SANG.
Frou Frigga spint hjar triedden
Yn himel’s heechste toer;
Dêr heart hja minsken bidden
Oan Odin’s wiis bistjûr.
Rôlje, rôlje, wiele,
Fen hjar seine oerstriele.
Ho rize lûd de klachten
Tsjin Walhal’s stinzen op!
Hja harket al hjar nachten
Nei minsk’ne bang gerop.
Rôlje, rôlje wiele,
Gloede- en trien-oerstriele.
Hja mei net elts bifrije,
Hwaens each hja smeekjen sjucht—
Odin dy _moat_ kastije
Hwa tsjin syn wil misdocht.
Rôlje, rôlje, wiele,
Fen hjar seine oerstriele.
Sa binne yn ’t leed bifieme
Mem Ierde’ bline bern,
Det Frigga sels moat skrieme
En kin net blier mear sjen.
Rôlje, rôlje, wiele,
Gloede- en trien-oerstriele.
Hjar triennen drippe allinken
Op ’t fine spinsel del:
Nou sjuch dy triedden blinken
En glânzgjen, sêft en hjel.
Rôlje, rôlje, wiele,
Fen hjar seine oerstriele.
It spinsel fen hjar hannen
Wevet de loften oer,
Taspriedend oer ús strannen
Ut himels heechste toer.
Rôlje, rôlje, wiele,
Gloede- en trien-oerstriele.
En d’ ierde dy’t omhegen
Dy wolkens driuwen sjucht,
Wit det oer al hjar wegen
Frou Frigga ’t weitsjen docht.
Rôlje, rôlje, wiele,
Fen hjar seine oerstriele.
YDWINE.
Genôch for hjoed, myn, fammen, ’t wirk is dien.
By ’t winter do’t de wyn sa boldre en die
Waerd hiel de dei sims mei ús spinwirk wei
—’t Is den it smoutst yn hûs, by smûk petear
En nochlik liet, dat hiel de stins troch klinkt—
Mar nou is ’t hôf sa grien en sêft, de wyn
Sjongt yn it rûzich beamte in simmer-liet,
En ’t rûzjen fen de sé klinkt noegjend-fier.
Nou is ’t my hjir binypt en ing, al sjongt
Jim lûd, yn boun mei mines, bliid in liet—
Ik moat de kimen sjen, de sé en ’t ljocht,
Wiid doarmjend yn de miede en ’t steatlik wâld,
Goud oer myn hier, en sinne sels yn ’t each:
Den, fammen, is de dei geniet en feest.
Liz del jim wirk, lit ús it hôf yn tsjen.
IN FAEM.
Prinsesse Ydwine hat it sinljocht ljeaf—
Mar ’k tink, hja siket mear yn ’t sjongsum hôf...
YDWINE.
Yet mear? hwet mienstû, Hil?
DE FAEM.
Fen middei, do’t
Ik fen ús hûs it paed yn ’t hôf lâns roun,
Laei Bernlef, dreamend yn it soeijend gers.
’k Sei him goendei—do rôp er tsjin my: „Siz
Prinsesse Ydwine, ik teach it hôf wer yn—
Den hâldt it wirk hjar grif net lang yn hûs!”
(_de fammen laitsje_).
YDWINE.
Dû doochst as ljeafde’s mylde boade net:
Hwet heimnis wêze moast, dû ropst it út
En jeist it bloed my nei it wang.
DE FAEM.
Mar dochs
’k Wier wol in ljeafde-boade?
YDWINE.
’k Wit it net—
Bard Bernlef joech dy ’t boadskip, freegje it him;
’t Kin wêze det er ’t mient. Mar ik sei neat.
DE FAEM.
Simstiden lústret ljeafde in swijs’me tael,
En ’k leau, Ydwine each forstiet dy goed!
YDWINE.
Hwet bistû dryst! Stiek Bernlef sims dy oan?
Sok pleagjen, ’t jowt gjin foech. As beppe Thied
Us sa ris hearde, it wier hjar min nei ’t sin!
Ik krige in leksum oer myn weardichheit,
En dû hiest grif hjar ginst forgoed forlern.
Woloan den, lit ús gean. Ho rûz’t de wyn!