Petro. Mustardo (poste Johano Falk).
Mustardo.
Jen venis ankorau maljuna viro.
Petro.
Bone, enkonduku lin.
Mustardo (malfermas la pordon).
Eniru do, sinjoro Falk.
Johano (eniras).
Mi petas pardonon, se mi malhelpas. Mia nomo estas Johano Falk, mi estas
vilagha instruisto.
Petro.
Vi nomighas Falk kaj estas instruisto? Chu vi eble havas filinon en
Dresdeno?
Johano.
Jes, sinjoro, kaj mi estas fiera pri mia Franjo.
Petro.
Mi scias, ke shi sendas al vi chiujn shparajhojn.
Johano.
Ne por mi, por siaj gefratoj. Pripensu do la sentadon de patro, devigata
akcepti tian donacon, kaj konsentu, ke ankau tio chi igas min tre
malfelicha.
Petro.
Vi estas prava. Tio devige malfelichigas honestan viron. (Al Mustardo.)
Alvoku do la junulon, kiu estis tiel senceremonia. Vi jam scias, tiun
kun la verda vesto.
Mustardo.
Aha! Mi antausentas ion! (Malfermas la flankan pordon.) Sinjoro Gustavo
Falk!
Johano.
Kion mi audas -- Gustavo tie chi?
(Mustardo eliras.)