragen, of je vandaag
en morgen en net zooveel daagjes als je maar wilt, prettig bij mij
komt spelen. Ik heb veel mooi speelgoed, maar geen kindertjes, die
er mee kunnen spelen. Wil je dus je broertjes ook soms meebrengen,
of kom je liever alleen? Dag Annie.
De zuster van Tante Mies, die je maar
Tante Bets moet noemen."
Annie had een kleur van plezier gekregen. "Wat een leuke brief,
hè Moeder? Is dat die mevrouw, die we laatst bij Tante Mies gezien
hebben? Mag ik gaan, Moeder? Maar Moeder, de jongens blijven thuis,
hè? Woont Tante Bets, zal ik maar zeggen, hier in de stad?"
"Wat een vragen tegelijk," lachte Moeder. "Ik zal de laatste maar 't
eerst beantwoorden. Neen, Tante Bets woont even buiten de stad op een
mooie villa; je kunt er met de tram komen. Als je 't prettig vindt,
mag je gerust een paar daagjes bij Tante Bets logeeren. Ik weet zeker,
dat je veel van Tante zult houden. Tante Bets is altijd zoo aardig
met kinderen."
"Maar de jongens blijven thuis," zei Annie nog eens met nadruk. "Ik
ga veel liever alleen!"
"Waarom, vrouwtje?"
"Wel, ze zijn altijd zoo vervelend en lastig; ik kan nooit 's prettig
spelen, of ze plagen me. Hè nee, als de jongens mee moeten, vind ik
er niets aan!"
"Ze moeten volstrekt niet mee," sprak Moeder kalm, "als je 't wilt,
mogen ze mee--"
"O nee--"
"Dan ga je alleen; afgesproken!--"
Moeder bracht Annie zelf weg. Annie voelde zich erg gewichtig, dat
ze uit logeeren ging en had thuis aan iedereen verteld, dat ze wel
een week zou uitblijven.
Toen de tram stil hield voor 't groote huis, dat in een prachtig
aangelegd park lag, keek Annie wat bedremmeld en greep Moeders hand
stevig vast.
Maar Tante Bets kwam haar zoo vriendelijk tegemoet en geleek zoo veel
op Tante Mies, dat Annie's verlegenheid gauw verdwenen was. Moeder
bleef nog een poosje en mocht zien, waar Annie zou slapen. Ook deed
Tante Bets even de deur open van de ruime speelkamer, waar zooveel
moois en aardigs klaar stond!
"Nu, ik zie wel, dat je een leventje als een prinsesje zult hebben,"
zei Moeder en Annie knikte opgetogen. Ze liet Moeder rustig vertrekken
en wuifde haar vroolijk toe, totdat de tram uit 't gezicht was
verdwenen.
"Hè, hier kon je eerst nog 's prettig spelen," dacht Annie, toen ze
voor de kast vol speelgoed in haar eentje op den grond zat. Geen
vervelende Piet, die in 't poppenhuis rommelde, geen wijsneuzige
Arnold, die haar zou bedillen, en geen kleine Kees, die overal aan
kwam! Hier was niemand, dan zij alleen;--over al dit moois was zij
nu alleen de baas, had Tante Bets gezegd.
Annie speelde eerst met de poppen, die zoo keurig waren aangekleed,
alsof ze naar een partijtje moesten. De poppen van Annie hadden
maar gewone schooljurken aan, dus je kunt begrijpen, hoe Annie deze
bewonderde. Ze kleedde 't heele troepje voorzichtig uit, lei de
kinderen te slapen in beeldige ledikantjes achter rose gordijnen en
kleedde ze toen weer aan. Thuis speelde ze vaak schooltje, met Piet
er bij, als meester; hij deed wel vervelend en zonder kibbelen ging
't nooit maar.... Annie keek eens om zich heen in de ruime, stille
kamer.... 't was haar hier toch alsof ze wat miste.--
Van de poppen, hoe mooi ze ook waren, had Annie veel gauwer genoeg dan
thuis. Kwam Tante Bets nu maar 's wat bij haar zitten met haar naai-
of verstelwerk, zooals Moeder altijd deed! Annie ging wat bladeren
in de prentenboeken, die op de tafel lagen. Thuis was 't altijd een
toer om ze uit Arnolds handen te krijgen en als Annie eens een boek
voor zich alleen had, wou Kees geregeld meekijken. Vervelend was dit,
hoor! Je was prettig aan 't lezen en wou omslaan, en dan patste Kees
met zijn handje op 't blad of hield het vast om het plaatje nog 's
te bekijken. Wat was Annie daar al vaak ongeduldig en boos om geworden!
Nù kon ze heerlijk rustig lezen, net zoo lang als ze maar wou! Ze
begon aan een aardig verhaaltje, maar toen ze halverwege was, deed ze
't boek dicht. 't Was zoo vreeselijk stil in de kamer en door het
huis was 't óók al zoo stil!
Thuis hoorde je altijd wàt,--deuren open of dichtdoen, fluiten van Piet
en Arnold, Kees' stemmetje, dat zoo aardig babbelen kon, stommelen op
de trap van vlugge jongensvoeten.--Hè, zou 't hier altijd zoo stil
wezen?--Voorzichtig deed Annie de deur open, keek eens in de gang,
waar een dikke, mollige looper lag;--geen wonder, dat je hier geen
voetstappen hoorde--thuis op 't zeil was dat heel wat anders.
Als een wezeltje zoo behendig gleed Annie de trap af.
