Joel dume forkuris tiom, ke lin la hundo ne plu persekutis, sed,
reveninte al sia sinjoro, kuŝiĝis ĉe lia kapo. La voĉo de l'
paŝtisto aŭdiĝis sur la valo inter la palmoj, inter la kanoj
riveraj kaj kuris sur la akvo. Joel komencis aŭskulti, kaj la vortoj
de l' paŝtista kanto lin pripensigis.
En tiu momento li aŭdis bruon de voĉoj. Li turnis la kapon kaj
ekvidis sur la proksima monteto amason da homoj, kiu ariĝis kaj
sidiĝis. Sur la supro de l' monteto kreskis alta kverko. Sub tiu
kverko sidis ia viro mezaĝa. Li estis turnita al Joel dekstraflanke
kaj estis videbla sur la fono de l' suno, kiu jam kliniĝis al
subiro.
La paŝtisto lasis la hundon gardi kaj mem iris al la monteto kaj
miksiĝis kun la amaso. Ĉio ĉi mirigis multe la loĝanton de l'
ĉefurbo. Do li survestinte ree la supran veston, komencis iri al la
monteto. Kaj kiam li proksimiĝis al la amaso, venis renkonte al li
du viroj kaj, ekvidinte liajn riĉajn vestojn kaj belegan turbanon,
demandis, kion li tie ĉi deziras?
Li respondis, ke pli ĝuste li devus ilin demandi, kion ili faras en
liaj bienoj kaj paŝtejoj?
Je tio rediris unu el tiuj viroj, ke ili ne scias, al kiu apartenas
tiuj paŝtejoj, ke neniel tio ilin interesas, ĉar ili faras nenian
malutilon, sed kolektiĝas, por aŭskulti la Dian vorton.
Joel diris al ili sian nomon. Sed ili respondis, ke tiu nomo havas
por ili nenian signifon. Do li rakontis pri sia rango en la ĉefurbo
kaj en Sinhedriono. Ili rediris, ke li revenu tien, kaj tiam certe
ĉiu donos al li la konvenan respekton. Sed tie ĉi ĉiuj estas
egalaj antaŭ Dio, kaj ne ekzistas homo, kiu estus pli alta ol la
aliaj. Pli alta estas nur tiu, kiu al ili parolas, ilia instruisto.
Joel ordonis senprokraste alkonduki al li tiun instruiston. Sed ili
respondis, ke ili tion ne povas fari, ĉar la instruisto parolas al
la popolo, kaj oni ne devas lin malhelpi.
Do komencis Joel ilin ankaŭ insulti kaj estus eĉ levinta kontraŭ
ili la manon; tamen li timis la amason, kiu estus ilin verŝajne
defendinta kaj al li farinta malbonon. Li kontentiĝis nur per tiu
insultado, ne ŝparante malestimajn vortojn, je kio ili ne respondis,
sed kunmetinte la manojn sur la brustoj, kliniĝis antaŭ li kun
respekto.
Vidante, ke tiamaniere li ne sukcesas, li enmetis la manon sub la
supran veston kaj eltiris el la saketo du monerojn, por doni al ĉiu
po unu. Sed ili retiris, levante la manojn supren kaj sciigante, ke
la donacon ili ne akceptos.
Tiam Joel diris, ke li prenos ilin en sian servadon kaj donos bonegan
salajron. Ili respondis, ke ili ne povas konsenti, servante al sia
instruisto.
Do Joel demandis, ĉu tiu instruisto estas riĉa, kiajn li havas
bienojn kaj kiom da ŝafaroj? Ili respondis, ke li posedas nenion kaj
estas tiel malriĉa kiel ili.
Joel alrigardis jen unu, jen la alian, ne komprenante.
-- Do tiu instruisto via havas neniajn bienojn, kaj vi al li
servas? -- li demandis.
-- Ni servas lin -- ili respondis.
-- Kial? Por kio li povas vin bezoni? Kiel li pagas, nenion havante?
-- Li pagas nenion al ni kaj ni nenion postulas; ĉar kvankam ni nomas
nin liaj servistoj, tamen ne ni al li, sed li al ni faras servon.
-- Neniel mi komprenas vian parolon!
