Liefste Vadertje Langbeen,
Is het niet heerlijk te kunnen werken? Of heb je het nog nooit gedaan?
Het is vooral eenig, wanneer je werk het liefste is, dat je zou willen
doen. Ik heb dezen zomer elken dag zooveel geschreven als ik maar met
mogelijkheid kon doen en mijn eenige grief tegen het leven is, dat de
dagen niet lang genoeg zijn om alle mooie en waardevolle en
onderhoudende gedachten, die ik heb, zwart op wit te zetten.
Ik heb nu al twee deelen van mijn boek klaar en ga morgen om half zeven
met het derde deel beginnen. Het is het mooiste boek, dat je ooit hebt
gezien. Werkelijk waar! Ik denk aan niets anders meer. 's Morgens heb ik
haast geen geduld om me behoorlijk aan te kleeden en te gaan ontbijten.
Dan ga ik schrijven en nogeens schrijven totdat ik ten langen leste zoo
doodop ben, dat ik haast van mijn stokje val. Dan ga ik uit met Collin
(de nieuwe herdershond) en ren met hem door de velden en doe een nieuwen
voorraad gedachten op voor den volgenden dag. Het is het mooiste boek,
dat je ooit gelezen hebt. O, neem me niet kwalijk, dat heb ik je zooeven
al verteld.
Zeg lieveling, je denkt toch niet, dat ik verwaand ben?
Dat ben ik anders heusch niet. Alleen maar een beetje opgewonden.
Misschien bekoel ik later wel en word ik kritisch en vervelend. Och nee,
dat weet ik toch wel, dat ik dat niet word. Maar dezen keer heb ik dan
een werkelijk boek geschreven. Wacht maar totdat je het hebt gelezen,
dan kun je er zelf over oordeelen.
Ik zal voor een oogenblik probeeren over iets anders te spreken. Ik heb
je nog niet verteld, dat Amasai en Carrie dit jaar Mei getrouwd zijn,
is het wel? Ze blijven hier beiden werken, maar voor zoover ik erover
kan oordeelen, geloof ik, dat het huwelijk hen beiden heeft bedorven.
Vroeger lachte ze, wanneer hij modderschoenen mee naar binnen bracht of
asch op den grond morste maar nu.... Zeg, je moest haar eens hooren
schelden. En ze krult haar haar ook niet meer. En Amasai, die vroeger
altijd zoo graag bereid was om kleedjes te kloppen en hout aan te
dragen, bromt nu als ze hem zoo iets vraagt. Zijn dassen zijn nu ook van
een erg sombere kleur, zwart en bruin, terwijl hij vroeger nooit anders
dan roode en paarse droeg. Ik heb besloten nooit te trouwen. Het schijnt
dat dat heusch een ontaardend proces is.
Ik kan je van hier niet veel nieuws berichten. De dieren genieten
alle een goede gezondheid. De varkens zijn buitengewoon vet, de koeien
schijnen tevreden en de kippen leggen goed. Stel je belang in pluimvee?
Laat ik je dan even dat kleine boekje aanbevelen: „200 eieren per kip
elk jaar”. Ik denk er hard over, de volgende lente een kunstmatige
broedmoeder te laten komen. Je ziet, dat ik al aardig aan het denkbeeld
gewend raak, om hier op Lock Willow blijvend mijn tenten op te slaan. Ik
moet hier nog 114 novellen schrijven, evenals Anthony Trollope's moeder.
Dan heb ik mijn levenstaak volbracht en kan ik me terugtrekken en gaan
reizen.
Mijnheer James McBride was hier den vorigen Zondag bij ons. We hebben
gebraden kip en roomijs bij het avondeten gehad en het scheen hem heel
goed te smaken. Ik was erg blij, hem weer eens te zien. Het was voor mij
een bewijs, dat de wereld bij Lock Willow toch niet ophoudt. Die arme
Jimmie moet hard werken om zijn obligaties kwijt te raken. The Farmers'
National in Corners wil er niet van hooren, al betaalt het ook 6% en
soms zelfs 7% per jaar. Ik denk, dat hij nu wel weer naar huis zal gaan
en in de fabriek van zijn vader werk zal zoeken. Hij is veel te rond en
vertrouwelijk en goedhartig om ooit een goed effectenman te worden. Maar
aan het hoofd van een goed gaande fabriek te staan, is toch ook een
prachtige positie, vindt je niet? Nu spreekt hij daar nog niet over,
maar hij zal het later toch doen.
Ik hoop dat je het op prijs stelt, dat je vandaag een langen brief
krijgt van iemand die erge schrijfkramp heeft. Ik hou toch nog altijd
erg veel van je, lieveling, en ik voel me erg gelukkig. Overal zijn hier
prachtige landschappen en er is altijd genoeg om te eten en ik heb een
heerlijk, zacht bed en een riem papier en een liter inkt. Mijn hartje,
wat wensch je nog meer?
Altijd,
Je je liefhebbende Judy.
P.S. De postbode brengt ons zoo juist goed nieuws. Jongeheer Jervie
kondigt ons zijn bezoek voor den volgenden Vrijdag aan en hij wil een
week blijven. Heerlijk: ik ben alleen bang, dat er niet veel tijd voor
mijn boek zal overblijven. Hij is nog al erg veeleischend.