De vorigen. Clémentine.
CLÉMENTINE. Dag Saart. Kaps is ’r binnen visite?
DE BOEKHOUDER (door het raam kijkend). ’t Rijtuig van de burgemeester.
Commissie-vergadering voor de klok. Wéer ’n ander spannetje. ’k Wou dat
ik de cente had.
CLÉMENTINE (haar schetsboek op Bos’ lessenaar leggend). ’k Zag Cobus
daar loopen. Stakker. Wat is diè oud geworden. Je zou ’m haast niet
herkennen. (’t schetsboek opnemend) Kijk. Zóo was-ie drie maanden
gelejen – kras – vroolijk. Je mag oòk wel kijken, Kaps.
DE BOEKHOUDER. Nee, juffrouw, ik heb geen tijd.
SAART. De dood van Daantje het-ie zich erreg angetrokke... Die twee zag
je altijd samen, altijd an ’t redeneere – nou het-ie in de Diakenie
niet één vrind – dat scheelt ’n boel...
CLÉMENTINE. – Herken je die?
SAART. Nou! Da’s Knièr – da’s Barend met ’n mand op z’n nek – en
da’s... (de telefoonschel gaat over. Clémentine slaat het boek
dicht)...
DE BOEKHOUDER. Meneer is uit. D’r wier strakkies al gescheld.
CLÉMENTINE (luisterend). Ja? – Papa is ’r niet – Hoe lang zou ’t duren
Kaps?
DE BOEKHOUDER. ’n Minuut of twee, drie...
CLÉMENTINE (verschrikt). Wat zeg u? – ’n Luik gemerkt 47 – en (bevend)
– ik versta u niet – (geeft een schreeuw, laat de gehoorbuis vallen).
DE BOEKHOUDER. Wat is dat? Wat is dat!
CLÉMENTINE (smartelijk-verschrikt)... Ik durf niet meer luisteren.. O.
O!
DE BOEKHOUDER. Was dat de waterschout?
CLÉMENTINE (hartstochtelijk)... Barend is angespoeld. O God, nou is ’t
gedaan!
SAART. Barend?... Bàrend...
CLÉMENTINE. ’n Telegram uit Nieuwediep – ’n luik – en ’n lijk...