Zóó! Dán is 't goed. Ik dacht dat ge in grooten nood waart. Dit is
zoo niet, zegt ge, dan is alles goed! Wat my betreft, ik word nog
geplaagd door dien droom over leegte ... zonderling! Ik drink te veel
koffi misschien. Nog gedurig kryg ik zotte brieven...
Ik heb 'n bezoek gehad van dien domine. Hy heeft een paar uur by me
gezeten. Hy wilde dat ik zyn geloof aannam. 't Was zoo jammer, zeid-i
dat ik geen Christen was, overigens was ik zoo'n goed mensch. Dan
is 't veranderen de moeite niet waard, dacht ik. Maar 'n paar dagen
later schreef hy, dat-i zooveel kwaads van me gehoord had, en dat ik
verdoemd was. In-godsnaam.
Ik kan u niets zenden, lieve Tine! 't Doet me innig genoegen dat uw
brief zoo vrolyk is, en dat de kinderen wèl zyn. Dat beurt me wat
op. Ik was 'n beetje moe. Maar ik wilde toch dat ik u wat zenden kon,
want me dunkt ... hoe maakt ge 't toch?
Ik wou zoo graag dat ik 'n ambacht verstond ... maar 't moest iets
wezen, waarby weinig of niets te denken viel. 't Denken wilde ik graag
voor óns houden. Vindt ge ook niet? Ik zou wel boekbinder willen wezen
... neen, tòch niet, dat is te verleidelyk. Maar steenzagen zou wel
gaan, als ik daartoe sterk genoeg was. Ik vrees neen, want ik ben
wat uitgeput. We zouden van zoo'n ambacht wel kunnen leven, dunkt me,
als we maar geen schulden hadden. Maar ze zouden my de zaag afnemen
... neen, de wet waarborgt ieder het bezit van de gereedschappen,
die noodig zyn voor z'n bedryf. Ook van de kleêrtjes die de kinderen
aanhebben ... om de decentie, denk ik. Dat is toch lief van de wet.
Maar al liet men my de zaag, ik kan daarmee niet genoeg verdienen om
onze schulden te betalen. En als ik klaag, antwoorden ze: schryf!
O, aan U schryven,.. dit is wat anders! Wilt ge dat ik wat schryf
aan U? Wilt ge dat ik U iets vertel ... sprookjes, geschiedenissen
... heel graag, Tine! Ik zal gauw wat voor u maken, maar vertel ze niet
aan kleinen Max. Hy begrypt ze niet ... evenmin als groote menschen,
al heeft hy dan by 't niet begrypen geen belang.