Jo. Geert.
JO (met ’n gesprenkeld konijn in de hand)... Jezis!... (laat het
vallen)... Géért!... (vliegt op hem toe, slaat de armen om z’n hals,
barst in zenuwsnikken los).
GEERT (dof). Schei nou uit! Dat verdomde geblèr – schei uit!
JO (voortsnikkend). Ik ben zoo blij – ik ben zoo blij, lieve Geert...
GEERT (grimmig). Nou! – Nou!
JO. Ik kan ’t niet helpe (snikt heftiger).
GEERT (haar armen loswringend)... Nou dan! ’k Kan zoo’n boel leven niet
an me kop hebbe...
JO (verschrikt)... Zoo’n boel leven?...
GEERT (grommend). Dat snap je natuurlijk niet... Zes maande alléén –
alleen met je eigen vuil – in ’n cel... (verblind de hand voor de oogen
houdend) Laat ’t gordijn wat zakke – ’t is hier ’n zon om dol te worde!
JO. God... Geert...
GEERT. Toe dan!... Dà’s beter.
JO. Is je baard?...
GEERT. Me baard beviel ze niet... Die wou ’t Rijk hebbe... Leelijk
geworden, wat? ’k Zie ’r belazerd uit, wat?
JO (aarzelend-lachend). Jij? Nee. Hoe kom je ’r op? Je zou heelemaal
niet zegge... (snikt opnieuw zachtjes).
GEERT. Wel verdomd! Heb je niks ànders te vertelle? (Zij lacht nerveus.
Hij wijst op z’n slapen). Grijs geworden, hè?
JO. Nee, Geert.
GEERT. Je liegt (den spiegel wegtrappend). ’k Heb ’t zelf gezien. De
schooiers om ’n zéeman op te sluite in ’n hok waar je niet loope kan,
waar je niet spreke kan, waar je (slaat woest met de vuist op tafel).