_O tèms di vièi, d'antico bounoumìo,
Que lis oustau avien ges de sarraio
E que li gènt, à Coundriéu coume au nostre,
Se gatihavon, au calèu, pèr rire!
Èro lou règno, aqui, di farandoulo,
La naciounalo danso roudanenco
E dóu reiaume ancian di Bousounido
Que, de Coundriéu à-n-Arle, i jour de voto,
Di viravòut dóu Rose imitarello,
Ersejo e fai la serp au long di dougo.
Aqui drihavo, alor, la noblo justo
Que, tóuti li dimenche, sus lou Rose,
Li ribeiròu se desfreirant pèr troupo
Ié luchavon l'estiéu, la targo au pitre,
La lanço au poung, l'artèu sus la quintaino,
Ounte li drole nus se fasien vèire
Valènt e fort is iue di bèlli chato,
Ounte li cadelas de Sant-Maurise
Emé li Givoursin s'apountelavon...
O tèms di vièi, tèms gai, tèms de simplesso,
Qu'èro lou Rose un revoulun de vido
Ounte venian, enfant, sus l'aigo longo
Vèire passa, fièr, li man à l'empento,
Li Coundriéulen! Lou Rose, gràci à-n-éli,
Èro un grand brusc plen de vounvoun e d'obro.
Tout acò vuei es mort e mut e vaste
E, las! d'aquéu varai tout ço que rèsto
Es lou traçan e la rousigaduro
Que la maio a cava contro li pèiro.
Un fretadis, acò 's tout ço que soubro
D'un barcarés qu'avié pèr crid: Empèri!
Mai lou trafé di càrri de vitòri
Sus li camin roumiéu noun laisso en visto
Mai de rambuei ni mai d'escavaduro._