_SANCHE alleen._
Dat is daer eerst wat schoons, de kost is nog niet gaer.
En ’k heb zo’n honger, of ik een half talf jaar
Gien snars geproefd had; neen, ik blyf niet by die hansen,
Ik lach om al den bras, hier ’s beter wat te schransen.
Die keuning harsepan, met al zyn edellui,
Is maer een hongrig volk, en kael, meest al den brui.
’k Lach om den adel, zo ’k van honger niet ken slaepen.
Word ik eens gouverneur, ’k zel voeren in myn wapen
Drie hammen, met een worst, en een boetelje wyn,
Tot spyt van d’adel, dat een hoop smalhalzen zyn.
Maer zagt, wat ruik ik? ô myn buik! nou moetje vast staen.
’t Is hier al brulleft, ’t is hier meer als maer te gast gaen;
Dat’s eerst een frisse lucht: ’k marcheer daer regt op toe.