ĉu vi ankaŭ povus elteni tion, ke li plenumu ĝin?
MARGRETE
Sinjoro de la ĉielo, donu al mi forton!
REĜO SKULE
Ĉu vi povus, Margrete?
MARGRETE
(mallaŭte en teruro) Ne, ne, — ni devus disiĝi, — mi ne plu
kuraĝus vidi lin!
REĜO SKULE
Vi estingus la plej belan lumon el _lia_ vivo kaj el la via; — estu
trankvila, Margrete, — vi ne bezonos tion.
SINJORINO RAGNHILD
Forvelu el la lando, Skule; mi akompanos vin kien ajn kaj kiom foren
vi volas.
REĜO SKULE
(kapskuante) Kun mokanta ombro inter ni? — Ĉi-nokte mi la unuan
fojon trovis vin; ne devas esti ombro inter mi kaj vi, mia silenta,
fidela edzino; — tial ankaŭ ne devas esti kuna vivo inter ni du sur
la tero.
SIGRID
Mia reĝa frato! Mi vidas, ke vi ne bezonas min; mi vidas, ke vi
scias, kiun vojon vi iru.
REĜO SKULE
Estas viroj, kiuj kreiĝis por vivi, kaj viroj, kiuj kreiĝis por
morti. Mia volo ĉiam volis tien, kien la fingro de Dio ne montris;
tial mi neniam vidis la vojon klare antaŭ nun. Mian silentan hejman
vivon mi perfidis, ĝin mi ne povas regajni; kion mi pekis kontraŭ
Håkon, mi povos pagi liberigante lin de reĝa devo, kiu disigus lin
de la plej kara, kion li posedas. La urbanoj staras ekstere; mi ne
volas atendi reĝon Håkon! La Vårbelgoj estas proksimaj; tiom longe
kiom mi estos en vivo, ili ne formetos sian intencon; se ili trovos
min ĉi tie, mi ne povos savi vian infanon, Margrete. — Vidu, vidu,
supren! Vidu kiel ĝi paliĝas kaj malaperas, la ardanta glavo, kiu
estis tirita super mi! Jes, jes, — Dio parolis, kaj mi komprenis
lin, kaj lia kolero silentiĝis. Ne estas en la sanktejo de
Elgisetro, kie mi ĵetos min teren por peti gracon de tera reĝo; —
mi devas eniri en la altan preĝejon kun la stela volbo supere, kaj
estas al la reĝo de la reĝoj, ke mi petu gracon kaj savon por mia
vivotasko.
SIGRID
Ne kontraŭstaru lin! Ne kontraŭstaru al la voko de Dio! Tagiĝas;
tagiĝas en Norvegio, kaj tagiĝas en lia maltrankvila animo! Ĉu ni
terurigitaj virinoj ne staris sufiĉe longe en kaŝĉambroj,
terurfrapitaj kaj nin kaŝantaj en la plej mallumaj anguloj,
aŭskultante al la teruro, kiu fariĝis ekstere, aŭskultante al la
sangotrajno, kiu trairis la landon de unu fino al la alia? Ĉu ni ne
kuŝis palaj kaj ŝtoniĝintaj en la preĝejoj, kaj ne kuraĝis
elrigardi, kiel la disĉiploj de Kristo en Jerusalemo la grandan
Sanktan Vendredon, kiam la procesio iris al Golgato! Uzu viajn
flugilojn, kaj veo al tiuj, kiuj volas ligi vin nun!
SINJORINO RAGNHILD
Iru en paco, mia edzo! Iru tien, kie neniu mokanta ombro staros inter
ni, kiam ni denove renkontiĝos. (rapidas en la kapelon)
MARGRETE
Mia patro, adiaŭ, adiaŭ, — milfoje adiaŭ! (sekvas _sinjorinon
Ragnhild_)
SIGRID
(malfermas la preĝejan pordegon, kaj vokas enen:) Ekstaru, ekstaru
ĉiuj virinoj! Kunvenu en preĝo; sendu mesaĝon supren kun kanto al
la Sinjoro, kaj informu lin, ke nun venas Skule Bårdsson pentante
hejmen de sia neobeema vago sur la tero!
REĜO SKULE
Sigrid, mia fidela fratino, salutu reĝon Håkon de mi; diru al li, ke
eĉ en mia lasta momento mi ne scias, ĉu li estas la reĝe naskita,
sed ke mi neskueble scias: _Li_ estas tiu, kiun Dio elektis.
SIGRID
Mi donos al li vian saluton.