-- Ni ne miras, ĉar ankoraŭ viaj okuloj ne estas malfermitaj kaj la
oreloj ne malŝtopitaj.
-- Eble vi estos ilin al mi malfermantaj? -- ekkriis malestime Joel.
-- Ne ni, sed li, kiam venos la horo kaj estos lia volo.
-- Kiam estos lia volo, ne mia?
-- Jes, sinjoro.
-- Kiu do al li donis tian estrecon, ke li povas tiamaniere agi?
-- Tiu, kiu loĝas en la ĉielo kaj estas sinjoro de ni ĉiuj, de ni
kaj vi! -- respondis ili, klinante respektplene la kapojn.
Joel pripensis momenton kaj poste turnis sin al ili kaj komencis
minaci per la mano:
-- Via instruisto estas mensogulo, ribelanto, malobeanta al
Sinhedriono!
-- Li obeas Dion! -- konfirmis ambaŭ viroj, kliniĝante.
Joel incitiĝis.
-- Mi vin akuzos, starigos antaŭ la konsilantaron, vi estos punataj
sur la korpo!
-- Nenion vi, sinjoro, povos fari al ni sen lia volo -- diris unu el la
viroj kaj montris sur la monteto la instruiston.
-- Mi ordonos ligi tiun ĉi vian instruiston, konduki en la urbon,
sendi al Jeruŝalaim, mi ordonos lin juĝi, skurĝi, ordonos lin...
-- Nenion vi, sinjoro, faros al li, se li je tio ne konsentos.
Joel eksilentis. Li estis efektive senforta. Rigardinte do unufoje
ankoraŭ unu kaj la alian, li ekkraĉis kaj revenis al la rivero.
Li decidis tamen, reveninte urbon, esplori tiun ĉi aferon. Dume
li serĉis la azenkondukanton kaj alvokis lin en la arbaro. Li
ekrigardis la sunon; ĝi jam kaŝis sin trans la monteto. Li vidis,
kiel la amasoj disiĝis kaj malaperis. El la monteto deiris la
paŝtisto, enpelis la ŝafaron en la riveron, banis ĝin, kaj poste
kun ĝi malproksimiĝis. Mallumo kovris la valon Jordanan. Joel
komencis timi. Li volis malbeni la malobeeman kondukanton, volis fine
reveni piede Jeriĥon-on, sed ne konante la vojon povis facile erari.
Krom tio li rememoris, ke en la arbaroj kaŝiĝas lupoj. Ekregis lin
timo ĉiam pli granda; li sidiĝis apud la rivero kaj tremis.
Tiam aŭdiĝis subite la vokado de l' kondukisto, pelanta la azenon.
Joel iris renkonte al li.
La servisto prenis la bridon de l' azeno kaj volis helpi la sinjoron
sidiĝi. Sed tiu elŝiris el lia mano la vipon kaj komencis bati lin
sur la ŝultrojn. La kondukanto ekgenuis, submetis la ŝultrojn kaj
post ĉiu ekbato ĝemis mallaŭte, suferante pacience la punon.
Joel laciĝinte, ordonis al li stariĝi kaj haltigi la beston.
Ili eniris la arbaron.
Nokta mallumo, soleco arbara kaj la timo neniigis baldaŭ la koleron
de Joel. Li turnis sin do al la kondukanto, kaj lia voĉo estis
milda:
-- Ĉu en tiu ĉi arbaro estas rabistoj?
-- Povas esti, sinjoro.
-- Kaj ĉu ili povas nin ataki?
-- Povas, sinjoro.
-- Kion ili povos al ni fari?
-- Nenion ili, sinjoro, al ni faros.
-- Kial ili povas ataki kaj povas nenion fari?
-- Ĉar Dio gardas siajn servantojn, sinjoro.
-- Do min. Sed ĉu li gardos cin?
-- Ne, sinjoro, li min gardos. Pli malbone estos kun vi.
-- Fierulo ci estas. Morgaŭ mi ordonos cin vipi.
-- Vi faros, sinjoro, kion vi volos.
Joel eksilentis. Li ne estis tamen kontenta pro la rezultato de la
interparolo. Li silentis ankoraŭ momenton, poste diris per voĉo tre
milda:
-- Mi pardonos al ci la kulpon, ĉar ci min servas kaj dum la nokto
kondukas.
