THIED.
Sa kin ’t wol, Jûle. Né, dy skeakels net,
Noch ek dy spjelden, flûnkerjend fen goud—
Gjin pronkske steat mear op myn âlde dei.
To lang is ’t lyn, det Fryslân’s feinten my
Forbliden mei hjar ljeafde en flûnkrjend each—
Gjin goud noch glânzgjen mear. My foeget bêst
Dit lynwaed, deistich yn syn skyn, mar djûr
As nea in fammehân noch weve hat
Fen Eider oant it Sinkfal. Jûle, tank.
JÛLE.
Wier ’t foechsum, det ik Mem in frage die?
THIED.
Hwet wier ’t, myn dochter?
JÛLE.
Wachtet Mem hwet greats,
Det Mem hjar djûrste liifsklaed oantein hat?
THIED.
Hwet greats en bliids. Mar ho’t it krekt bistiet,
Hwet it bitsjut en hwet it wytgje mei,
Ik wit it net...
JÛLE.
Dochs mient Mem al, det eat...
THIED.
Nin mienen, mar in witnis is ’t, dy’t myn
Forjeldzjend hert mei nije gloed’ trochstriel’t—
Hark Jûle, en siz, eft ik falsk hoopje scoe.
Hwent jisterjoun, ear’t noch de swiere moanne
In bleke strieling spraette oer froastich gea
—’k Siet mymrjend del, en stoarre it lânfjild oer
Fornúvre ho’t myn hert sa freedsum wier
Mids d’ ûnrêst fen ús tiid—do teante sêft
Prins Radbod nei myn iens’me troansit ta
En bûgde del en sei in wûnder wird.
JÛLE.
Hwet wier ’t dat him nei Mem ta dreau, sa let?
THIED.
„Forjow my, Beppe”—sei syn ljeave stim,
Sa myld, sa sterk as iere maitiidswyn
Dy’t oer de weagen fen it marwiid glydt—
„Forjow my Beppe, det ik ûnbean kom
En sprek yn riedsel-tael. Mar tsjuch moarndei
Jins djûrst klaed oan, ris jo op ’t kostlikst út,
En biidzje my den hjir mei hoopjend hert,
As ’t sinljocht riist oer himels easter-seam—
Hwent moais en greats is jo en my biskern.”
’k Unthiet it him, en hy wier ring wer gien,
Myn winter’s treast, it deiljocht yn myn siel’,
En ’k mymre nei oer hwet er miene mocht.
JÛLE.
Prins Radbod, Mem, is as de Maitiid myld,
As Maitiid sterk yn syn greatmoed’ge siel’,
Mar ek as Maitiid yn syn jonkheit wif.
Faeks wier ’t in plan, dat him fornoege, in stoun,
En wer forstoar mei ’t rizen fen de moarn,
Faeks ek...
THIED.
Stil Jûle, neat forkeards fen him.
Dû kenst him net as ik—dû fielst net ho’t
De krêft is dy’t syn keningsboarst bisiel’t:
Sims bin ’k binijd oer jim bihyplik sjen.
Dû wist, Prins Radbod goait de lânse fier
As nimmen yn ús gea—dû wist, syn earm
Slacht mei ien bile-swaei de ûroks del—
Dû wist de sterke krêften fen syn liif,
Sjuchst eltse dei syn kenings-each, dû hearst
It wûnder lûd dat yn syn tale sjongt—
In lûd dat my yn wûndre dreamen tsjoent
Fen ljeafde en macht, fen lok en kenings-steat—
Dû wist ho’t sels Aldgillis by syn soan
Is lyk in lânsman nêst in prinslik helt—
JÛLE.
Mem sprekt eft Radbod wier in goadesoan!
THIED.
In goadesoan, seistû? Woloan, hy is ’t!
Frou Freya joech him moaijens, Thor de krêft,
En Odin, hoopje ik, scil de macht him jaen—
De macht dit lân, great-Fryslân’s keninkryk,
To meitsjen ta de master oer al ’t folts
Dat om en nêst ús wennet, oer de sé
Safier dy giet fen Pikt’ne heitlân oan
It skom-wiet bercht oan roppende ich yn ’t Noard.
Hwent hy scil Fryslân meitsje in ivich lân,
Us frjeonen boarch en rom, ús fij’nen skrik,
En hy scil hearskje yn Fryslân’s goud’ne tiid.
JÛLE.
Mei alderearst hy frede’s stim forstean!
THIED.
Wêz boppe alle ierdske rêst de striid him djûr!
Striid tsjin ’t fenyn dat mennich eal-Frysk boarst
Tokankret mei syn dûnkre, flokbre krêft
En dat Aldgillis krêftleas kankrje lit
—Ik mien de dwylsin fen dy slaef oan ’t krús—
En striid tsjin elts dy’t Fryslân tsjinstean doar:
Striid for ’t bihâld fen ’t erflik âlderlân,
En striid! for nije greatens fen ús gea.
JÛLE.
Mar as de striid syn ienichst erfdiel wirdt,
—En dochs, bitink ho tear er wêze kin,
In dreamend famke lyk—hwêr fynt er den
yn lok, syn ljeafde, en hwêr syn libbenslean?
THIED.
Dit scil de striid for ’t egen lân him jaen,
En oars scil neat it jaen.
JÛLE.
O tsjuster wird
My tinkt, ik sjuch de hôven al yn brân
En leedzje oer ’t folk en hiel syn wirk omdôch!
THIED.
Sa sprekt myn bern? Yn dizen doarmest roun
En tsjoede twivel hat dyn siele omspoun,
Mar ik, ik sjuch in kroane op Radbod’s haed,
Sa great, sa swiid as nimmen taskikt waerd.
JÛLE.
(for hjarsels)
Sa woun, sa roun. Hy stjert de dea, dy’t daet.