Jo. Marietje. Kniertje.
MARIETJE. Doe daar wat tegen... Dat begint ’s morges vroeg.
JO. Is-die weer zóó erg?...
MARIETJE. Je had ’m eergister motte zien – ’t halve dorp achter ’m.
Ach! Ach! Toen moeder leefde, dorst-ie niet. Die sloeg ’m op z’n
gezicht, as-die na jenever stonk. Laat ik dat is probeere!
JO (schaterend). Je zegt dat asof je... Hahaha!... Mèes most je hoore!
MARIETJE. Mees heb ’k nòoit zien drinke... En vader vròeger zèlden,
hoor. Enfijn – ik kan geen kurk in z’n mond stoppe – ik kan ’m niet an
’n touwtje vasthoue (kijkt door het raam). Natuurlijk vort – bij de
rooie. Akelige dronkelap! – Hoe oud is Kniertje vandaag geworden?
JO. Een en zestig. Kras voor d’r leeftijd, hè? – Ga zitte. – En vertel
nou is – (vroolijk) wannèer ga je trouwe?...
MARIETJE. Dat hangt van de reis af – Zie-je we wòue wel daalijk.
(glimlachend-aarzelend) Want-è... Want-è... Nou, je begrijp me wel...
Maar éerst most Mees z’n papiere late komme – veertien dage voorhange –
dàn zit-ie lang en breed op zee. – Nou, vijf weekies. Vijf weekies gaan
gauw genoeg voorbij.
JO. (blij-geheimzinnig). Wij trouwe in December.
MARIETJE. Da’s zoowat gelijk... Ben je óok...? Nou?... ’k Heb jou toch
ook àlles gezeid... (Jo haalt de schouders op, lacht).
KNIERTJE... Ze làcht alweer. Dag Marietje.
MARIETJE (haar zoenend). Nog honderd jare...
KNIERTJE (haar mandje uitpakkend). Gòd zal me beware! Honderd jaar!
Daar heb ’k geen cente voor! (een toet openend). Je mag ’r eentje
proeve – jij ook – Zeemoppe – Nee, geen twee – jij, met je lange
grijpvingers! Voor elk van de jonges – ’n hallef pondje zeemoppe – ènne
’n hallef pakkie sjek – ènne ’n zakkie sigare. Weet je wat Barend
meekrijgt, nou die zoo flink geworde is – kijk is...
JO. Nou – dat zou ’k Geert geve...
KNIERTJE. Nee. Ik vin ’t zóó aardig in die jongen, dat-ie de knoop
doorgehakt het, da’k ’m ’n pleziertje wil doen. Voor wat hoort wat...
MARIETJE. Heb u die gekócht?...
KNIERTJE. Gekócht! Ik zal kóópe! Dat zijn oorringe – ’k weet niet hoe
oud. Me man droeg ze thuis en op Zondag.
MARIETJE. D’r staan scheepies op – en maste – en zeiltjes... ’k wou dat
ik ze had voor ’n broche...
JO. Waarom mot de grùtter ze hebbe? ’k Zou toch meene dat Geert as
oudste...
KNIERTJE. Scheld nou niemeer voor grutter. Da’s niet goed.
MARIETJE. ’t Het heel wat voete in de aarde gehad voor-ie teekende, hè?
KNIERTJE. Jawel. Jawel. Maar met z’n broer sàmen wóú-ie wel – en neem
nou is alle harte bij je eigen – ’n jongen die niet sterk is – ja niet
zoo héél sterk – voor de dienst is-ie afgekeurd – en ’n jongen die veel
geweten het van z’n vader en van Jozef...
JO. Dàt kan ’k nou niet uitstaan! Eerst ’m uitschelde en uitvloeke en
nou – alles botertje tot an de boom...
KNIERTJE. Ook goed. Laat ’m geweest zijn wat-ie was. Maar over ’n uur
ben ’k ’m kwijt – over ’n uur. – Je mot nooit kwàad van mekaar gaan. ’n
Zoet-slokkie, Marietje? We hebbe versche ijzerkoekies en pitmoppe.
Allemaal ingeslage voor me jaardag – ’k had motte wete dat vàndaag...
Zet de boel maar klaar, Jo – Saart komt direk – en de jonges magge ook
wel ’n slokkie.