-- Mi dankas vin, sinjoro.
-- Ĉu en ĉi tiu arbaro estas sovaĝaj bestoj?
-- Estas, sinjoro.
-- Ĉu ili povas nin ataki?
-- Povas, sinjoro.
-- Kaj ili povas al ni fari ian fatalaĵon?
-- Nenion al ni, sinjoro, ili faros.
-- Ree ci parolas tiel, ke ci estas nekomprenebla.
-- Dio gardas siajn servantojn, sinjoro.
-- Kiel do ci lin servas, stultulo?
-- Per la tuta vivo, sinjoro.
-- Cia vivo ofendas Dion.
-- La vivo de mizeruloj ne ofendas Dion, sinjoro.
-- Do kies vivo ofendas Dion?
-- La vivo de riĉuloj, sinjoro.
-- De riĉuloj? Mi ordonos morgaŭ vipi cin dufoje, matene kaj
vespere!
-- Via volo, sinjoro...
Joel ree eksilentis, sed ĉiam pli estis malkontenta pro la
interparolo. Ree do li tre mildiĝis kaj diris:
-- Mi pripensis kaj pardonos al ci vortojn ciajn, ĉar ci mem estos
defendanta kontraŭ la rabistoj kaj sovaĝaj bestoj. Sed diru, kiu
instruis al ci tian parolon?
-- Tiu instruisto, sinjoro.
-- Kia instruisto?
La servisto eksilentis timante. Joel komencis lin demandi trudeme:
-- Eble tie sur la monteto? Tiu ĉirkaŭita per la amasoj? Tiel? Ci
forlasis min kaj iris lin aŭskulti? Mi ordonos vipi cin trifoje,
matene, tagmeze kaj vespere!
-- Via volo, sinjoro...
-- Kiel do, hipokritulo, mia volo! Mi al ci ordonis servi al mi, kaj
ci forkuras kun la azeno, por aŭskulti la parolojn de ia vagulo!
-- De instruisto, sinjoro...
-- De vagulo, mi diras, kiu cin ribeligas kaj estos starigita antaŭ
la juĝo. Kial ci aŭskultas la parolojn de tiu homo?
-- Ĉar mi volas esti savota kaj eniri Regnon ĉielan.
-- Kaj mi ne eniros Regnon ĉielan?
-- Ne, sinjoro, se vi ne sekvos liajn postesignojn...
-- Silentu, stultulo, kaj pelu la azenon, ĉar ĝi haltis kaj
pinĉoŝiras la herbon!
La kondukanto ekkriis al la azeno; tiu komencis paŝi pli vigle.
La vojo fariĝis pli dekliva, la mallumo densiĝis tiel, ke oni
tute nenion povis vidi. Nur supre montriĝis malgranda ĉielspaco,
surŝutita per la steloj. En la arbaro regis silento. Joel ektremis;
komencis esti malvarme. Li kunmetis la manojn sur la brusto kaj
klinis la kapon antaŭen, esplorante la mallumojn. Kaj li miris,
kiamaniere la kondukanto ne eraras, sed kun tia certeco la beston
pelas antaŭ si. En la profundo de l' arbaro aŭdiĝis la vokado de
ia birdo aŭ besto, ĉar malfacile Joel povis diveni, preskaŭ neniam
komunikiĝante kun la naturo. Ree komencis lin turmenti timo. Li
deziris do, kiel eble plej favorigi por si la kondukanton, por ke tiu
pli volonte lin gardu kaj en okaza bezono defendu. Tial li alparolis
lin:
-- Por ke ci ekkonu mian eksterordinaran bonecon, mi eĉ tiufoje
pardonas al ci la kulpon. Sed diru, kiamaniere ci trafas, kiamaniere
ci ne eraras, kiamaniere ci ne timas dum tia terura mallumo kaj en
tia senhomejo iri, servi al mi, kaj havas ankoraŭ tiel liberan
animon?
-- La instruisto ordonis al mi timi nenion kaj neniun.
-- Kiel, li ordonis timi neniun?
-- Jes, sinjoro, neniun.
-- Nek siajn sinjorojn?
-- Jes, sinjoro, nek la sinjorojn.
-- Do ci ne timas min?
-- Ne, sinjoro.
-- Ci malamas min?
