17 Saxo Grammat. in Historia Daniae L. V. p. 89. Eidem (Hithino)
postmodum cum Hilda Hoegini Jutorum reguli filia spectatae admodum
opinionis virgine, mutuus amor incessit. Quippe nondum inuicem
conspectos, alterna incenderat fama. At vbi mutuae conspectionis
copia incidit, neuter obtutum ab altero remittere poterat, adeo
pertinax amor oculos morabatur. — At Hoeginus Filiam suam Hithino
despondit, coniurato inuicem vter ferro perisset, alterum alterius
vltorem fore. — Interea Hithinus apud Hoeginum quorundam
obtrectatione insimulatus est, quasi filiam eius ante sponsalium
sacra stupri illecebris temerasset: quod tunc immane cunctis
gentibus facinus habebatur. Igitur Hoeginus credulis auribus rem
falso nuntiatam excipiens, Hithinum regia apud Sclauos stipendia
colligentem classe lacessit, — quamobrem Frotho missis qui simul eos
accesserent, scrupulosius causam simultatis inquirit. Qua cognita
iuxta legis a se latae formulam pronunciauit. Videns autem ne sic
quidem eos in gratiam reduci posse, patre filiam pertinacius
reposcente, litem ferro decidendam edixit. Id quippe solum
dirimendae controversiae remedium videbatur.
18 Thorm. Torfaei Hist. Norveg. P. I. C. VI. p. 201. His nodis
implicatus (Rex Haraldus) remissa sponsione, quam patri per vim
expresserat, renunciatoque omni iure, inque Sturlaugum translato,
quod in sponsam consecutus erat vicem suam ad rem cum prouocatore
gerendam deligit. His ita compositis Sturlaugus ad Comitem Hringum,
virginis patrem — se confert, nuptias filiae — facile paciscitur, et
ne castitatem eius hostibus delibandam seruaret, approperat, cuius
commendatione instructus, mox inde ad nutricem eius Freyam —
accedit, exactae aetatis anum sed veneficarum artium peritissimam. —
Haec cum arcani genii fomentis corpus eius inunxisset, inque
societatem lecti per vnam noctem ense sequestro a suo diremptum
admisisset, inusitatas vires magnumque robur ei impressit,
donatumque lacerna et inuictis acuminis gladio iam aduersario haut
imparem praesagiens dimisit, qui deinde cum Kolo decertans viribus
eum et vita spoliauit.
19 Torm. Torfaei Hist. rer. Norvegicar. Hafniae 1711. P. I. L. V. c.
XXV. p. 226.
20 Antiqu. Dan. de causis contemtae a Danis adhuc gentilibus mortis.
Hafniae 1690. L. I. C. 1. p. 7. Immobiles ad minas mortis intentatas
vultus pertulit Illugus Gridae alumnus, qui a Grida rogatus lectum
cum filia ipsius adscendere, paruit et protinus ad blanditias versus
ab adcurrente cum acuto gladio matre capillos arripitur, quasi mox
caput amissuris. Ille immotus sine metus vllo indicio mansit. Quo
circa missus sine mora lecti sociam adgreditur. Adcurrit rursum
mater trahitque ad spondam lecti, minantibus verbis insultans: iam
morieris. Ille nihil, nisi: mortem non timeo. Anus mirata abit, et
verso protinus ad virginem Illugo denique adcurrit, quasi iam serio
vitam ipsi ademtura. Illugus nihil motus placide ictum opperiebatur.
Tunc Grida in admirationem rapta exclamat. — — Tu instar aliorum
hominum non es; venae tuae nihil tremunt. Jam vitam a me et filiam
iuxta te collocatam, cui Hildae nomen est, accipe.
21 Gregor. Turon. Hist. L. III. c. 22. inter script. rer. Francic.
Andr. du Chesne. Tom. I. p. 251. Deuteriam — speciosam — cernens,
amore eius capitur, suoque eam copulauit Strato, a. 533. c. 23. —
Deuteriam exinde accersit, eamque sibi matrimonio sociauit, a. 534.
