De vorigen. Simon.
SIMON (dof-aangeschoten). Ikke – Ikke – heb gehoord... (gebaart
vreemdelijk naar Bos).
BOS (nerveus-heftig). Marsch, dronkelap!
SIMON (hakkelend). Ik – Ikke – zal jou niet vermoorde – ik – ik – heb
niks kwaads in de zin...
BOS (bevend). ... Haal ’n veldwachter, Kaps – mot die bezopen kerel...
SIMON (zich vasthoudend aan het hekje). – Nee – blijf maar – ik zal wel
weer gaan – – ikke – ikke wou alleen maar zegge dat ’t áárdig
uitgekomme is – met – met – de Hoop van Zegen.
BOS. Wil je opdondere – en daalijk!
SIMON. Niet zoo dicht bij me komme – je mot nóoit dicht komme bij ’n
man die ’n mes... Neèèèè... Ik heb niks kwaads in de zin – ikke wou
alleen maar zègge, da’k je gewaarschouwd heb – toen – die op de hélling
lei.
BOS. Dat lieg-je, beroerde kerel!
SIMON. Nou mot je – enkel voor de aardigheid – an je – an je boekhouer
en an je dochter vrage – die ’r bij ware...
BOS (heftig). ’t Is gelogen! Je ben geen antwoord waard, dronkelap! ’k
Heb met je patroon, niet met jou te make!... Heb je me niet verstaan,
Kaps!
SIMON. Mijn patroon die – die kallefatert zèlf niet... (tot Kaps, die
naar het hekje gekomen is...) Heb ’k gewaarschouwd? Was jij d’r bij?
DE BOEKHOUDER (angstig naar Bos kijkend). Nee – ’k was ’r niet bij – en
às ’k ’r bij was, heb ’k niks gehoord...
BOS (tot Clémentine). En nou jij! – Het die dronkelap...
CLÉMENTINE (angstig – op schreien af). ... Papa!...
BOS (dreigend). Laat jij as dòchter – (grimmig). Geef antwoord!
CLÉMENTINE (angstig). ... Ik herinner me niet...
SIMON. ... Da’s – da’s gemeen. Da’s verdomd gemeen!... Ik heb gezeid
dat ’t schip ròt – ròt – was...
BOS. Dronkemanspraatjes! – Je sleept ’r me boekhouer en me dochter bij
– en je hóort...
COBUS. Ja maar – ja maar – nou herinner ik me ook...
BOS. Wat weerlicht – heb jij soms ook gewaarschouwd?
COBUS. Nee. Nee. Dan zou ’k liege. Maar uw dochter – uw dochter die
zeit noú dat ze niet gehoord het dat ’t schip rot was – en op de tweede
avond van de storm – toen ze met me alleen bij me zuster Kniertje was,
toen het ze wèl gezeid dàt – dàt –
CLÉMENTINE (bevend). ... Heb ik toen ...
COBUS (valsch). Ja – dat heb jij! Die eigenste avond – ware me woorde:
juffrouw, juffrouw nou zit je te jòkke – want as je vader wist dat de
Hoop van Zegen ròt...
JO (onstuimig-opstaand, woest haar woorden uitknersend). Jij, jij
liègt! – Jij ben begonnen te huile – je was báng dat ’r schepe zoue
vergaan – daar was ’k bij! – daar was Truus bij – daar was!... O jullie
àdders!...
BOS (met z’n vuist het schrijfbureau bedreunend). Adders? Adders, wij
die jullie gespuis jaar in jaar uit te vrete geve? Heb je niet genoeg
fatsoen om òns te geloove inplaats van die dronken schooier die op z’n
beene staat te waggele?
JO (razend-van-drift). ... Jùllie geloove? – Júllie! – Zij liegt en jij
liègt!...
BOS (dreigend). ... Me kantoor af!
JO (onstuimig). Barend heb je met de politie na boord late sléépe! –
Geert was te trotsch om gehááld te worde! – Schurk! Schurk! Driedubbele
schurk! (overspannend-zenuwlachend) Née, née, je hoeft niet na je dèur
te wijze! We gaan wel – As ’k langer hier bleef zou ’k je in je gezicht
spoege – in je gezicht spoege!... (gebaart dreigend).
COBUS (haar tegenhoudend). Kom... Kom...
BOS (na een stilte). Voor je tante zal ’k anneme, dat je overspannen
ben... anders – anders. – De Hoop van Zegen wàs zeewaardig, wàs
zeewaardig! – Heb ik geen verlies – al is ’t schip geassureerd? – En al
hàd die kerel me gewaarschouwd – wat gèlògen is! – mot ik as man van
zake ’n dronkelap vertrouwe, die nerges meer werk vindt omdat-ie te
onbekwaam is om z’n gereedschap te hanteere?
SIMON (hakkelend). Ikke – ikke heb jou en hèm en haar gezeid – dat
zoo’n drijvende doodkist. ...Da’s vást hoor!
JO (uitbarstend). O! O! Geert èn Barend èn Mees èn de andren! O God hoe
kon jìj ’t toelate!... (zakt op den stoel, snikt). Geef me dan reisgeld
om zèllef na Nieuwediep te gaan – dan zal ’k over niks meer prate...
BOS (grimmig). Nee! Geen rooie duit! ’n Meid, die me zoo vlegelachtig
uitscheldt...
JO (verward-huilend). ’k Weet niet wat ’k gezeid heb – en – en – ik
geloof niet dat je – dat jij – dan zou je erger zijn dan ’n duvel...
BOS. De waterschout zeit dat ’t nièt noodig is om mensche na Nieuwediep
te zende.
JO (naar de deur waggelend). ... Niet noodig – nièt noòdig – wat mot ’r
nou van me worde... (Cobus en Simon loopen achter haar aan).