_ALBINUS en gevolg, REBELLA, TUMULTA, FURIA, en ’t leger._
ALBINUS. Wie heeft in ’t leger hier het opperste gebied?
REB. Wel dat ben ik. Gelyk jy aan myn veldstaf ziet.
AL. Wat reden hebt ge, om zo veel vrouwen te vergaêren?
REB. Eer ik, verstaa je wel, de reden wil verklaaren
Wil ik, begryp je wel, eerst weeten wie je bent.
AL. Ik ben een afgezant, dien Romens raad hier zendt.
REB. Myn heer ambassadeur, we zellen jou verhooren.
AL. Het komt den Roomschen raad byzonder vreemd te vooren,
Dat zo veel’ vrouwen der Romeinen zyn vergaêrd.
Zy eischen, dat gy daar de reden van verklaart.
REB. Ik heb, om dat ik juist niet leezen kan of schryven,
Notaris Inktpot uit den naam der Roomsche wyven,
Al wat wy willen, klaar doen stellen in geschrift.
_Zy geeft hem een gezegeld schrift over._
Daar zyn de artykels. Zo den raad uit dollen drift,
Verstaa je wel, ons eisch niet voort wil abordeeren,
Zel ik op ’t Kapitool eens komen voltiseren.
Want in een half uur tyds zel jy ’t belegerd zien.
Daar zel, verstaa je wel, een plundering geschiên.
AL. De raad, de burgery, en Ridderschap van Romen
Is reeds vereenigd, om een bloedbad voor te komen.
Weest dan gewaarschouwd. Legt de wapens liever neêr,
Eer Romens burgery verschynt in haar geweer.
TUM. Wel jonker Poddebaard, wy eisschen maar ons eigen,
Wy schyten ons in jou, durf jy ons komen dreigen?
Wy zyn niet eens vervaard of bang, verstaa je wel,
Al moest men stormen op het voorburg van de hel.
AL. Gy zyt gewaarschouwd. ’k Ben hier lang genoeg gebleven.
Ik zal ’t verzegeld schrift den raaden overgeeven:
Maar ’k raad het u nog eens, dat gy het leger scheidt;
Want weest verzekerd, dat gy allen zyt misleid.