Lespanajon per la hararo (kiu estis malfiksa ĉar ŝi kombis ĝin) kaj
svingis la razilon antaŭ ŝia vizaĝo, imitante barbirajn gestojn. La
filino kuŝis sternite kaj senmove, sveninte. La kriegoj kaj baraktoj
de la maljunulino (dum kiuj la hararo estis forŝirita de sur ŝia
kapo) finagis ŝanĝante la verŝajne pacajn celojn de la orangutano
en kolerajn entreprenojn. Per unu rezoluta svingo de sia muskola brako
ĝi preskaŭ fortranĉis ŝian kapon disde ŝia korpo. Kiam la besto
ekvidis sangon, ĝia kolero pligrandiĝis en deliron. Grincigante la
dentojn, flagrigante kvazaŭan fajron el la okuloj, ĝi atakis la korpon
de la fraŭlino, enfiksis siajn timigajn ungegojn en ŝian gorĝon, ilin
retenis tie ĝis kiam ŝi mortis.
Ĝiaj nomadaj kaj sovaĝaj rigardoj atingis en tiu momento la kapon de
la lito super kiu nun videblis la vizaĝo de ĝia mastro, rigida pro
hororo. La frenezo de la besto, kiu sendube daŭre memoris la teruran
vipon, tujege ŝanĝiĝis en timegon. Nun prikonsciante sian punindan
kulpon, ĝi ŝajnis deziri kaŝi siajn sangajn farojn kaj saltetis
ĉirkaŭ la ĉambro en krizo de nervoza ekscitiĝo, faligante kaj
rompante la meblojn survoje, fortrenante la liton de sur ties kadro.
Rakontofine, ĝi ekprenis unue la kadavron de la filino, suprenŝovis
ĝin en la kamentubon kie ĝi poste malkovriĝis, tiam tiun de la
maljunulino kiun ĝi tuj forlanĉis kapon antaŭen tra la fenestro.
Dum la simio alproksimiĝis la fenestroklapon kun sia mutilita ŝarĝo,
la maristo kaŭris ŝokite sur la suĉilo kaj malsuprenglitante (ne
grimpante) laŭ ĝia longo, revenis haste hejmen, timegante la sekvojn
de la buĉado kaj ĝoje rezignante, en sia teruro, ĉiun zorgon pri la
sorto de la orangutano. La vortoj aŭditaj de la homoj sur la ŝtuparo
estis la horor-kaj-timplenaj ekkrioj de la Franco intermiksitaj kun la
demona babilaĉado de la bruto.
Mi havas preskaŭ nenion por aldoni. Devas esti ke la orangutano
eskapis el la ĉambro pere de la suĉilo ĵus antaŭ ol oni enrompis la
pordon. Ĝi fermis la fenestron sendube ĝin trapasante. Kaptis ĝin
poste la posedanto mem kiu vendis ĝin kontraŭ altega monsumo ĉe
Botanik-Ĝardeno (kiu ampleksas la Parizan bestoĝardenon). Lebonon oni
tuj liberigis post nia rakonto pri la cirkonstancoj (kun kelkaj komentoj
de Dupino) ĉe la buroo de Polica-Prefekto. Tiu funkciulo, kvankam
tre plaĉis al li mia amiko, ne sukcesis kaŝi sian ĉagrenon pri la
evoluturniĝo de la afero kaj sin permesis iom sarkasmiĝi pri la socia
maldeco de homoj malbonvolantaj atenti siajn proprajn aferojn.
"Li parolu," diris Dupino, opiniante ke ne necesas respondi. "Li
diskursu. Tio senzorgigos lian konsciencon. Sufiĉas al mi esti
venkinta lin en lia propra kastelo. Tamen, ke li malsukcesis solvi tiun
misteron ne estas mirindaĵo kiel li supozas, ĉar verfakte nia amiko
prefekto estas tro ruza por esti profunda. Lia saĝeco havas nenian
daŭrokapablon. Ĝi estas entute kapo kaj neniel korpo, tiel kiel ni
vidas en bildoj pri Deino Laverno, aŭ, pli bone, entute kapo kaj
ŝultroj, same kiel gadfiŝo. Sed li estas bona estaĵo, finfine. Li
plaĉas al mi precipe pro majstra ĵargonmanovro per kiu li akiris sian
famon kiel geniulo. Mi volas diri lia maniero _de nier ce qui est, et
d'expliquer ce qui n'est pas_ (nei tion kio estas kaj klarigi tion kio
ne estas)."
End of Project Gutenberg's La Murdoj de Kadavrejo-Strato, by Edgar Allan Poe