Julieta.
Kaj kiun vi tiel fervore amas, ke vi traveturis tian longan vojon por
retrovi shin.
Raten.
Kion shi diras? (Rapidegas antauen, subenshirante la kurtenojn.) Chu tio
estas efektive vera, ke vi amas ian alian?
Julieta.
Mia edzo!
Gesinjoroj Bergwald.
La kurtenoj!
Viktor.
Kion vi volas diri, sinjoro?
Sinjoro Bergwald.
Certe, certe, mi ghin scias. La juna fraulino estas mia filino.
Raten.
Via filino? Vi neniam diris, ke vi havas filinon! Montru shin, montru al
ni vian filinon! (Elza eniras dum la lastaj vortoj.)
Sinjoro Bergwald.
Jen venas mia filino.
Raten.
Ah, charma fraulino. Tute malsimila al la gepatroj. Junulino, chu tiu chi
bela fremdulo enamighis je vi?
Elza.
(Ruzete rigardante Viktoron.)
Almenau li tion diras.
Viktor.
Kaj li estas sincera! (Al la gepatroj.) Miaj karegaj gesinjoroj, mi
petas, donu al mi la manon de via charma infano, mia patro estas tre
richa: Dubois kaj kompanio, strato San Lazaro en Parizo.
Raten.
Dubois kaj kompanio, strato de Lazaro, bone, mi konas la firmon,
ekzistas dua en Afriko. Kia azeno mi estis! (Subite.) Prenu shin, junulo,
shi estas la via! Estu benitaj miaj infanoj!
Sinjoro Bergwald.
Pardonu, mi estas la patro. Mi priparolos la aferon kun mia edzino, kaj
se chio estas en bona ordo, mi ne scias, kial ni ne akceptu lin kiel
bofilon? Nova vorto kiun mi lernis!