De vorigen. Geert.
GEERT (door linksche deur). ’t Lijkt wel alle hens op ’t dek, hier! Dag
allemaal! (op Simon wijzend) Lazerus? – Hé, Simon!
SIMON (grommend)... uh – ja...
MARIETJE. Laat ’m nou maar!
GEERT. Bliksems – wat ben jij opgetuigd! – Nog ’n kwartier, jongens! –
Jo schenk maar in. (tusschen Kniertje en Jo) Daar ga je moeder! Proost!
Santjes, Jo! Santjes, Daantje!... Santjes!
JO. Hahaha! Ingeslape met ’n pitmop in z’n hand!
KNIERTJE. Is-die niet goed in orde?...
COBUS. Ssst!... Ssst!... (zich verkneuterend)... vannacht – hèhèhè! –
vannacht het-ie in z’n bed... (zachtjes-proestend)... het-ie in z’n
bed... (sterker-giegelend)... in z’n bed... gèpièscht... En toen
was-die zóo bang voor de moeder (wéer proestend)... dat-ie op is
gestaan – op z’n bloote voete... en ’t laken bij de kachel gedroogd...
Hèhèhè!... Maar toen was ’t matras nog kles – klèsnat – en eer dat dàt
droog was... hèhèhè!... Ssst!... Ssst!... Nie-zegge, dat je ’t van mijn
weet... hèhèhè!...
JO. Hàhàhà!
MARIETJE. Hahaha! Die ouwe Daan!
SAART. Mooi om je vrind te verraje!...
COBUS. Verraje? ’k Vertel ’t toch niet an de móéder!...
GEERT. En as je ’t nou wèl vertelt! Vrete jullie genadebrood? Bang voor
de móeder!
COBUS. Jij het makkelijk prate. – As je gesnap wor, mag je in geen
veertien dage uit...
GEERT. Stakker!... Eer ’k zóo oùd zou wille worde...
JO. O – da’s héél lief – we zijn nog niet getrouwd – en hij is al
weduwnaar!
GEERT (vroolijk). ’t Is de vraag of ’k met jou niet van IJsland ten
haring vaar! Hahaha! Zal ’k ’m porre? ’k Kan ’t wel zònder
korvijnagel... (zingt).
„Rijzen, rijzen laat je niet nooien, [1]
„Stuurboordskwartier spring uit je kooien!
„Je kan an dek wel zwemmen gaan.
„De regen is goed, en de wind is gedaan.
„’t Is rijzen, ’t is rijzen, } bis
„’t Is rijzen voor stuurboordskwartier!” }
(slaat met de hand op tafel –, de andren kloppen mee)... Hahaha!
DAANTJE (schrikt wakker. Algemeen gelach)... Dat kan jou ook overkomme
op mijn leeftijd.
GEERT. Hahaha! Ik wor niet oud. Lekke schepe motte zinke!
JO. Nou Geert!
SAART. Hij wordt niet oud! As je dat voor ’n poos had gezeid, toen je
’r uitzag as ’n slappe vadoek... Maar nou!... ’t Zitte het je goed
gedaan, jong!
COBUS. Hèhèhè!... Ze kenne van jou nou ook zinge, dat je zakkies
geplakt heb – net as Domela – hèhèhè!... (zingt met piepende stem)
Me neefie Geert mot zakkies plakke
Hi – ha – ho!
Me neefie Geert...
SAART. ... Mot zakkies plakke!
DAANTJE, JO, MARIETJE, COBUS. ... Hi – ha – ho!
GEERT (lachend). Verrek tuig! Die make ’r ’n lolletje van!...
KNIERTJE (angstig). Toe, jullie motte niet zoo uitgelate zijn. Dà’s
niet goed.
JO. Ah! Dacht ’k wel! Je ben jàrig, hoor!... Neem nou ’n stoel, Saart.
SAART. ’n Stoel?... Knàp as jij ’r een...
MARIETJE. Ik kan wel staan.
SAART. Nee – ik zit al (plakt naast Cobus).
COBUS. ’k Val ’r haast af – Steek liever je duim in je zitvlak!
MARIETJE (bij versuften Simon). Vader!...
SIMON (bot-grommend). Ze motte – ze motte – niet – niet – Da’s vàst...
MARIETJE. Kom nou!...
GEERT. Laat ’m z’n eigen mast overboord zeile! De man hindert toch
niet.
SIMON (suf-gebarend). Jullie motte – jullie motte...
MARIETJE (nijdig). Wàt mot ’r nou?...
SIMON (mummelend)... De ribhoute... en... en... (stevig) Da’s vást!...
GEERT. Jo. Cobus. Daantje. Saart. Hahahaha! Hahaha!