Jo. Kniertje.
JO (plompt op een stoel bij ’t raam, speldt zenuwbevend haar doekje
los).
KNIERTJE. Da’s goed dat je na bed gaat – je ben heelemaal mis. Was dat
’n uitval! – En dat goeie kind dat door weer en wind eiere en soep komt
brenge.
JO (ruw). Jouw zoons zijn wel in weer en wind uit voor haar en d’r
vader...
KNIERTJE. En voor òns...
JO. En voor òns... (een stilte) De zee is zoo wild...
KNIERTJE. Ben je weze kijke?...
JO (angstig). Ik kon niet tegen de wind op – de halve wering is
weggeslage... de pier staat onder (een stilte. Kniertje bidt)... O! O!
’k Ben kapot van die smerige verhale!
KNIERTJE. Ik herken jou niet van avond – Ben je ooit zoo geweest toen
Geert bij de marine voer? Ga na je bed – en bid – bidde is de éénige
troost – ’n zeemansvrouw mot niet zwak weze – Over ’n paar maande
stormt ’t weer, tellekes weer – en d’r zijn meer visschers op zee dan
onze jonges (haar praten gaat in zacht prevelen over – de ouwe vingers
betasten den rozenkrans).
JO. Barend hebbe we haast weggejaagd – tot ’t laatst heb ’k ’m
gesard... (ziende dat Kniertje bidt, loopt zij handenwringend naar het
raam, trekt het gordijn aarzelend op, staart door het glas. Dan,
voorzichtig opent zij een der vensterdeuren. De wind buldert het
gordijn omhoog – de lamp danst – ploft uit. Snel trekt zij het raam
dicht.)
KNIERTJE (driftig van angst). Da’s toch gekkewerk! Blijf met je poote
van ’t raam!...
JO (kermend). O! O! O!...
KNIERTJE (hevig-beangst). Hou je bèk! Zoek dan de lucifers! Haast je
dan wat! – Naast ’t zeepbakkie! (een stilte) Heb-ie ze?... (Jo steekt
huilend-angstig de lamp aan) ’k Ben gewoon koud geworde (tot Jo, die
snikkend bij ’t vuur hurkt)... Wat zit je nou?...
JO (drensend). ’k Ben bang...
KNIERTJE (angstig). Mot je niet weze...
JO. As ’r iets gebeurt – dan – dan – ...
KNIERTJE. Wees nou verstandig en klee je uit...
JO. Nee, ’k blijf hier de heele nacht.
KNIERTJE. ’k Vraag je – hoe ’t dan mot – as jullie getrouwd – as je
zellef moeder...
JO (hartstochtelijk). Je weet niet wat je zegt – je weet niet wat je
zegt, tante Knier! – As Geert (stokt hijgend) – ’k Heb ’t je niet durve
zegge...
KNIERTJE. Is ’t tusschen jou en Geert... – (Jo snikt hevig) Da’s niet
mooi van je – niet mooi om geheime te hebbe – jouw jongen – jouw màn,
is mijn zoon. (een stilte – de wind giert) Kijk niet zoo in ’t vuur –
huil niemeer. ’k Zal geen harde woorde zegge – al was ’t verkeerd – van
jou en van hem. – Kom, ga over me zitte – dan zulle we samen (legt haar
gebedenboek op tafel).
JO (wanhopig). Ik wil niet bidde...
KNIERTJE. ... Niet bidde?
JO (gejaagd). As ’r iets gebeurt...
KNIERTJE (heftig) ... ’r Gebeurt niks!
JO (woest) ... As ’r iets – iets – iets – dan bid ’k nooit meer, nooit
meer – dan is ’r geen God en geen moeder Maria – dan bestaat ’r niks,
niks...
KNIERTJE (angstig). Praat zoo niet...
JO. Wat heb je an ’n kind zonder man...
KNIERTJE. Mag jij dat zegge?
JO (met het hoofd op de tafel bonzend). ...Die wind maakt me gek,
tante!...
KNIERTJE (slaat het gebedenboek open, tikt Jo op den arm. Jo kijkt
hartstochtelijk-snikkend op, ziet het gebedenboek, schudt heftig neen,
valt weer met het hoofd, jammerend, op tafel. Angstig klinkt Kniertje’s
bevende stem) O barmhartige God, ik hoop met een vast vertrouwen... (De
wind joelt met wilde zwiepingen om het huis.)