De vrome stiert zyn beê
Tot God, en sluimert stil in de armen van den vreê.
--F. J. BLIECK--
Wel hem, wel hem, die na het dagelyksche werk
Het afgematte hoofd kan rustig nederleggen;
Wel hem, wel hem, die zich, op 't kalm geweten sterk,
"Onschuldig is myn hand en ook myn hart!" kan zeggen.
Hem zygt een zoete slaep terstond op de oogen neêr,
En sluit ze zachtjes toe; hem kwelt geen aeklig waken;
Hem schynt geen geest, geen schim, te wandlen heen en weêr
Voor zyne legersteê; hem kan geen spooksel naken.
Hem komt geen nare droom ontrusten in den nacht;
Hem tuit geen schriklyk woord gestadig in zyne ooren;
Hem wekt geen zucht, geen stem, met donderende kracht;
Niets komt voor hem, ô neen, de stille nachtrust stooren.
Hy slaept, hy slaept gerust, hy slaept gestadig door,
Vervoerd door 't wisslend rot van liefelyke droomen,
Een aegenaem gedacht komt aen zyn zinnen voor,
Wyl heilverschynsels hem gestaêg voor oogen komen.
Nog sluimert hy, nog duert dit heilzaem rustgenot,
Wanneer het haengekraei den dag hem aen komt konden,
Dan staet hy op en stiert zyn eerst gedacht tot God,
En streeft vernoegd tot aen de rustige avondstonden.
_Turnhout, 1839._