REĜO SKULE
Kaj ankoraŭ unu saluton vi devas sendi. Sidas pentanta virino norde
en Hålogalando; diru al ŝi, ke ŝia filo iris antaŭe; li sekvis
min, kiam estis la plej granda danĝero por lia animo.
SIGRID
Mi faros.
REĜO SKULE
Diru al ŝi, ke ne estis per la koro, ke li pekis; ŝi certe
renkontos lin denove pura kaj senkulpa.
SIGRID
Mi faros, — (montrante al la fono) Aŭdu, ili rompas la
ŝlosilon!
REĜO SKULE
(montras al la kapelo) Aŭdu, tie ili kantas laŭte al Dio por savo
kaj paco!
SIGRID
Aŭdu, aŭdu! Ĉiuj sonoriloj en Nidaros sonorigas —!
REĜO SKULE
(ridetas malĝoje) Ili sonorigas reĝon al la tombo.
SIGRID
Ne, ili nun sonorigas vian ĝustan kronadon! Adiaŭ, mia frato; lasu
la purpuran mantelon de la sango flui vaste sur viaj ŝultroj; ĉiu
peko kovriĝu sub _ĝi_! Eniru, eniru en la grandan preĝejon, kaj
prenu la kronon de la vivo! (rapidas en la kapelon)
(Kantado kaj sonorigado daŭras dum la sekvo.)
VOĈOJ
(ekstere de la pordo) _Nun_ la ŝlosilo estas for! Ne devigu nin
rompi la preĝejan pacon!
REĜO SKULE
Mi venos.
LA URBANOJ
Kaj ankaŭ la preĝejrabisto elvenu!
REĜO SKULE
Ankaŭ la preĝejrabisto venos, jes! (iras al _Peter_) Mia filo, ĉu
vi estas preta?
PETER
Jes, mia patro, mi estas preta.
REĜO SKULE
(rigardas supren) Dio, mi estas malriĉa viro, mi havas nur mian
vivon por doni; sed prenu ĝin, kaj savu la grandan reĝan penson de
Håkon. Jen nun, donu al mi vian manon.
PETER
Jen mia mano, patro.
REĜO SKULE
Kaj ne timu por tio, kio nun venos.
PETER
Ne, patro, mi ne timas, kiam mi iras kune kun vi.
REĜO SKULE
Pli sekuran vojon ni du neniam iris kune. (Li malfermas la pordon; la
urbanoj staras amase ekstere kun levitaj armiloj.) Jen ni estas; ni
venas libervole; sed ne haku lian vizaĝon.
(Ili iras eksteren, manon en mano; la pordego alglitas.)
VOĈO
Ne celumu, ne ŝparu; — haku ilin kie ajn!
VOĈO de REĜO SKULE
Malhonore estas agi tiel al estroj!
(Mallonga armilbruo; poste pezaj faloj; momenton ĉio fariĝas silenta.)
VOĈO
Ili estas mortaj, ambaŭ! (La reĝa korno aŭdiĝas.)
ALIA VOĈO
Jen venas reĝo Håkon kun sia hirdo!
LA AMASO
Saluton, Håkon Håkonsson; nun vi ne plu havas malamikojn!
GREGORIUS JONSSON
(haltas ĉe la mortintoj) Mi tamen venis tro malfrue! (iras en la
monaĥejan korton)
DAGFINN BONDE
Malfeliĉe por Norvegio, se Vi estus pli frue veninta! (elkrias) Enen
ĉi tie, reĝo Håkon!
HÅKON
(hezitante) La korpo ĝene baras la vojon!
DAGFINN BONDE
Se Håkon Håkonsson volas antaŭen, li devas iri trans la korpon de
Skule Bårdsson!
HÅKON
En la nomo de Dio do! (tretas trans la korpon, kaj envenas)
DAGFINN BONDE
Fine Vi povos iri al la reĝa tasko kun liberaj manoj. Tie interne Vi
havas tiujn, kiujn vi amas; en Nidaros la paco estas sonorigata en la
landon, kaj tie _li_ kuŝas, kiu estis al Vi la plej kontraŭa el
ĉiuj.
HÅKON
Ĉiuj juĝis lin malĝuste; estis enigmo pri li.
DAGFINN BONDE
Enigmo?
HÅKON
(kaptas lian brakon, kaj diras malrapide:) Skule Bårdsson estis de
Dio elpelito sur la tero; tio estis la enigmo pri li.
(La kantado de la virinoj sonas pli laŭte el la kapelo; ĉiuj
sonoriloj daŭre sonoras en Nidaros.)
Kurteno