-- Mi amas vin, sinjoro.
-- Kial ci min amas?
-- Ĉar la instruisto ordonis ami ĉiujn, eĉ tiujn, kiuj faras al ni
maljustaĵon. Li ordonis pagi per bono al ili por la malbono...
Joel ekpensis pri la lastaj vortoj de l' kondukanto kaj venis al
la konkludo, ke tiufoje li aŭdis aferon por si oportunan. Do la
instruisto ne ordonis venĝi. Kaj la okazo por tio estis la plej
ĝusta.
-- Ne ordonis la instruisto levi la manon kontraŭ siaj sinjoroj?
-- Li ne parolis, ke kontraŭ la sinjoroj; nur instruis, ke ne estas
permesite venĝi.
-- Do ci amas min?
-- Mi amas vin, sinjoro.
-- Tio estas tre bela. Se ordonis tion al ci tiu instruisto, mi
laŭdas lin pro tio.
-- La instruisto demandis pri vi, sinjoro.
-- Jes? demandis pri mi?
-- Kaj li riproĉis al tiuj du lernantoj, ke ili ne alkondukis vin
antaŭ lian vizaĝon.
-- Kiel? Min konduki antaŭ lian vizaĝon! Li ja devas al mi veni! Ci
estas krudulo!
-- Do ankaŭ la instruisto diris, ke li iros al vi, sinjoro.
-- Nu, ci vidas, ke mi cin prave riproĉis!
-- Li volas doni al vi admonon...
-- Stulta ci estas! Li ne povis tion diri, ĉar li estas eble tro
prudenta por tion fari.
-- Li diris, sinjoro! Ĉiuj Peruŝim ricevos admonon, kaj ankaŭ
Sinhedriono...
-- Kio? kian admonon?
Joel ekkaptis la bridon kaj haltigis la azenon. Mirego forprenis de
li la parolon.
Li ne povis kompreni tian malrespekton. Sed ĉar ĉirkaŭe vastiĝis
arbara senhomejo, malgajeco kaj de tempo al tempo aŭdiĝis la kriado
de rabobirdoj, li diris nenion, nur kuntiriĝis sur la dorso de l'
besto kaj ĉesigis ĉiun interparolon.
La azeno ekfaletis unu- kaj duafoje. La kondukanto haltigis ĝin kaj
diris:
-- Malsupreniru, sinjoro, de la dorso.
Joel ne obeis. La kondukanto ripetis:
-- Malsupreniru, sinjoro, kaj sekvu min piede, ĉar la besto povas
fali kaj faros al vi ian domaĝon, kiam vi falos sur la vojeto dum la
mallumo.
Joel malsupreniris de la dorso de l' azeno.
-- Paŝu post mi, sinjoro, tenante vin proksime de mi. La besto sekvos
vin kaj ne restos malantaŭe, timante la sovaĝajn bestojn.
Ili do komencis piede migri, irante la deklivan vojeton.
Joel faletis sur la ŝtonoj kaj cedroradikoj, la arbustoj gratis
liajn manojn, li spiris laŭte, ŝvitis kaj sentis sin senmezure
malfeliĉa. Li malbenis interne la emon ekskursadi apud Jordano kun
servisto neelprovita; li malbenis tiun serviston, ke li, anstataŭ
ĝustatempe veni, aŭskultis parolon de ia frenezulo, malbenis ankaŭ
tiun frenezulon, kiu lin elmetis al tiom da suferoj. Li ne ĝuis la
banon, ĉiun ĝojon forprenis de li la aroganteco de l' paŝtisto
kaj la malrespektemo de tiuj du viroj. Tiu ĉi perforta piedirado
tra la arbaro estis nesuferebla kaj senmezure malagrabla por homo,
kiu promenadis nur en la ĉefurbo meze de la amasoj disiĝantaj
antaŭ li. Li ne povis kompreni, ke jen li, ano de Sinhedriono, kiu
paroladis en la templo al la popolo kaj estis plej ŝatata, ke jen li
nune tra la malluma arbaro paŝas, gratita, laca, lasita al protekto
de necerta servisto, kiu en la interparolo altiĝas super li. Do li
ŝmacis per la lango, faletis, insultis mallaŭte -- sed iris.
La kondukanto subite haltis.
