_RAASBOLLIUS, ANZELMUS, EELHART, FILIPYN, IZABEL, en KATRYN op ’t bed._
RAASBOLLIUS, _raazende en tierende tegen dokter Urinaal, die binnen is_.
Gy zyt een botterik! wat zoudt gy disputeeren!
Gy zyt een ezel, slegs vercierd met dokters kleêren!
Deeze ideoot beeldt zich al wond’ren zaaken in!
Maar ’k zwyg, ik weet niet wat ik met den zot begin.
IZABEL _tegen Eelhart_.
„Ja, ’t is myn neef, ik ken zyn stem, wy zyn verlooren!
EEL. „Bedenk u wel, ik moet zyn’ zotterny eens hooren.
RAAS. Die lompe botmuil weet van alles niet een brui!
AN. Foei! foei! ’t is schande: wat! gy zyt geleerde lui.
Hou op met twisten, om een beuzeling. RAAS. De starren!
En zon en maan! zal hy zoo onderéén verwarren,
Dat alles wederom een Chaos worden zal!
AN. Zwyg stil kozyn, wy zien ’t nu wel, die vent is mal.
RAAS. Al die zo rezoneert behoort men op te sluiten!
Die halfgeleerden doen meer quaad als duizend guiten!
AN. Maar ’k bid.... RAAS. ’t Is kettery. AN. Ai hoor.
RAAS. Jy plattert, weet
Van hemelkringen noch gestarntes niet een beet!
AN. Hy’s gek. RAAS. Een botmuil! AN. Ja.
RAAS. Men hoorde in alle landen
Al die zo redeneert maar levendig te branden!
AN. Gewis. EEL. Myn heer, gy schynt wat moeijelyk naar ’k zie.
RAAS. Myn heer, verstaat gy u ook op de Astronomie?
EEL. Een weinig. RAAS. Och myn heer, ik moet het u dan klaagen!
De heele waereld zal van deze zaak nog waagen!
Ik ben thans in dispuut met dokter Urinaal,
Een ketter in de kunst, die nar voert hier een taal,
Die onverdraaglyk is! en zo je ons niet kunt scheijen,
Mag al ’t gestarnte, en zon en maan zich voort bereijen
Om heel een and’re koers te loopen als voorheen!
EEL. Wat zegt hy dan myn heer! het dunkt my ongemeen!
RAAS. Myn braave heer. Wie kan ’t verhaalen zonder beeven!
Hy volgt Kopernikus, een vent die heeft geschreven
Dat de aardkloot zeilt en draaijt, door kringen van de lucht.