22 Charles le Cointe, Ann. Franc. Eccles. ad a. 773. n. 2. ad a. 803.
n. 49. et ad a. 814. Nach den Arabischen Monumenten war die Hagar
eine solche Gemahlin des Abrahams, und ihr Sohn Ismael empfieng
daher als Erstgebohrner das gegen Kanaan weit vorzüglichere Arabien.
D’Herbelot, Bibl. Orient. pag. 420. Hagiar.
23 Capit. L. VI. c. 730. Nullum sine dote fiat coniugium, nec sine
publicis nuptiis quisquam nubere praesumat. L. VII. c. 305. — nisi
forte illa mulier et ingenua facta, et dotata legitime, et puplicis
nuptiis honestata videatur.
24 Thorm. Torfaei Historia Norveg. P. II. p. 20. Tandem Biorgulfus
aduentus sui causam exponit, nimirum quod filiam eius domum
deducere, sibique sine nuptiarum solennitate sociare gestiat. Id
dissolutas vel approperatas nuptias appellabant, (Schade! dass der
Autor den eigenen urkundlichen Ausdruk nicht beigesezt hat.) quod
concubinae seu pellicis statum, (nemlich eine unebenbürtige oder
Morgengabsehe) non vxoris denotat. — — Extorto hoc modo magis quam
impetrato patris consensu Biorgolfus virginem vncia auri emit
(vergl. Fredegar. Schol. in Epit. gest. Francor., cap. 18.) veteri
lingua „eyri Gullz“ octaua scilicet parte marcae. Atque ita eodem
secum lecto in aedibus paternis prima nocte collocatam deinde domum
deduxit. — Post duos deinde filios ex isto contubernio susceptos
decessit, — quos post obitum patris cum matre domo sine vlla
paternae haereditatis portione, ad auum maternum reduci Bryniolfus
(der rechtmässige ehliche Sohn) curauit, vbi tantisper educabantur,
donec illo mortuo vniuersa haereditas ad solam matrem peruenit.
Dergleichen Söhne stahnden auch unter der Gewalt ihrer in
rechtmässigen Ehen erzeugten Brüder. S. Ludgar. in Vita S. Gregorii
Abb. VI‐traject. ap. Sur. XXV. Aug. p. 277. Fuerunt ei fratres
nobiles et eximii de patre geniti et de matre eius nati alii
fratres, et tempore et viribus secundum saeculi dignitatem minores,
quibus necesse erat in obsequio esse maiorum. Factum est autem, vt
aliqui ex maioribus fratribus honorati a Rege Carolo Martello vel
Pippino mitterentur in longinquiora regna Galliarum, illuc et
subsequi et inhaerere necesse erat iunioribus. Sihe meinen Versuch
über die Geschichte der teutschen Erbfolge, Band I. S. 138.
25 Eberh. Christ. Canz, Diss. de iuribus et obligationibus vxoris
secundum Jus Wurtemberg. Tub. 1772. p. 10.
26 XX Briefe über die vornehmste Merkwürdigkeiten _von der Schweiz_,
zum Nuzen iunger Reisenden. 1769. I. B. IV. Br. von Bern.
27 Dass diese Benennung im mittlern Zeitalter gar nichts anstössiges
gehabt hat, zeigt Stryk de liberis nat. regum et princ. C. II. p.
26. 27. In der spätern Zeit wurden die natürlichen Kinder in
Frankreich gegen ihre Väter um einen Grad geringer gehalten. Charles
Loysseau des Ordres C. V. n. 64. Ils doivent tousjours être mis d’un
degré plus bas, qu’eux: de sorte que les batards des Rois sont
princes: Ceux des Princes sont Seigneurs: Ceux des Seigneurs sont
Gentils‐hommes, et ceux des Gentils‐hommes sont roturiers, afin que
le concubinage n’ait autant d’honneur que le loial mariage.
28 Jo. Nic. Hert. in Notit. regni Francor. Vet. C. IV. §. 9. Edit.
Hombergk. Vol. II. Tom. I. p. 225. Jo. Sam. Stryk in Diss. de
liberis natur. regum et principum, Halae 1700. C. III. p. 36. 37.
29 Adami Bremens. Hist. Eccles. L. II. cap. 54. Caeterum Suein et
Harold a Concubina geniti erant; qui, vt mos est Barbaris, aequam
tunc inter liberos Knut sortiti sunt partem haereditatis.