-- Mi ne vidas, sinjoro, la trabon super la torento. Atendu min ĉi
tie kaj mi iros supren kontraŭ la riverfluo kaj, retrovinte la
trairejon, revenos al vi.
Joel ektimis. Ekfulmis en lia kapo la penso, ke la kondukanto volas
lin perfidi, ke li volas foriĝi, por ke dume ataku la rabistoj, kun
kiuj li estas en interkonsento. Sed li timis, aperigi tiaspecan
suspekton. Li stariĝis sub la arbo.
La azeno sekvis la kondukanton, pinĉmanĝante per la dentoj la
arbustofoliojn.
La kondukanto dronis en la mallumo. Oni aŭdis nur liajn paŝojn
inter la arbustoj. Sed baldaŭ eĉ tio silentiĝis.
La ŝvito fluis per densaj gutoj de la frunto de Joel. Li spiris
profunde kaj la tempioj pulsobatis malkviete. Fine li komencis klaki
per la dentoj.
Li ekkriis kelkfoje al la kondukanto. Sed tiu ne respondis.
Tiel strange sonis en la arbaro la voĉo de Joel, ke li ĉesis voki.
Ĉiumomente li sentis sin pli terurita en la soleco. En tiu ĉi timo
li komencis preĝi kaj murmuri tiajn vortojn:
„Dio, kiu elkondukis vian popolon el la dezerto, kompatu vian plej
bonan servanton kaj helpu lin...
„La plej bonan servanton, kiu ne pruntedonas procentege, kaj se li
blasfemas, tiam nur tre malofte...
„Kiu ne estas impostisto, nek krimulo, nek avidema, nek blasfemanto,
nek azenkondukanto, nek paŝtisto, nek apartenas al la popolaĉo...
„Kiu estas ano de Sinhedriono, parolas al la popolo, juĝas ĝin kaj
punas laŭ ordono via...
„Kiu estas certe al vi agrabla kaj tamen vi lin elmetas al
provadoj...
„Kiu donas al vi oferon, kaj nome unu kolombon...
„Sinjoro... du kolombojn... tri, kvar...
„Sinjoro... kapridon mi ordonos por vi buĉi kaj oferbruligi...
„Du kapridojn... kaj ŝafidon... ĉu ne sufiĉos, Sinjoro?...
„Ŝafinon kaj ŝafoviron, nur elaŭskultu kaj heligu la mallumojn...
„Sinjoro, bovon mi oferos, propran bovon, propran, ne trompe prenitan
de la popolo, el mia propra aro... Sinjoro -- pli multe mi ne povas!“
Li balanciĝis, preĝis kaj petegis, sed la timo ĉiam pli granda
trapenetris lin per tremego.
Subite ekblovis vento kaj movis la arbaron. Aŭdiĝis terura,
misterplena bruo. Ŝajnis al Joel, ke en tiu bruo sonas iaj krioj,
iaj murmuroj, sonoro de glavoj kaj tintado de diversaj armiloj
rabistaj.
Li falis genuen, kaŝis la frunton en la manoj.
La vento ĉirkaŭkuris la tutan arbaron kaj komencis jam sube movi la
arbustojn. Samtempe la ĉielo mallumiĝis supre, kaj Joel ne vidis
eĉ la trunkon, antaŭ kiu li genuis.
Li ektimis pli multe kaj opiniis, ke venis jam la lasta horo. Tial li
komencis preĝi ree, sed jam tiamaniere:
„Sinjoro, vermo mi estas kompare kun via potenco...
„Vermo, kiun ne nur via piedo povas dispremi, sed eĉ formanĝi
ĉiu besto, renversi ĉiu trunko kaj dronigi ĉiu torento, kaj ĉiu
rabisto trapiki per la ponardo kaj senigi de la vivo...
„Mi estas pekulo, arogantulo, mensoganto kaj nomas min tio, kio mi
estas...
„Mi bruligas la oferojn, kiujn la popolo alportas...
„Mi laŭdas min antaŭ vi en la preĝo, sed ne humiliĝas...
„Impostisto pli ĝuste preĝas...
„Sed se vi estas Dio, se vi estas Tiu, kiu estas, kompatu min kaj
defendu...
