[p.87]
Dat my een slecht gesel ontseyt een wettigh trouwen?
Ben ick soo vuylen slons, of wel een oude queen 1),
Dat ick verstooten word' en loop een blauwe scheen?
945 Neen seker; 'k heb terstont 2) mijn lijf en gansche wesen,
Mijn oogh en rooden mont, mijn geestigh 3) hair gepresen,
Als ick ontrent den noen en midden op den dagh
Mijn leden oversloegh 4), en in den spiegel sagh.
Voorwaer een eerlick man 5) die sou hem des vernoegen,
950 Indien ick maer en wou tot hem mijn leden voegen:
Ick ben wel kussens waert, en soo ick maer en wou,
Ick waer oock heden selfs versegelt in de trou 6).
Daer zijnder vry genoegh die my des komen vragen,
En die noch boven dat mijn vrienden wel behagen:
955 Ick ben voor rijck, en schoon, en eerbaer hier bekent,
En heb soo veel versoecx 7) als iemant hier ontrent.
Maer dat is niet genoegh. Men kan geen liefde setten,
Ter plaetsen daer men wil; want die is buyten wetten,
En gaet daer 't haer bevalt. De sin die is'et al;
960 En gansch de werelt dwaelt in dit ellendigh mal 8).
Ick ben soo dwaes geweest dat ick heb uyt-verkoren
Een die my niet en acht. Ach! waer ick noyt geboren.
O! 't is een hart gelagh, wanneer een jonge maeght
Haer wil niet hebben magh, schoon sy 't haer
[minder vraeght.
965 Ach! dat 's een wrange spijt! Ach mocht ick heden sterven!
Want ick en sal geen troost mijn leven oyt verwerven.
Hy is een selsaem hooft, hy is een rouwe gast,
1) leelijk wijf 2) zooeven 3) bevallig 4) overzag
5) een man van eer 6) gehuwd 7) aanzoek 8) dwaasheid
[p.88]
Die op geen schoone verw en op geen rijckdom past 1).
Maer waerom dus ontset om niet te willen leven?
970 En waerom doch den moet soo vaerdigh op-gegeven?
Het gaet noch als men vrijt gelijck het eertijts plagh:
Daer wort noyt eycken boom gevelt met eenen slagh.
Ick wil eens wederom ick wil de saeck beproeven,
Hy sal niet andermael mijn teere ziel bedroeven;
975 Ick sal hem mijn cieraet, mijn schatten boven dien,
Ick sal hem diamant en peerels laten sien.
Ick sal gelijck een klis hem aen de leden hangen,
En met een soet gevley hem streelen aen de wangen,
Ick sal hem ... maer, eylaes! hoe meer een vrijster vleyt,
980 Hoe datse meer verveelt, en lichter wert ontseyt 2).
Syn hert is niet aen haer; het wert, eylaes! beseten,
Van eene die ick merck hy noyt en sal vergeten.
't Is dan om niet gepooght, al woel ik bijster seer;
Want voor mijn treurigh hert en is geen hope meer.
985 Het lieven is een dingh van wonder groot vermaken,
'k En weet op aerden niet dat beter plagh te smaken;
Maer liefde sonder hoop van oyt gelieft te zijn,
Dat is een boose plaegh, en meer als helsche pijn.
Dan ick ben niet gesint dit quaet in my te voeden,
990 Het geesselt mijn gemoet als met gestage roeden.
Gewis dit moet'er uyt; en om hier wel te gaen,
Soo moet'er in de plaets en haet en wraeck-lust staen.
Wel, haet, ontsteeckt mijn hert, en stelt u om te wreken,
Dat zijn, van overlangh, dat zijn de rechte streken
995 Van een die qualick mint, of ongeluckigh vrijt:
Ontseyde gunst ontbrant in gal en enckel spijt.
En dat knaeght aldermeest de sinnen van de vrouwen,
Die zijn hier als verwoet, en konnen wonder 3) brouwen.