[p.90]
1030 Die eyschen wederom al wat'er is genomen:
De rackers van de Schout zijn mede daer ontrent,
Die na den vreemden roep 1) de strenge Rechters sent.
Daer gaet men 't Heydens rot ten naasten ondersoecken,
De vrouwen in haer keurs, de mannen in de broecken.
1035 Maer, siet, de loose maeght die wees den Ridder aen,
En seyt het slim bejagh 2) by hem te zijn begaen.
Als dit Andreas hoort soo komt hy toe-getreden,
Hy loegh de Juffer toe, en seyd' haer deze reden:
"Komt soeckt, vriendinne, soeckt al wat gy soecken meught;
1040 By my is anders niet als trou en ware deught.
Indien ick van bedrogh hier schuldigh wort bevonden,
Soo ben ick wel getroost om vast te zijn gebonden,
En soo te zijn gestraft gelijck men guyten 3) doet,
Die soecken haer bejagh op ander luyden goet.
1045 Ick sal noch boven dat u seven-mael betalen,
Wat ghy van u cieraet hier uyt sult konnen halen:
Doorsoeckt vry dese mael, en watje vorder siet,
Een peert dat niet en let 4) en vreest den ros-kam niet."
Hier op soo gaet de Schout, en syne rappe gasten,
1050 De male van den vrient wel happigh onderlasten,
En, siet, van stonden aen soo komt het aen den dagh,
Al wat voor aerdigh tuygh daer in verholen lagh.
Don Jan op dit gesicht is wonderlick verslagen,
Noyt was hy soo verbaest 5) van al syn leven-dagen;
1055 Hy staet gelijck een steen met droefheyt overstort,
Eylaes! de jongelingh en weet niet waer het schort.
1) gerucht 2) streek 3) schelmen 4) dat niets mankeert
5) verbijsterd
[p.91]
Stracx 1) riep de Juffer uyt: "Komt vanght ons dese boeven,
Die met haer vuyl bejagh het gansche lant bedroeven.
Maer grijpt eerst desen gast, die eerst soo moedigh 2)
[sprack,
1060 Hy is de rechte gront van al het ongemack."
Hier vanght den Rechter aen den ridder seer te schelden,
Hy noemt het Heydens volck een plage van de velden,
Een peste van de stadt, een schroom 3) van yder huys,
Een schuym van boeve-jacht 4) en alle vuyl gespuys.
1065 Daer stont een krijghs-man by die sich des gingh bemoeyen,
"Wegh," seyt hij, "met den boef, hy dient te leeren
[roeyen" 5).
En even met het woort soo geeft hy hem een slagh,
Soo dapper als hy kan, soo vinnigh als hy magh.
Andreas suysebolt, sijn hersens zijn bewogen,
1070 Sijn geesten al gelijck door gramschap op-getogen,
Hij denckt niet waer hy is, hy weet niet wat hy doet,
Sijn geest die speelt alleen ontrent sijn edel bloet.
Hy stelt hem dan te weer, en gaet den krijghs-man tegen,
Hy valt hem op het lijf, en vat syn eygen degen,
1075 Hy treft hem in het hert met soo een diepen steeck,
Dat hem de leven-kracht van stonden aen besweeck.
Daer schreeuwt men overhoop 6) Andreas wort gebonden,
En al het Heydens rot na Murcia gesonden;
Daer is het hals-gerecht van dat geheele lant,
1080 Soo dat men daer ontrent geen hooger rechter vant.
Terwijlen dit gebeurt, Constance, gansch verslagen,
1) dadelijk 2) overmoedig 3) schrik 4) boeventroep
5) hij moet naar de galeien 6) door elkaar
[p.92]
Is van den bleycken angst als buyten haer gedragen,
Daer is een killigh sweet dat uyt haer aders schiet,
Vermits sy haren vrient aldus gebonden siet.
1085 Maer desen onverlet 1) soo wortse mé genomen,
En is met al het rot tot in de stadt gekomen;
Daer krielt men overhoop al waer de vrijster quam,
Vermits een yder lust in haer gesichte nam.
De fame van de maeght aen alle kant gevlogen,
1090 Heeft oock de Lant-vooghdin tot in het hert bewogen,
Sy maeckt haer vaerdigh op, sy gaet tot haren man,
Daer seytse voor de maeght al watse seggen kan;
Al met soo grooten ernst dat haer wort toe-gelaten,
Het jongh, het geestigh dier te nemen van der straten,
1095 Te brengen op het Slot. Majombe was'er by,
En was om dit geval van ganscher herten bly.
Sy meynt, soo maer de vrou hoort Preciose spreken,
Dat haer noch goet onthael noch gunste sal ombreken.
En soo als sy het gist soo was'et dat'et viel,
1100 Me-vrou ontfingh de maeght als met een open ziel.
Sy blijft gelijck verdwelmt in hare soete wangen,
Sy blijft aen haer gelaet met al de sinnen hangen,
Sy neemtse byder bant, sy leytse door de zael,
Sy valt haer om den hals en kustse menighmael.
1105 Sy spreeckt Majombe toe, sy vraeght verscheyde saken,
Maer verre boven al die Preciose raken,
Sy vraeght hoe out sy was. Het wijf dat antwoort haer,
Dat nu haer nichte quam ontrent de vijftien jaer.
Hier op is in de vrou een droeve luym 2) geresen:
1110 "Dus oudt soud' even nu mijn waerde dochter wesen,
Indien de goede God dien uytgelesen schat