CHAPTER IV.

Of Revision.

De Emendatione.

IV:1

IV. Sequitur emendatio, pars studiorum longe utilissima; neque enim sine

causa creditum est stilum non minus agere, cum delet. Huius autem operis

est adicere, detrahere, mutare. Sed facilius in iis simpliciusque

iudicium quae replenda vel deicienda sunt; premere vero tumentia,

humilia extollere, luxuriantia adstringere, inordinata digerere, soluta

componere, exultantia coercere duplicis operae; nam et damnanda sunt

quae placuerant et invenienda quae fugerant.

§ 1.

creditum est: 1 §48. The perfect indicates that

the opinion was adopted and is still maintained. Hor. Ep. i. 2, 5 cur

ita crediderim (= credam): cp. credidi 2 §20 above.

non minus, sc. quam cum scribit. Hild sees a similar ellipse

in 1 §30 potius habenti

periculosus, sc. quam utilis. But see note _ad loc._

replenda ... deicienda correspond to adicere ...

detrahere. This use is suggested by the idea of _levelling_.

Cp. Digest xlii. 1, 4 lege repletur quod sententiae deest: Ovid, Her. x.

37 quod voci deerat plangore replebam.

premere, ‘prune’: v. on _pressus_ 1 §§44, 46: Hor. Sat. i. 10, 69 Detereret sibi

multa, recideret omne quod ultra Perfectum traheretur.

luxuriantia, ‘exuberance’: Hor. Ep. ii. 2, 122 luxuriantia

compescet, where Wilkins cites this passage, also de Orat. ii. 96

luxuries quaedam quae stilo depascenda est, i.e. must be kept down by

the practice of writing.

inordinata: of expression, viii. 2, §23 nam si ... neque plura

neque inordinata aut indistincta dixerimus, erunt dilucida et

neglegenter quoque audientibus aperta: ix. 4, 27 felicissimus tamen

sermo est cui et rectos ordo et apta iunctura et cum his numerus

opportune cadens contigit.

soluta componere = numeris adstringere verba: ‘reducing to

metre what is unrhythmical.’ Cp. carmen solutum 1 §31. For _componere_, see

on 1 §44.

exultantia: cp. 2 §15,

where the opposition of _compositi_ and _exultantes_ shows

that the latter denotes the extreme,—the excess of that of which

_solutus_ is the defect. Cp. Cic. Orat. §195. The three terms might

be arranged in a series: soluta, composita, exultantia,—the last

denoting ‘combinations of words producing an undignified, skipping, or

dancing movement’ (Frieze).

IV:2

Nec dubium est optimum esse emendandi genus, si scripta in aliquod

tempus reponantur, ut ad ea post intervallum velut nova atque aliena

redeamus, ne nobis scripta nostra tamquam recentes fetus

blandiantur.

§ 2.

emendandi genus. Like _vis_ and _ratio_ (see on 1 §1), _genus_ is used with

the gerund to supply the place of a noun (here _emendatio_): cp.

ix. 3, 35 est et illud repetendi genus (‘this too is repetition’): Cic.

pro Rab. Post. neque solum hoc genus pecuniae capiendae turpe sed etiam

nefarium esse arbitrabatur: and even with the perf. part. pass. in Verr.

ii. §141 non mihi praetermittendum videtur ne illud quidem genus

pecuniae conciliatae: Nägelsbach, p. 130.

in aliquod tempus. Hor. A. P. 388 nonumque prematur in annum:

advice to which Quintilian alludes in his dedicatory letter to Tryphon,

dabam iis otium ut refrigerato inventionis amore diligenter repetitos

tamquam lector perpenderem.

recentes fetus: 1 §16 nova illa velut

152

nascentia: 3 §7 omnia nostra dum

nascuntur placent.

IV:3

Sed

152

neque hoc contingere semper potest praesertim oratori, cui saepius

scribere ad praesentes usus necesse est, et ipsa emendatio finem habet.

Sunt enim qui ad omnia scripta tamquam vitiosa redeant et, quasi nihil

fas sit rectum esse quod primum est, melius existiment quidquid est

aliud, idque faciant quotiens librum in manus resumpserunt, similes

medicis etiam integra secantibus. Accidit itaque ut cicatricosa sint et

exsanguia et cura peiora.