30 Davon handelt Stryk in dem ganzen III. Cap. der angeführten
Abhandlung, S. 37 u. f. Sihe auch Leges Longobard. R. Rotharis, c.
154–162. in Muratorii Script. rer. Ital. T. I. P. II. p. 26.
31 Jus prov. Saxon. Cod. Old. Pict. L. III. art. 47. An siner Amien
mach en man not don, und sin Liv verwercken, of he se ane eren danc
beleget.
32 In Cod. Oldenburg. c. 306. Eyn jeglich man mac an siner Amyen die
notnunft begen, daz sol man uber sie richten, als ob er nie bi ir
gelege.
33 ap. Leibnit. in Tom. III. Script. rerum Brunswicens. p. 502. n. 94.
An siner Amyen mach en not began. Amye bedeutet eine Libste. Sihe
_Chr. Ulr. Grupen Teutsche Alterthümer_ zur Erläuterung des Sächs.
und Schwäb. Land‐ und Lehenrechts. C. VIII. S. 110.
34 Thorm. Torf. Hist. Norveg. L. VII. c. 4. p. 313. Consensit Asmundus
annuloque aureo donauit, ipsa negante munus hoc sibi tutum acceptu
suspicante matre praemium esse concubitus. Jo. Gottl. Heineccii
Elementa Jur. Germ. L. I. Tit. X. §. 214. p. 171. Dreyer, de termino
effectuum ciuil. matrimonii a quo. §. 5. h. p. Dipl. Ludouici Com.
Pal. Rheni et inferioris superiorisque Bauariae Ducis de 1475. in
Cod. dipl. Poloniae, T. I. pag. 389. — in quorum 30000 fl. dotis
recompensam, alia 30000 fl. Hung. ratione donationis propter nuptias
ac summam ratione largitatis sponsalitiae, vulgariter Morgengab,
quam ex more in signum coniugalis amoris post primum thalami
ingressum principes Almaniae coniugibus suis donare consueuerunt.
35 Sciendum est omnibus et firmiter retinendum, quod hi, qui vxores
ducere voluerint, sicut eas castas et incorruptas cupiunt inuenire,
sic ad eas casti et incorrupti debent accedere, easque cum
benedictione sacerdotali sicque in sacramentario continetur,
accipere: sed prius eas dotali titulo debent conligare. Vergl.
_Gottfried Schüze_ Lobschrift auf die Weiber der alten teutschen und
nordischen Völker. Hamburg, 1776. Seite 169. 170.
36 Lex 179. ap. Muratori Script. rerum Ital. Tom. I. P. II, p. 29. Si
dixerit sponsus de sponsa sua, postquam eam sponsauerit, quod
adulterata sit, liceat eam parentibus purificare cum XII.
sacramentalibus suis. — — Si parentes eam — de ipso crimine mundare
non potuerint, tunc sponsus recipiat res suas, quas dederit, et illa
patiatur poenam adulterii, sicut in hoc edicto scriptum est.
37 Procop. de Bello Goth. Lib. IV. — Barbaros illas sponsas, nisi ob
stuprum non dimittere.
38 Ebendaher wurde nach den Westgothischen Gesezen eine Braut, die sich
mit einem andern vergieng, als eine Ehebrecherin gestraft. Lex
Wisigoth. L. III. T. IV. §. 2.
39 Saxo Grammat. Edit. Steph. Jo. Stephanii. Sorae, 1644. L. V. p. 85.
Maribus quoque quamcunque primitus cognouissent, ducendi legem
inflixit.
40 Er ward entweder um 80 Mark Silbers oder mit einem halbjährigen
Gefängnisse und lebenslänglicher Landesverweisung gestraft. Henr.
Balemann, Diss. de Foemina ex Antiquit. legibusque Rom. Germ. et
praesertim Lubecens. Altorf, 1756. Sect. II. C. II. §. 19. p. 132.
133.
41 De bello Goth. L. IV. Tanto enim honore pudicitia apud Barbaros
colitur, vt femina, de cuius nuptiis actum est, etiamsi corpore sit
integra, pro corrupta habeatur.