_BAZILIUS, VALASKO, DON QUICHOT, SANCHE._
SANCHE. Dat was een veldslag. Och, wat raed! wat raed! mijn lyf!
BAZ. Hoe Sanche, hebje een wond? SAN. Een wond? ja meer als vyf,
Ik bin wel ruim half dood! hael al de sarezynen,
Van ’t hiele dorp, ik ly een pyn van alle pynen!
BAZ. Waar zyt ge dan gequest! SAN. Och! och! ik weet het niet,
’k Loof ’an men linkerbil; och! was het nooit ’eschied.
Och! droevig ongeval! DON QU. Hoe kan dat mooglyk wezen.
Gy zat daar in den boom te trillen, en te vreezen,
Gy waart niet in ’t gevecht. SAN. Dat weet ik wel, maer ik
Bin tot der dood gequest, alleenig van de schrik.
DON QU. Swyg Sanche; ’k heb de walg van al uw zottigheden.
BAZ. Hoe droevig ik ook ben ’k vermaak me in zyne reden.
DON QU. Een weinig zotteklap vermaakt zomtyds den geest;
Maar veel is walglyk. SAN. ’k Heb hier lang ’enoeg ’eweest,
In dit betoverd bosch. BAZ. Kom, laat ons dan vertrekken,
Wy zullen ’t huis terstond de tafel laaten dekken.
SAN. Wel keuning harsepan, dat ’s een gezegend woord.
De schafklok luidt al in myn darmen, gaen we voort.
BAZ. Heer ridder Donquichot, ’k denk dat gy ligt zult merken,
Hoe dat de tovenaars nu zoeken uit te werken,
Met all’ hun konsten, dat ik nooit myn tweede ziel,
Myn lief Quiteria verkryg: zo ’t u beviel,
Zoude ik verzoeken, dat uw’ dappere arm mogt styven
Een zek’re minnelist, die ik hier zal bedryven.
DON QU. Zyn Majesteit gebiede, ik volg uw hoog bevel,
Al moest ik stormen op het voorburg van de hel.
SAN. Wel holla! hé, men heer, dat zou gevaerlyk wezen;
Kreeg jy een koegel in je poort, wie zou ’t geneezen?
Daer had Dulcinea dan eerst wat kostlyks aen.
DON QU. Swyg Sanche. BAZ. Ridder, gy behoeft niet ver te gaan.
Ik heb uw dapperheid op deze plaats van noode.
DON QU. ô Sire, hadden flus die tov’naers, door een snoode
En schelmsche tovery, myn zwaerd niet vast gemaakt,
Zo had ’er zekerlyk niet een van weggeraakt.
Ik had hem met myn zwaerd...
BAZ. Vernieuw niet ’t geen we weeten.
SAN. Je blyft hier praeten, denk je lui wel iens om eeten?