_KAMACHO, LEONTIUS, PASTOOR, QUITERIA._
KAMACHO. Wel suikerdoosje, wel myn slokkertje, gans wongden!
Wat heb ik jou ’ezogt, eer ik jou heb ’evongden.
Hoe binje zoo bedroefd, myn zoete lieve maeid?
Ach, myn kokkinjebaerd! ik bidje, zeper, graeijt
Tog nou niet meer, maer laet ons liever iensjes dangsen.
Gut schoonvaêr, dat je ’t wist, ik heb zo veel te schrangsen,
Al hadje nou genooit ’et leger van Dikdalf
Mit al zyn soljers, ’k wed ze vraeten ’t nog niet half,
Dat ik ’eried heb. LEONT. Ja, ik wil u wel gelooven.
KAM. Gut schoonvaêr, hadje maer iens an de veest ’esnooven;
’t Gebraed is ondieft murf, ’et smelt puur in je mongt.
Kom gaenwe, proef iens van myn starken ouwe hongd.
_Einde van het tweede Bedryf._