„Mi pliboniĝos, Sinjoro... En la templo mi estos faranta la
penton... Malkaŝe, Sinjoro... Mi ŝutos polvon sur la kapon kaj
estos faranta laŭte la konfeson de l' pekoj...
„Sinjoro, ĉu mi povas fari ion pli grandan?“
La vento kreskis, pligrandiĝis, skuis la arbaron. Potencaj
branĉegoj ŝanceliĝis, kaŭzante grandan bruon.
Konstante kreskis la timo de Joel kaj fine trapasis la lastajn
limojn. Post ĝi sekvis malespero. Tiumomente ia birdo ekridis supre
kaj en malproksimo aŭdiĝis longedaŭra muĝo de besto.
Joel komencis pro malespero blasfemi:
„Vi ne enrigardis min, Sinjoro, kaj ne elaŭskultis mian preĝon...
„Vi Dio?... Vi Sinjoro?...
„Viajn servantojn vi forlasas en malluma arbaro kaj inter sovaĝaj
bestoj...
„Sed vere! Kvardek jarojn vi kondukis tra la dezerto Moseon kun la
tuta popolo! Kvardek jarojn!
„Kia vi estas Dio?... Ne, vi ne estas tiu, kiu estas!“...
Kaj li kraĉis la teron, sur kiu li genuis, kraĉis la arbotrunkon,
kiu staris antaŭ li, kraĉis la aeron, kiun li spiris, kraĉis la
ĉielon, en kiu kaŝis sin Adojnaj'... Ne Adojnoj', sed pli ĝuste
Suten!...
En tiu momento li eksentis manplaton sur sia brako. Li salte leviĝis
de la tero por sin defendi. Sed en la krepusko aperis la kapo de l'
azeno. La kondukanto tenis la bridon de l' besto. Joel sidiĝis kaj
ili ekiris.
Subite la vento trankviliĝis kaj el inter la nuboj elfluis la luno
kaj disverŝis bluetan helecon en la arbaro. Fariĝis tre lume.
Joel tuj kvietiĝis, sed silentis. La besto paŝis mirinde vigle.
Ili eliris el la arbustoj. Joel aŭdis la murmuron de l' torento.
Baldaŭ la arbustoj disiĝis, aperis profundaĵo, sur kies fundo
bruis la akvo. Super ĝi troviĝis trabo, heligata per la lunbrilo.
La besto suriris ĝin per paŝo certa kaj post momento transiris
la duan flankon. La arbaro maldensiĝis; ili eniris larĝan vojon.
Baldaŭ aperis la muroj de Jeriĥono.
Joel dum la tuta vojo ne diris eĉ unu vorton. En la urbo ĉiuj
dormis ankoraŭ. Antaŭ la domo de l' riĉulo estis senhome. Neniu el
la servistoj venis al li renkonte.
Do li malsupreniris rapidege de la dorso de l' besto, suriris la
ŝtuparon; la pordo ne estis ŝlosita. Li trapasis la koridoron kaj
eniris la dormejon. Rapide deĵetinte la vestojn li kuŝiĝis sur la
liton.
Li ekspiris. Finiĝis ĉiuj maltrankviliĝoj. Baldaŭ pro granda
laciĝo li fermis la palpebrojn kaj ekdormis. Li dormis tiel
profunde, ke nenia sonĝa revaĵo movis lian penson.
Vekiĝinte sufiĉe malfrue, li sidiĝis sur la lito kaj komencis
pripensadi.
Li rememoris, kie li estas kaj kie estis. Li migris apud Jordano,
eraris en la arbaro kaj sentis grandan timon. Kaj ĉio ĉi pro tiu
malhonesta servisto. Trifoje li promesis al li vipadon kaj trifoje al
li tion pardonis. Sed li ne pardonis ankoraŭ tiun longan serĉadon
de l' trairejo super la torento. Kaj tio estis plej puninda, ĉar
Joel pro la timo blasfemis. Kiu estas kulpa pro la blasfemado, se ne
tiu malpia kondukanto? Ĉu li ne kondukis lin en la tenton? Ĉu Joel
iam ajn en la vivo blasfemis?
Neniam abomena blasfemo makulis lian buŝon. Kaj nune?
Kolero komencis boli en li.
