Pueris dant crustula blandi
Doctores, elementa velint ut discere prima.
Hor. Sat. 1, v. 25.
Parisiis, et typis Augusti Delalain,
Bibliopolæ-Edit., in via Mathurinensium, nº.5.
1825.
————
Lectori.
Sæpè animadversum est adolescentulis primum Latinarum litterarum
limen ingressis nonnihil, fastidii rerum gravitate afferri.
Itaque existimavi, non parùm ætati teneræ esse profuturum, si
quis susciperet aliquod ejusmodi opusculum, quod et doceret
simul et oblectaret. Atque is mihi visus est, qui finem hunc
assequeretur, scriptus apud Anglos de Robinsonis casibus liber,
de quo Russœus noster : Hunc primum leget Æmilius.
Cùm autem Robinsonis Anglici fabularis historia multâ
digressione luxuriet, atque in omnibus, quæ ad pueros pertinent,
satietati fastidioque sit occurrendum, placuit potissimùm
seligere optima ex simili de eodem Robinsone fabulâ, quam
Germanicè scripsit Henricus Campe. Hunc igitur auctorem eò
lubentiùs secutus fui, quòd ejus narratio aspersa sit sententiis
quibus juvenum animi ad pietatem, constantiam et sobrietatem
informentur.
Habes itaque, Lector benevole, libellum nulla sanè aliâ laude
commendandum, nisi meo de juventute benè merendi studio. Quo
impulsus, in id præcipuè incubui, ut, aptato materiæ stylo,
grammaticas, quantùm fieri poterat, regulas inculcarem ; non
splendidâ gravique (res enim non ferebat), sed simplici et ad
captum legentium accommodatâ oratione. Quatenùs scopum
attigerim, judicabunt, qui exiguum hoc opus legere non
dedignabuntur ; sed oro meminerint me tironum gratiâ scripsisse.
————