Tante Bets kwam gelukkig juist uit een van de benedenkamers, want
alleen had Annie geen wijs kunnen worden uit al die deuren.
Samen met Tante ging ze nu naar buiten. Hè, hier was 't heerlijk! Wat
een mooie bloemperken, en zelfs een fontein ook. Hoog sprong 't
water op, om dan klaterend met een regen van zilveren droppels neer
te komen in een bassin, waar goudvisschen zwommen; terwijl ze er
naar keek, dacht Annie op eens aan Kees. Wat zou hij een schik in de
goudvischjes hebben! Onwillekeurig zag ze om zich heen, alsof ze hem
roepen wou.--Hoe dom! Kees was hier immers niet!--
Aan 't eind van den tuin was een stal. Tante Bets deed de deur open
en bracht Annie bij een bruinen ponnie, die mak en aardig was en
zelfs kunstjes kon doen. Als Tante hem vroeg om een poot, lichtte
hij den voorpoot op en hij kon ook een klontje suiker uit Tante's zak
halen. Wat zouden de jongens dat leuk vinden!--Maar nog mooier werd
't, toen Annie op den ponnie mocht rijden! Tante Bets hield haar vast
en zoo ging het 't geheele park door.
Annie genoot, maar vond 't onderwijl toch jammer, dat Piet en Arnold
en Kees haar nu niet konden zien. Wat zouden ze voor oogen opzetten:
Annie zoo deftig op een ponnie!--
Aan tafel was Annie stil. Ze zat daar in een groote, groote kamer, ja,
je kon wel zeggen: een zaal,--alleen met Tante Bets, voor een tafel
heerlijke dingen. Tante bediende haar van alles en praatte vroolijk
en gezellig, maar telkens was 't Annie alsof ze iets miste. Als er
een feestje thuis was en er kwam dessert op tafel, dan was Annie
er altijd op uit om gauw met haar oogen de lekkerste stukjes vast
uit te kiezen. O wee, als één van de jongens dan ook juist zijn
zin op zoo'n stukje had gezet,--wat kon Annie dàn kwaad zijn! Wat
had ze dàn vaak gedacht: "hè, ik wou, dat er eens dessert op tafel
kwam, zonder dat jullie er bij waren." Maar dat gebeurde natuurlijk
nooit. Zoo iets bijzonders als dessert zou Moeder toch nooit geven,
als ze niet allemaal present waren!
Nu, hier waren de jongens er dan niet bij; je zoudt dus meenen, dat
Annie nu wel erg genieten zou. Tante Bets liet Annie zelf de lekkerste
dingen van de schaaltjes kiezen en had er 't grootste geduld bij. Toch
was en bleef Annie stil; je kon wel zien, dat ze ondanks dit alles
niet den rechten schik had.
Na 't eten zou ze wat kleuren.
Tante had een pracht van een verfdoos en mooie, duidelijke platen.
"Hè ja," zei Annie, met iets van opluchting in haar stem,--"kleuren,
dat 's leuk!"
Vol ijver begon ze; Tante Bets bleef bij haar zitten; dat was
prettig. Wat zou Annie nu mooi kleuren! Niemand, die aan de tafel
stootte of haar 't penseel afpakte of wel wijze opmerkingen maakte
over Annie's werk.
Ja, dàt zou je zoo denken,--maar als je na een minuut of tien over
Annie's schouder gekeken hadt, zou je gezien hebben, dat er allemaal
vegen en halen buiten 't lijntje gekomen waren--een boom werd blauw in
plaats van groen en de bruine verf van 't hek was doorgeloopen, alsof
't er op geregend had.--En 't regende nog aldoor: druppelde, druppelde,
druppel ging 't op de plaat. Dat waren Annie's tranen. Annie schreide
toch zoo en daardoor kon ze ook niet zien, of ze blauw, dan wel groen
nam voor den boom.
"Mijn lieve kind, wat scheelt er aan?" vroeg Tante Bets verschrikt,
toen ze Annie's verdriet gewaar werd.
"'t Is,--'t is hier ook zóó stil;--je hoort hier niets," schreide
Annie; "ik wou weer naar huis, naar Vader en Moeder, en naar Piet en
Arnold en--K--Kees!" Met een snik kwam dit laatste er uit.
Tante Bets nam haar op den schoot; ze was gelukkig niets boos; neen,
ze zei, dat ze 't zich best kon begrijpen. 't Was hier bij haar ook erg
stil en als je thuis dan ook zulke aardige broertjes hadt als Annie....
"Ja," knikte Annie en stemde 't volmondig toe, dat ze aardige
broertjes had.
Ze plaagden wel eens of deden wild, vervolgde Tante, maar 't waren
toch leuke jongens, en 't was heel natuurlijk, dat Annie 't geen
dagje buiten hen kon stellen.
Toen Tante en Annie 't dus hierover zoo eens waren, konden de tranen
spoedig gedroogd worden. Samen bedachten ze nu een mooi plannetje en
toen liet Annie zich zoet naar bed brengen. Ze was nu weer heelemaal
getroost, maar wel tien keer moest Tante haar nog verzekeren, toen
ze er al in lag, dat 't heusch zoo zou gebeuren, als ze 't samen
afgesproken hadden, namelijk dat Tante morgenochtend vroeg Piet, Arnold
en Kees zou laten halen om met Annie met 't mooie speelgoed te spelen
en op den ponnie te rijden.--O, die Annie!--'t Alleen-zijn was haar
dus niets bevallen. Zou je niet denken, dat ze er door geleerd had in
't vervolg ook meer van de broertjes te verdragen?--