Na het vertrek van haar minnaar was Elisena diep bedroefd, en Darioleta
slaagde er niet in, haar te troosten en haar op te wekken uit den
toestand van wanhoop, waarin zij vervallen was. In het rijk van
haar vader bestond, evenals in het moderne Schotland, een oude wet,
die bepaalde, dat twee menschen, die zich door een plechtigen eed aan
elkander hadden verbonden, geen verdere formaliteiten noodig hadden om
hun huwelijk te wettigen, ofschoon het gebruikelijk was, dat het later
door Kerk en Wet bekrachtigd werd. Perion en Elisena hadden elkander
deze plechtige gelofte gedaan, maar de Prinses vreesde den toorn van
haar vader, omdat de gelieven hem geen toestemming hadden gevraagd,
en toen haar dus een zoontje geboren werd, was zij in grooten angst
voor de gevolgen, want zij kende haar vader als een trotsch en driftig
man, die in staat was tot het nemen van ernstige maatregelen, voordat
hij zich op de hoogte had gesteld van de waarheid. Maar de wereldsche
en schrandere Darioleta was niet kieskeurig in hare middelen om haar
meesteres en zichzelf te vrijwaren voor de woede van den Koning,
en ondanks de tegenwerpingen van Elisena, die te zwak was om het te
beletten, bouwde zij een kleine houten ark, maakte die waterdicht met
teer, en zonder te letten op de tranen en klachten harer meesteres,
plaatste zij het pasgeboren jongetje erin, met het zwaard van Perion,
dat zij uit zijn slaapvertrek had weggenomen. Toen schreef zij op
een stuk perkament: »Dit is de Koningszoon Amadis«, bedekte dit
geschrift met was, zoodat de letters niet konden worden uitgewischt,
bond het aan den trouwring, dien Perion aan Elisena had gegeven, en
hing het aan een zilveren koord om den hals van het kind. Toen droeg
zij het kleine vaartuig voorzichtig en ongemerkt naar de rivier,
die langs den tuin van het paleis stroomde, en vertrouwde het toe
aan de kabbelende golfjes van het diepe water.
De kleine ark dreef vlug naar de zee, die slechts een halve mijl
van het paleis verwijderd was, en nauwelijks was zij opgenomen door
de golven, of zij werd ontdekt door de bemanning van een Schotsch
schip, waarmede een Caledonische ridder, Gandales genaamd, uit
Gallië naar zijn Noordelijk vaderland terugkeerde. Op zijn bevel
zetten de zeelieden een boot uit, en toen zij het kleine vaartuig
gegrepen hadden, brachten zij het naar het schip. De echtgenoote van
Gandales was zóó verrukt over de schoonheid van het kind, dat zij
besloot, het als haar eigen aan te nemen. Eenige dagen later voer
het schip de Schotsche haven Antalia [19] binnen, en Gandales bracht
den kleinen Amadis naar zijn kasteel, waar hij hem opvoedde met zijn
eigen zoontje Gandalin.
Eenigen tijd daarna, toen Amadis ongeveer vijf jaren oud was, brachten
Languines, de Koning van Schotland, en zijn Koningin, »de Vrouw met
de Guirlande,« een bezoek aan het kasteel van Gandales, en zij waren
zoo bekoord door de bevalligheid en schoonheid van Amadis, dat zij
den wensch uitdrukten, hem als hun eigen kind aan te nemen. Gandales
vertelde hun, wat hij van de geschiedenis van het kind wist, en
het koninklijke paar beloofde hun, het geheel als hun eigen zoon te
beschouwen. Amadis was, om de merkwaardige omstandigheden, waaronder
hij gevonden was, bij iedereen bekend als »het Kind van de Zee,« en
deze naam bleef aan hem verbonden, totdat zijn identiteit volkomen
bewezen was. Hij toonde geen tegenzin zijne nieuwe beschermers
te volgen, maar hij was wel bedroefd, omdat hij zijne pleegouders
verlaten moest. De kleine Gandalin wilde echter volstrekt niet van
hem gescheiden worden, en hij smeekte zóó hen samen te laten, dat
Koning Languines tenslotte beide jongens met zich medenam.