§ 3.

finem habet: there must be a limit. Cp. §4.

sunt enim: the _increduli_ of 3 §11: quibus nihil sit satis, &c.

medicis. This is not flattering to the profession in

Quintilian’s day: he may have owed the doctors a grudge. Dion. Hal. ad

Cn. Pomp. vi. (p. 785 R.) has a similar figure.

accidit itaque. Livy sometimes has itaque in the second place,

Cicero never.

cicatricosa, ‘covered with sutures’: ‘patchwork.’

exsanguia: cp. 1 §115, where he says of Calvus

‘nimia contra se calumnia verum sanguinem perdidisse.’

cura peiora: cp. Plin. Nat. Hist. xxxv. 10 nocere saepe nimiam

diligentiam: Plin. Ep. ix. 35, 2 nimia cura deterit magis quam

emendat.

IV:4

Sit ergo aliquando quod placeat aut certe quod sufficiat, ut opus poliat

lima, non exterat. Temporis quoque esse debet modus. Nam quod Cinnae

Smyrnam novem annis accepimus scriptam, et Panegyricum Isocratis, qui

parcissime, decem annis dicunt elaboratum, ad oratorem nihil pertinet,

cuius nullum erit, si tam tardum fuerit, auxilium.

§ 4.

lima: Hor. A. P. 291 limae labor et mora: Plin. Ep. v. 10, §3

perfectum opus absolutumque est, nec iam splendescit lima sed

atteritur.

nam: cp. 1 §§9, 50. quod: see on 1 §60.

Cinnae Smyrnam. C. Helvius Cinna, a friend of Catullus, was

the author of a poem entitled Smyrna (Zmyrna), in which he described the

incestuous love of Myrrha for her father Cinyras, the subject being

treated in the fashion of the Alexandrian poets. (Cp. Teuffel, Rom. Lit.

210 §§2-3.) Vergil seems to have admired him (Ecl. ix. 35): but the

elaborate care he spent over his poem, which was after all not a long

one, resulted in obscurity: fuit autem liber obscurus adeo ut et

nonnulli eius aetatis grammatici in eum scripserint magnamque ex eius

enarratione sint gloriam consecuti. Quod obscurus fuerit etiam Martialis

ostendit in illo versu (x. 21, 4): iudice te melior Cinna Marone

fuit,—Philargyrius, quoted by Teuffel. Cp. Catullus xcv Zmyrna mei

Cinnae nonam post denique messem Quam coeptast nonamque edita post

hiememst. Horace’s nonum ... prematur in annum is believed to contain a

direct reference to the Smyrna.

Panegyricum Isocratis. This speech received its name from the

fact that it was written for recitation at one of the great πανηγύρεις or festal assemblies,

such as the Panhellenic festival at Olympia. It was probably published

in the latter part of the summer of B.C. 380, and consisted of an appeal to the Greeks

to join in an expedition against Persia, under the joint command of

Athens and Sparta.

parcissime, sc. dicunt: cp. 1 §101 ut parcissime dicam.

Quintilian seems here to be following Dion. Hal. de Comp. Verb. c. 25

(Reiske v. p. 208) ὁ μὲν γὰρ τὸν πανηγυρικὸν

λόγον, ὡς οἱ τὸν ἐλάχιστον χρόνον γράφοντες ἀποφαίνουσιν, ἐν ἔτεσι δέκα

συνετάξατο. Plutarch says that some mentioned 15 years: τὸν πανηγυρικὸν ἔτεσι δέκα συνέθηκεν, οἱ δὲ

δεκαπέντε λέγουσιν Dec. Orat. p. 837 F: cp. Mor. 350 E,

where he speaks of ‘almost three Olympiads.’ The writer of the treatise

‘On the Sublime’ (ch. 4) gives ten years as the period.

elaboratum: 7 §32. Cp.

Cic. Brutus §312 deinceps inde multae (causae) quas nos diligenter

elaboratas et tamquam elucubratas adferebamus.

nullum erit, ‘will be of no avail’ = non dignum erit cuius

ulla ratio habeatur.

153

Cp. Cic. in Vatin. xii. §30 Dices supplicationes te illas non probasse.

Optime. Nullae fuerint supplicationes.

M. Fabi Quintiliani institutionis oratoriae liber decimus · 第 8 / 12 章