Li rememorigis al si vorton post vorto, kion la malhonesta kondukanto
kuraĝis paroli pri tiu instruisto kaj pri la dia protekto.
Li ja altiĝis super lin, super Joel, super la anon de Sinhedriono.
Ne, tio estas obstineco, tio estas malobeemo, krimo! Kian punon li
devas elpensi pro tio?
Li frapvokis la servistojn kaj atendis. Sed neniu aperis. Do li
ekfrapis la duan kaj trian fojon, kaj poste mem eliris en la
antaŭĉambron.
Tie li renkontis unu serviston; sed tiu faris pro miro grandajn
okulojn.
-- Kiel, sinjoro, do vi estas? Kaj ni timis...
-- Vi estas stultulo, mi dormis la tutan nokton, nur vi nenion scias
pri tio. Mi vin ĉiujn forĵetos, dispelos, ordonos vipi...
-- Volo via, sinjoro -- respondis la paliĝanta servisto.
-- Alvoku al mi tuj la kondukanton -- ekkriis Joel.
La servisto ne moviĝis de la loko; li nur rigardis per ĉiam pli
mirigitaj okuloj la sinjoron.
-- Moviĝu do, kanajlo! -- ekkriegis Joel kaj levis la manon.
La servisto deturnis sin kaj forkuris.
Pasis momento post momento. Joel malpacienciĝis. Fine li iris el la
koridoro sur la korton.
Tie li ekvidis tiun serviston konsiliĝantan kun la aliaj.
-- Kie estas la kondukanto? -- ektondris Joel.
La servisto ekbalbutis, kliniĝante profunde:
-- Sinjoro... li ne estas...
-- Kiel, li forkuris?
-- Sinjoro... ankaŭ la besto mankas... Vi eble piede revenis...
Sango alfluis en la kapon de Joel. Per teruraj okuloj li fulmofrapis
la tremantajn servistojn, kiam subite aperis en la pordego la besto
kaj post ĝi la kondukanto.
Tiu, ekvidinte la sinjoron, alkuris, ĵetis sin al liaj piedoj kaj
komencis voki:
-- Pardonu, sinjoro, mi ekeraris en la arbaro, ne povis vin retrovi...
Mi kriis!... Mi ĉirkaŭkuris frumatene la tutan arbaron kaj fine
pensis, ke vi piede revenis...
Joel kuntiris la pugnon super lia kapo kaj ekkriis:
-- Ci mensogas! Ci kun mi revenis nokte!
La kondukanto saltleviĝis. Li fariĝis tre pala, la okuloj estis
teruritaj. Metinte la fingron sur la buŝon li parolis kun granda
certeco:
-- Ne, sinjoro, tio ne mi... tio ne mi... Tio estas certe la ago de
nia instruisto...
Joel malfermis larĝe la okulojn, ekrigardis la servistojn. Ĉiuj
krucigis la manojn kaj komencis movi la lipojn. Kaj la kondukisto
parolis:
-- Vi, sinjoro, certe alvokis en la mizero lian helpon... Ne?... Eble
vi preĝis... Aŭ eble vi blasfemis... Li donis al vi admonon!
Joel komencis froti per la manplato la frunton, ekrigardis la azenon,
kiu estis tre lacigita, havis enfalintan ventron kaj ĉiumomente
oscedis. Li ekrigardis la kondukanton, sur kiu la nokto kaj lacegoj
gravuris neforigeblajn signojn, ekrigardis la tremantan servistaron,
la domon, la arbojn.
Subite li turnis sin kaj foriris en la dormejon.
Sidiĝinte sur la liton, li frotis la frunton, ĉirkaŭrigardis la
murojn, la plankon kaj plafonon.
-- Kio ĝi estas? -- li murmuris. -- Kio ĝi estas? Kio ĝi estas?...
Li pripensis tiamaniere la tutan tagon.
Vane la servistoj eniradis demandante, ĉu li ne postulas manĝon.
Joel sidis sur la lito tiamaniere ĝis la vespero.
Nur vespere li ordonis alvoki la kondukanton, enfermis sin kun li kaj
longe ili pri io interparolis.
La servistoj atendis ĉe la pordo, sed povis aŭdi nenian vorton.
Kaj tiuj interparolis ĝis la noktomezo, ĝis la tagiĝo, ĝis la
sunleviĝo...