_Ai! bèu jouvènt, eterno simbeliero!
Lou vènt avié cala. Dins l'amplitudo
E dins l'amudimen dóu vaste Rose,
Lis ome entre-dourmi, la caravano
Au souleias d'estiéu mountavo lènto,
Emé, de liuen en liuen, quauco iserouno
Voulastrejant sus lou travès dóu flùvi.
Tout-en-un-cop, dins la liunchour de l'orso,
Vai s'entèndre un vounvoun. A l'avalido
Pièi s'esperdié, pièi mai revounvounavo,
Coume lou batarèu d'un moulin brounde
Que sarié descendu pèr la ribiero.
Pièi èro un toussihoun à l'escoundudo
Qu'aumentavo toujour, uno toussido
Coume aquelo d'un brau o d'un coulobre
Seguènt li virouioun de l'archipèlo.
Pièi un esbrand subit i'aguè dins l'oundo
Que faguè ressauta tóuti li barco,
Enterin qu'eilamount un flo de tubo
Ennegrissié lou cèu: e tras li pibo
Apareiguè subran, fendènt lou Rose,
Un long batèu à fiò. Se rebrassèron
Tóuti li marinié, gueirant lou moustre.
En poupo Mèste Apian, devengu pale,
Arregardavo mè la nau magico,
La nau qu'arpatejavo emé si rodo
E remouvié d'oundado espetaclouso
E fourmidablamen ié venié subre._