_Mai la rigo s'esmòu.--A la desciso!
A crida lou patroun e, la man drecho
Levado sus lou Rose, tau qu'un prèire
Qu'envoco de l'Autisme l'auto sousto,
Se signo, e li batèu, de l'un à l'autre,
Prenènt lou fiéu de l'aigo aloubatido,
S'endraion au mitan dóu large flume
Que li porto lóugié coume uno fueio.
Engaiardi pèr lou gentun di dono
Que dins sa lengo aqui fan si gaugaio,
Li gros marchand ié viron, ié reviron
A l'entour, coume autour de la ratiero
Ounte soun embarrado quàuqui furo
Un cataras virouio, l'iue alabre.
Es fres lou tèms; lou vènt-loumbard que boufo
Escarrabiho e bouto au cor la joio.
Un Liounés vèn s'aflata di bello:
--Aquéli fin mourroun sarien d'Itàli?
--Si, segnour, ié respondon, de Veniso,
La vilo di cansoun e di goundolo.
--E mounte van d'aquéu trin?--A Bèu-Caire.
--Anas leva cabano de peteto?
--Oh! pesqui pas: belèu de galo-luno.--
E se fai couneissènço. Li segnouro
Van i cafè canta si serenado.
Li negouciant van faire si negòci:
Di basar dóu Levant, de si foundegue,
Di coumerçant de Tùnis e de Nimes,
Di censau de Marsiho e de Narbouno,
Di boutiguié d'Alès, d'Uzès e d'Agte,
Di bigatié qu'aduson o qu'emporton
Pèr lou Camin de la Rèino Gileto,
Dis Auvergnas, di Limousin de Tulo
Que dóu Camin Regourdan ié descèndon,
Argènt tintin, van emboursa li dito
Qu'en fiero de Bèu-Caire à jabo toumbon.
Un mes de tèms se vai mena grand roio...
E n'en saran, li bèlli cantarello,
Es entendu, se noun ié desagrado
Un brèu de passo-tèms. Li bràvi dono,
Éli nimai, tirasson pas lou tèdi;
E la drihanço ounèsto ni lou rire
Ni lou balun soun pas pèr ié desplaire...
Acò fai pas, moun Diéu, èstre panturlo!
Mai an mestié de faire bono fiero,
Qu'à viageja pèr mountagno e pèr coumbo,
S'entre-teni, paga la couloufòni,
Patin, coufin, se fai de grand despènso.
Mai li bourgés, un cop liuen de si femo,
Couchon pas lou merlus--e se relargon,
En parlant sèns respèt, coume de gòrri
Qu', uno fes alanda pèr la carriero,
Tènon, coume se dis, touto l'andano...
E n'en voulès de cacalas!_